Lisette De Bruijne


Adres

Los Juries - Argentinië
Adres: DE BRUIJNE Lisette, Colegio Agrotechnico, nro 6, 3763 LOS JURIES, Santiago del Estero, Republica Argentina

Contact in België:
Th. De Bruijne
G.Van Geelstraat 6
2920 Kalmthout
Tel: 03 666 80 87

Privé Rekening:
001-1774078-24

Leven en werk

Lisette de Bruijne is een lekenhelpster uit Kalmthout die in oktober 1979 naar Argentinië is vertrokken om daar haar kennis en arbeid ten goede te laten komen aan de minder bedeelden. Tot in mei 1976 was zij als assistente bedrijvig aan de universiteit te Gent, afdeling Tropische en Subtropische Landbouw. Zij keerde haar carrière de rug toe en vertrok voor drie jaar naar Lourdes als voorbereiding op haar nieuwe taak in Argentinië.

Lisette werkt nu in Los Juries, een plaatsje in een van de armste provincies (Santiago del Estero) in het noorden. In een college geeft zij les in scheikunde, tuinbouw en sinds 2001 plantenveredeling. De school is zo’n 10 km verwijderd van het dorp en is omringd door montes (plaatselijke begroeiing zoals quebracho, algarrobo, piquichin, tusca, enz.) en velden. Als haar taak als lesgeefster erop zit, houdt ze zich bezig met de algemene organisatie van het college, wat echt zo eenvoudig niet is. De administratieve regelingen gebeuren allemaal in de provinciestad, Santiago del Estero, op 300 km van Los Juries. Het college heeft een internaat dat zowel jongens als meisjes opvangt. Daar dient steeds heel wat tijd aan besteed te worden. De meeste jongeren komen uit de omliggende gehuchten. Ze kennen veelal geen elektriciteit, delen hun bed steeds met hun broertjes, kennen nauwelijks een stad, enz. Het is een hele verandering, maar een dankbaar werk. Je ziet ze echt groeien en met veel geduld komen hun talenten tot uiting.

Brieven

Argentina – 17 augustus 2017

Deze zondag hebben we de eerste ronde in de verkiezingen van dit jaar. Het zijn voorverkiezingen later in september hebben we nationale verkiezingen, een deel van de volksvertegenwoordigers wordt gekozen, en in oktober provinciale verkiezingen, gouverneur en volksvertegenwoordigers in de provincie. Dat zal ons heel wat kosten, drie keer een verkiezing op korte tijd. En wat er niet is, is geld in de schatkist.  De Amerikaanse dollar stijgt van dag tot dag. Er is nauwelijks inflatie, zegt de regering, maar maandelijks heeft het loon minder koopkracht. Er wordt ook veel mider gewerkt, erg veel faillissementen. Dat brengt weer een aanslepend probleem van geweld, er bestaat hier geen werkloosuitkering, dus hoe aan geld geraken om te leven? Moest er een vergoeding bestaan, dan zullen er weinige nog werken, er is hier een heel andere mentaliteit.  En ook veel onlusten, stakingen. Het is waar dat in de vorige regering geen stakingen toegelaten werden. Deed je het toch, dan werd je snel ontslagen, en je kon nergens niet,  reclameren. Dus, nu  kan je wel staken, je wordt dan niet betaald. Logisch denk je, maar hier is dat niet, als je staakt dien je normaal betaald te worden. Hopelijk kan de president het volhouden.
De brief is weer een beetje blijven liggen. Er overleed doña Barow, een oudere dame bij wie ik veel aan huis kwam. Ik was heel wat tijd bij het gezin. De persoon wordt hier gewoonlijk thuis opgebaard in de kist, waar heel de familie, buren, vrienden en kennissen komen meebidden en groeten. Gedurende één dag en nacht. Iedereen loopt binnen en buiten. Er worden heel wat nieuwtjes uitgewisseld, en de familie verteld iedere keer opnieuw hoe de laatste dagen en uren verliepen. Soms met heel wat emotionele geluiden en geween. Vooral de nacht is lang. Onder de doodskist wordt er een glas water geplaatst. Voor de reis van de overledene, omdat hij geen dorst zou hebben, en geloven of niet, na 24 uur is er heel wat minder water in het glas… De volgende dag is er de begrafenis. Eerst wordt alles hermetisch gesloten met de brander en dan wordt de kist buiten gedragen. Eerst wordt er rond het huis gesrapt, met de overledene, om afscheid te nemen, anders kan hij  terug komen… en nadien gedragen of in de lijkwagen  geplaatst.  En dan begeleid je stappend, sommige in de wagen. O het kerkhof een klein gebed, en nadien in de laatste rustplaats.  Soms nog enkele getuigenissen uit het leven. Gewoonlijk met hartverscheurende scènes. Na 9 dagen heb je de H. Mis ter nagedachtenis.
De voorverkiezingen zijn volop aan de gang. Mensen worden met busjes gehaald om te gaan stemmen. ´s Morgens krijg je dan een stevig ontbijt, als je op hun partij stemt. Dus eerst in de rij voor een bonnetjes waarmee je ontbijt of middagmaal kunt afhalen. Nadien stemmen en dan met je bonnetje een “choripan”, een broodje met braadworst en een flesje limonade. Nu, we gaan vooruit, er mag geen wijn meer geschonken worden op de verkiezingen… er waren steeds ruzies, en soms erg bloederig. Ook kun je met een bonnetje naft gaan halen voor de brommer of auto, als je die hebt. “Objectief stemrecht”, er wordt erg gemanipuleerd.
De situatie, ook bij ons is slecht, en niet enkel in de steden.  Met caritas bezoeken we heel wat gezinnen. Ik zie dat er steeds minder naar school wordt gegaan, en dan spreek ik hier over de lagere school. Dat is verplicht, maar wie controleert dat? Zo is er Gladis met haar kinderen. Niet één gaat naar school. “Hoe oud ben je?” “Twaalf” zegt Gloria, “Ga je naar school?” “Nee” “Kum je schrijven en lezen” Ze glimlacht en krapt wat in haar haar. Dat zit vol met  luizeneitjes zie ik. Het is winter en dan regent het nauwelijks. De hygiëne, zich wassen,  kleding wassen en kuizen schiet er veelal over. Dat is armoede. Hoe helpen zonder te kwetsen? Maar iets moet je doen.
De drugs is haar opmars met rassen schreden begonnen. Niet alleen in de grote steden, maar ook in de provincie stadjes en op het platteland. We zitten op een route die vanuit Columbië en andere Zuid-Amerikaanse landen doorheen onze streek naar Buenos Aires gaat, om daar naar Europa gestuurd te worden. Vroeger waren er twee verkooppunten in Juríes,  dat was publiek geweten, u verkoop men heel wat op het platteland, er blijft veel “hangen” omdat er veel over de weg wordt vervoerd. Dit om controle van de gendarmen te ontwijken.  Vorige week  pleegde een jonge man in Lote 5 zelfmoord. Men zegt omdat hij sentimentele problemem had, ruzie gemaakt met zijn verloofde. Voor mij is het een drugsprobleem, dat is moeilijk in de schatten. Alles blijft in niets.
En we blijven voort werken. Het is niet eenvoudig. Je dient de mensen te vormen,, maar het blijft een probleem dat  zeer moeilijk is.
Met de programma’s op de radio gaat alles goed. Drie keer één uur per week. De reacties zijn positief. Ik blijf verwonderd over de invloed die de radio uitoefent. Zo gebeurd het dat wanneer ik op het platteland ben plots zeggen, maar jij bent het die op de radio een programma geeft… je komt zo in vele huisgezinnen. Ik tracht toch steeds een positieve kijk op alles te geven, en te stimuleren.
Afwachten hoe alles verder gaat. Morgen dien ik naar Santiago del Estero te gaan, de provinciehoofdstad, op 300 km, zo ga ik nu rusten.

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – 9 december 2016

Bij deze laatste weken van het jaar 2016 wil ik graag contact met jullie opnemen. Hoe gaat het met ieder van U? En de hele familie? Ik wil voor jullie allen nu even een balans van mijn werk in Argentinië opmaken. Een jaar vliegt zo snel voorbij, en ook jullie suggesties zijn me steeds zeer waardevol.
Bij ons in de provincie kenden we een relatief rustig jaar in een moeilijke nationale situatie. De nieuwe president had het niet gemakkelijk. Veel corruptie in de vorige regering met alle spanningen van de vele processen die nu volgen. Maar er waren ook positieve tekens, zo werden de extra belastingen op de landbouwproducten opgeheven, zodat men in heel het land weer op grote schaal begon te zaaien. De jeugd heeft het erg moeilijk met de steeds nieuwe veranderingen in het onderwijs en het verdwijnen van het familiegevoel.
Met gigantische stappen groeit de “narcogreep”, ook in het binnenland, zo woon ik toch op een 1000 km van Buenos Aires! Verschillende bendes werden in de provincie opgerold. In Tucumán werd een priester vermoord die met de jongeren werkte om samen uit de greep van de narcotica te groeien. Dat is vlakbij. Men staat bijna openlijk drugs te verkopen rond de secundaire scholen. Jongeren mengen speed met alcohol… De ouders organiseren privaatfeestjes met alcoholgebruik zonder grenzen…ook in Los Juries. We proberen de ouders te bereiken van de vele families met kinderen. Eén op twee kinderen zegt dat het gemakkelijk is drugs te bekomen, alcohol, enz. Ze zijn overal aanwezig in de gemeenschap, de verdovende middelen en de corruptie. De eerste stap is het erkennen van de hypocrisie, het duiden van de problemen zodat we preventie kunnen verrichten, en ook helpen als de gevolgen er al zijn. Met de oude afspraken vroeger waren de kinderen onaanraakbaar, vandaag worden ze in koelen bloede vermoord. Zo gebeurde het in Quimili, op ongeveer 80 km van Juries, dat een twaalfjarige jongen verdween tijdens de siëstatijd Hij werd enige dagen later terug gevonden, vermoord. Een verschrikking voor de familie en de omgeving.
Met Caritas werken we op verschillende plannen. Het is zoals in de tuinbouw, je zaait en uiteindelijk, met geduld, krijg je lekkere groenten, maar je dient heel het groeiproces te vergezellen. Ook hier.
In twee plaatselijke FM radiozenders heb ik radioprogramma’s waar we vooral rond de grote waarden van de familie werken. Dat is de basis voor alles. De zendtijd is ook open voor iedereen. Ook in Caritas werken we met families.
We blijven families van gehandicapte kinderen bezoeken. Het is nodig. Zo is er een zesjarige jongen, Roberto, al twee keer erg verbrand. Eerst omdat hij op het houtvuur was gevallen, bijna een jaar later omdat er kokend water op hem was gekomen… De moeder heeft ook haar beperkingen, en de beste opvoeding gebeurt binnen de familie, dus trachten we de bezoeken te verhogen, te motiveren om naar het hospitaal te gaan, om infecties te voorkomen en genezing te bevorderen, en hem naar de school voor bijzonder onderwijs te sturen, iedere dag opnieuw… Het zijn kleine stappen, maar van levensbelang voor de jongen. Zijn oudere broertje had de lagere school nog niet beëindigd en verdween plots. Hij werkt bij een familie op het platteland en gaat daar naar school. Het is moeilijk te controleren omwille van de lange afstanden en de wegen in slechte staat. Hoe kunnen we kinderarbeid voorkomen, als een familie al zo arm is dat de kinderen moeten mee verdienen?
In de nieuwe woonwijken, 50 viviendas en San José, blijven we ijveren om een ontmoetingscentrum te bouwen, waar we kunnen vergaderen en bezinnen. We zouden graag een “facenda” organiseren, naar Braziliaans model, als we de strijd tegen de drugs willen aangaan. Het is een centrum waar heel de familie meewerkt om jongeren uit de dodelijke greep van de drugs te halen. Het vraagt veel tijd om dit te begeleiden, maar het is deze weg die we willen opgaan.
In de lagere school wordt er nog steeds drie uur les per dag gegeven, speeltijd en maaltijd inbegrepen. "Hoe kan dat nu?" vraagt u zich misschien af. Wel omdat het gebouw van de andere lagere school is ingestort na zeer zware regenval en overstromingen, en nu gebruikt iedereen hetzelfde gebouw. De ene school krijgt les in de voormiddag, de andere school heeft les in de tussen uren van 11.00 tot 14.00, en in de namiddag komt een tweede groep van leerlingen uit de eerste school…
Het zou goed zijn als we de school opnieuw zouden kunnen opbouwen, de werkzaamheden versnellen. Zo dien ik de ouders te motiveren wekelijks de verantwoordelijke te contacteren met een brief of bureaubezoek om alles uit de vergeethoek te halen.
Een ander toenemend probleem gaat over de gezondheid. Door de hoge vochtigheid hebben we heel veel insecten, die verschillende ziektes overbrengen: zika, dengue en chikungunga. Het is onrustwekkend zoals die ziekten uitbreiden door de muggen. En daarnaast brengt een kevertje, de vinchuca, een andere gevreesde ziekte: de Chagas-Maza.
We proberen vooral te informeren en preventief te werken. Hygiëne is hier het sleutelwoord. Dus vooral gras of onkruid kort houden en vooral geen vuil wegwerpen langs de kant van de straat. Dat lijkt eenvoudig, maar dat is het niet. Je dient een mentaliteitswijziging te bekomen. Gemeenschappelijk kunnen we veel… doorheen de scholen, de kindertuin. Die kleuters kunnen heel wat bewerken van hun grootouders, enz.
Met een groep van jongeren trachten we vanuit Caritas huisbezoeken te regelen en de jongeren te motiveren. Zo organiseren we met hen familiebezoeken, maar ook heel wat sportactiviteiten. Het neemt veel tijd om hun vertrouwen te winnen.
Zoals Paus Franciscus zegt dat alles begint in de stilte, in het putje van je hart, om zo te kunnen groeien in troost en tederheid, dat we enkel vinden in de intimiteit van het Kerstkind, samen met zijn ouders, Jozef en Maria. Moge de geboorte van Jezus deze tederheid in ons hart laten groeien en dat 2017 een jaar van vrede en rust moge zijn.
Dank aan allen voor jullie trouwe belangstelling en steun.

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – 1 oktober 2016

Dit weekeind wordt er 40 jaar “DE BRUG” gevierd!
Hartelijk gefeliciteerd aan alle “DE BRUG” medewerkers, en dit doorheen deze vele jaren. Een groepje van jonge mensen met hun gezinnen, dat mag wel gezegd worden want allen waren actief, besloten ook hun bijdrage te leveren om de wereld naar elkaar toe te laten groeien, waar mensen belangrijk zijn, via het steunen van “kleine” projecten, beter gezegd waar er daadwerkelijke uitwisseling is. 
Vele handen werkten mee. Het bestuur voor heel de administratie, maar daarnaast de projectschrijvers, en dan zij, en dat zijn er velen, en ook de vele medewerkers uit de hele omgeving, die alles mee organiseerden: Ontbijt op bed, Kaasmaaltijd, Concerten, wandelingen, Boekjes, en zo voort. Vele projecten werden gesteund, in de vijf continenten, de wereld rond. 
Het is een concrete uitdrukking van de liefde en de eerbied tussen allen volkeren. Daar is een geestelijke kracht aanwezig, zoniet kun je dat niet uitleggen. 
Hartelijk dank aan allen, en dat DE BRUG moge groeien voor nog vele jaren. 
Met een dikke Vlaamse kus voor iedereen,

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – 5 september 2016

Argentinië kent een grote instabiliteit. Een zeer grote inflatie, er werden bankbriefjes van 200 en 500 pesos in de omloop gebracht. De landbouw is terug op dreef gekomen door de afschaffing van de zeer hoge uitvoerbelastingen. Maar er zijn alle dagen meer werklozen in de grote steden. De president en de gouverneur van de provincie van Buenos Aires werden al verschillende keren met de dood bedreigd.
Hier in de provincie diende 3 rechters ontslag te nemen omdat ze gelden hebben achtergehouden van een andere provincie. Daar is er nu een rechtszaak over. En in het land zijn er verschillende ministers aangehouden omdat ze niet kunnen uitleggen hoe ze plots zoveel geld hebben. Er is erg veel geweld aanwezig, en hopelijk kan de regering alles in handen houden. De ex presidente doet al wat ze kan om kritiek te leveren.
We hadden hier een zalig verklaring van “Mama Antula” (María Antonia Paz de Figueroa), iemand die in de provincie is geboren, en, wanneer de jezuïeten buiten werden gezet door de Spaanse koning, nam zij voor een deel de vorming van het volk over. Blootsvoets trok ze van ene stad naar de andere, tot in Buenos Aires en organiseerde ze bezinningsdagen (plaats, predikant zoeken, eten, voedsel voor de paarden en muilezels, enz.) . Ongelofelijk voor een vrouw in die tijd, maar ze deed het maar. Een gewone leek, bijna 80 jaar na haar dood werd een religieuze orde opgericht. Ze had een zeer grote invloed op haar tijdgenoten.
Ik was met enkele jongeren huisbezoeken aan het verrichten, en Alexandra vertelde me dat ze in een winkel was gaan helpen, omdat haar vriendin ziek was. Ze vond het schrijnend dat de mensen 1 vleugeltje kochten, of 1 poot, of een stukje van de borst. Ze had het echt niet voorgesteld. Er is echt niet veel werk, en heel wat sociale plannen van de vorige regering werden afgeschaft. Zo is de toestand erg moeilijk voor heel wat gezinnen.
We verrichten veel huisbezoeken. Er zijn heel wat kinderen die niet naar school gaan. Daar krijgen ze gewoonlijk één maaltijd. Maar in het dorp ligt het moeilijk. De school die over bijna twee jaar overstromingen kenden, en die op instorten stond, werd gesloten. De werken begonnen, maar plots verdwenen de bouwvakkers. Ze werden niet betaald. Hadden al heel wat cement en ander materiaal verkocht om te kunnen eten, maar nu hadden ze niets meer. De provinciale regering laat haar niet zien, dus vervalt alles nu, en er wordt heel wat gestolen, ramen, deuren, enz. Het is echt erg moeilijk. De kinderen met nauwelijks les in de andere lagere school, en met honger, want ze krijgen geen warm eten.
De temperatuur is plots weer naar beneden. Vandaag – 1°C, en vorige weekmeer dan 30°C. Daarom loop ik ook met een verkoudheid rond.
Bij de huisbezoeken geven we ook etenswaren, het is een hulp, maar het blijft enkel een hulp, vooral in de tweede helft van de maand. We hebben hier geen sociale diensten.
Ook de ouderlingen zijn weinig beschermd. Vooral de geneeskunde is problematisch. Ze dienen naar een bepaalde geneesheer te gaan, anders dienen ze alles zelf te betalen. Ze mogen niet rechtstreeks naar een specialist gaan, eerst in Juríes, hier de geneesheer dient hen door te sturen naar Añatuya, waar ook nauwelijks specialisten zijn. En voor gespecialiseerde studies wordt men dan doorverwezen naar Santiago del Estero, de provincie hoofdstad, op bijna 300 km. Dat neemt heel wat tijd, en geld. Wanneer ze sterk zijn dienen ze daar weer een hele lijdensweg te gaan. Ook hier hebben we schandalen over het gebruik van geneesmiddelen voorgeschreven aan mensen die al overleden zijn, en die toch hun dure geneesmiddelen gaan halen en gebruiken… Ook hier werden er heel wat mensen aangehouden, afwachten hoe ze dit alles zullen uitzuiveren zonder dat de ouderlingen er het slachtoffer van worden.
Met de bouw van een nieuw centrum in de nieuwe woonwijken hebben we geen geluk met de eigendomspapieren. Die blijken niet te bestaan, en er zijn verschillende “eigenaars”. We dienen te wachten tot het opgeklaard wordt.
Met de programma’s op de radio gaat alles goed. Drie keer per week heb ik een programma van één uur. Er is steeds erg veel nieuws vanuit de parochie, dus hebben we wel heel wat reactie, vooral van de mensen uit het platteland. Daar besteed ik ook een deel van de Brugbijdrage aan. Het is belangrijk op het hele platteland te geraken.

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – 3 december 2015

Wat vliegt de tijd snel voorbij, alweer staat het einde van 2015 in het zicht. Het is hier al erg warm, en in onze streek, in het zuidoosten van de provincie Santiago del Estero, is het zeer droog. Deze hoge temperaturen schreeuwen om een beetje water te krijgen. Dat is erg belangrijk voor ons en voor onze samenleving, we hebben geen waterleiding in Los Juríes vandaar dat we sterk met de seizoenen meeleven. Ook in land- en tuinbouw is het determinerend. 
Hier hadden we vorige zondag voor de eerste keer een ballotage, of met andere woorden: de presidentskandidaten werden herleid tot 2 personen, want niemand van al de vorige kandidaten in de vorige verkiezingen, had de absolute meerderheid kunnen halen. Scioli, de regeringskandidaat, had de meeste stemmen behaald vorige maand, en verloor nu onverwacht van Macri, die tot nu toe burgemeester van Buenos Aires was. Het zal heel moeilijk worden voor Argentinië, er moest al lang een devaluatie uitgevoerd worden, de inflatie is zeer groot. De uittredende presidente is woedend omdat haar kandidaat niet won. Er zijn al stakingsbewegingen aangekondigd, en de nieuwe president komt slechts de 10 december aan het bewind… Met de zomermaanden in aantocht, dat zijn hier december en vooral januari, met weinig activiteiten door de vakantie, kan Omega replica watches er hopelijk rust gezaaid worden en goede maatregelen genomen.
De situatie bij ons in Los Juríes, is verre van goed. De mensen die maandelijks een loon ontvangen, werken voor de overheid, bediende, in het onderwijs, de verpleging of de politie. Sommigen ontvangen een “Plan” van de staat, voor moeder van 7 kinderen, invaliditeit, ouderlingen zonder patronale bijdrage, het is nauwelijks een bestaansminimum, maar beter dan niets … zeggen ze. Privé wordt er nauwelijks gewerkt, landbouwers geraken niet uit de kosten door de hoge belastingheffing op de landbouwproducten zodat er weinig boeren nog iets zaaien. De winkels nemen geen bedienden meer aan omdat zij de hoge lonen niet kunnen betalen. Er is heel veel sociale controle. En de rest die geen werk heeft, leeft van “changas”, eenmalig werk dat in het zwart betaald wordt zoals bijvoorbeeld lossen of laden van een vrachtwagen, de omheining van een veld aanbrengen, boomwortels uit de grond halen om een nieuw veld te bewerken, of een tuin omspitten, gras afrijden, vensters schilderen, in het dorp. Met dit alles neemt het alcoholverbruik toe bij de ouderen en jongeren. Ook de drugs zijn al geen uitzondering meer, enkel is het erg moeilijk te begeleiden, ze zijn onbereikbaar, het is een moeilijke wereld. 
Vanaf 4 december 2015 komt er een nieuwe bisschop Mons. José Melingtón, hij werkte als priester in Tucumán, een grote stad in het noorden van Argentinië en gekend voor haar historische waarden. Het is een studentenstad en kent een kleine industrie. Ze hebben daar de onafhankelijkheid afgekondigd, en ook gedurende het laatste militaire bewind was het een centrum van alternatieven, en kende ook een sterke guerrilla beweging. 
Er wordt daar nu intensief met drugsverslaafden gewerkt, naast tijdelijk therapeutische opvang en begeleiding, hebben ze twee “facendas”, ontwenningstehuizen naar Braziliaans model. Hopelijk kunnen we ook hier iets opbouwen, maar je hebt wel de begeleiding nodig van professionele medewerkers, en hier in het binnenland zijn er geen.
Ik blijf verder werken in Caritas. Het is een hele uitdaging, want we zouden graag hebben dat iedere familie die we helpen ook uit de miserie kan groeien. En dat is een moeizaam proces, voordat je in jezelf kan geloven… We verrichten vooral huisbezoeken in de nieuwe wijken waar veel mensen uit het platteland komen wonen en ook de mensen die uit de grote steden terugkeren. Die nieuwe mix zorgt ervoor dat samen leven moeilijk verloopt. Geregeld zijn er inbraken: terwijl de mensen thuis zijn, steelt men zowel een fiets of bromfiets, radio, televisie, luidsprekers, en allerlei kleiner materiaal. Inbraken met heel veel risico’s. Misschien kunnen we via een buurtwerking gezinnen met jonge kinderen bereiken. Het wordt steeds gevaarlijker. Daarom gaan we proberen opnieuw de jongerenwerking op te starten. Doorheen de kinderen kunnen we met de ouders werken en met de jongeren kunnen we zowel geestelijke noden begeleiden als sociale projecten uitbouwen. Met Flavia en Wilma zijn we op zoek naar een plek waar we naast een vergaderzaal ook een plaats hebben om een speelterrein te bouwen.
Ook met ouderlingen vergaderen we één keer per maand om hen te ondersteunen en te motiveren in hun situaties.
In de plaatselijke radio’s, FM Los Juríes en FM La Nueva, doe ik tegenwoordig wekelijkse uitzendingen. Soms zijn er verschillende medewerkers, soms ben ik alleen. De jongeren hebben erg onregelmatige lesuren. Door de vele verkiezingen van dit jaar, nam de regeringspartij de zendtijd als de “hunne”, en daar kun je niets tegen doen. Soms kreeg ik een compensatie tijd van de eigenaar, soms niet… zal ik zelf een zender beginnen? Het is een uitdaging, maar ook wettelijk is dat niet eenvoudig, we zien later wel.
Ik wil jullie allen danken voor jullie belangstelling en voor de steun die ik mag ontvangen. Dat in iedere familie of huiskring, de Heer met zijn geboorte de tederheid doet groeien tussen al zijn leden en dat deze moge openbloeien in eerbied, vreugde en vrede tussen al de mensen in 2016.

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – 5 oktober 2015
 
Hier alles goed, alweer helemaal in de weer. De politieke situatie is niet goed, een grote inflatie, die door de regering natuurlijk niet erkend wordt. 
Ik zal zowat half december overkomen voor mijn moeder, tot zowat eind januari, het zijn de wintermaanden, met korte dagen, grijs, nat en mijn vader overleed ook in december, zo kan ik haar helpen zich wat te verzetten op andere dingen. 
Ik heb hier voor de gemeente de afdeling van de gebruikte kleding AAA Rolex replica watches in Caritas laten opknappen. Het plafond met cement bewerken, eerst wat overbleef wegkappen natuurlijk. Uiteindelijk lieten we machimbre (hout) aanbrengen. De muren schilderen en de elektriciteit vernieuwen, die was erg gevaarlijk. Nu is alles al terug in gebruik. 
Van de gemeente kwam een uitnodiging voor de 1 december, ik dien de mail te zoeken om te schrijven. Ik weet niet of jij nog iets gehoord hebt Guy. Zowel, laat me iets horen, de tijd vliegt. 
Ik zal al de papieren eens bijeen zoeken. 
Eind de maand dien ik voor het sociale pastoraal naar een congres te gaan over drugs, een problematiek die hier opschiet en verschrikkelijk snel groeit, in de streek NOA (noord westen van Argentinië), onze provincie maakt daar deel van uit. Afwachten, het is een moeilijke problematiek, ze wordt afgeschermd door enige hoogstaande politici, en verspreid zich veel te snel, ook in het binnenland.
We begonnen ook te werken met ouderlingen van het dorp. Dat viel mee, echter het is een noodzaak, er bestaat ook hier veel eenzaamheid, verwaarlozing. Dat was vroeger zo niet. We zien waar te beginnen.
Nog vele groetjes aan iedereen, en dank voor alles, ik ga slapen.

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – 5 augustus 2015
 
Er is weer heel wat gebeurd in Argentinië, en ook bij ons in de streek, en Los Juríes, een klein stadje in het bijna noord westen van Argentinië. We hadden overstromingen, niet door een rivier, maar door de regen, 280 mm op één nacht, zonder een vorm van riolering. En er kwam ook heel wat regen van de velden vanuit het zuiden. Door de wegen die er nu zijn verhoogd kon het water niet weg, dus hadden we overstromingen. Heel wat huizen verzakten, en het grondwater is besmet, dus water kopen, zo niet is er een groot gevaar voor parasieten en ziektes.  Het water is weg, maar we hebben geen harde ondergrond, dat maakt het voor de werken op de velden moeilijk. De oogstmachines zakken weg… de prijs is al niet hoog, en de presidente heeft extra belastingen geplaatst op de landbouwproducten, dat maakt het helemaal rond…
Er zijn ook heel wat huizen met problemen, gescheurde muren, enz. gewoonlijk bezitten de huizen hier geen fundering. Langzaam valt alles terug in zijn gewone doen, de mensen hebben een zeer hoge tolerantie en gelatenheid, ze passen zich aan.
En in het stadje hebben we twee scholen, een kindertuin en een lagere school, die 5 jaar geleden in gebouwd werden, en die nu ontruimd dienen te worden; te gevaarlijk voor de leerlingen. De kindertuin stort gewoon in, het dak lekt op alle plaatsen, de lagere school verzakt, mierenhopen die niet opgevuld werden. Die zijn hier niet zo klein als in België, er kan soms een tractor in vallen, in zo´n mierennest, het is erg gevaarlijk, en op de weg gebeuren er hier wel eens ongevallen, zeer dikwijls met dodelijke afloop. Ze houden het een hele tijd vol, maar, vooral bij regen, bestaat er het gevaar dat ze instorten, met alle gevolgen van dien. Met je wagen sta je plots voor een gat in de weg, en springen, doet de auto nog niet… dus diende me een plaats te zoeken voor de twee. De lagere school gaat naar de andere lagere school en zo zullen de leerlingen schiften hebben van drie uur ieder… en zo vier per dag. Dus iedere dag is drie uur les, anders hadden ze niets. De kindertuin in een gebouw van de gemeente, maar enkel de vijfjarige, een halve dag.
Nu ben ik vooral met Caritas en de uitzendingen op de radio bezig, naast huisbezoeken.. Vooral bij de hulpverlening wil ik de vorming niet uit het oog verliezen. Zo worden er steeds “charlas” gegeven, met concepten die basis zijn. Vooral nu voor het water gebruik. We hebben hier geen systeem van riolering. Alles gaat naar de ondergrond, ook de WC. die veelal gebouwd wordt in den hof, niet in het huis. Dus het is erg belangrijk te wijzen en opnieuw aan te leren, zuiver water gebruiken om te drinken en om het eten te bereiden. Geen waterleiding, je dient het water te kopen, en nu we in de winter zijn, ook het water om te kuizen, te wassen, enz. anders kan je het opvangen van de regen.  Er is Leisa, ze heeft vele kinderen, maar er zijn er nu 2 in huis, 3 en 4 jaar. Juan, 5 jaar, zou nu naar het bijzonder onderwijs dienen te gaan, maar zijn moeder heeft geen zin om hem dagelijks naar de school te brengen. Dus eerst praten met de leraar, dan met de moeder, en opnieuw… Ik zal tijd dienen te zoeken om het proces ten einde te brengen. Juan zou heel wat recupereren, en, in de school wordt er ook warm eten gegeven ´s middags, voordat ze naar huis gaan.  Ik stuur hier een foto op van de moeder en het kind.
Een andere familie, Gladis Corbalan, de moeder is doofstom, ze heeft 11 kinderen, de grootse zijn buiten huis, de anderen leven in de miserie… het is moeilijk te motiveren, omdat haar kinderen toch naar school zouden gaan… maar ze hebben geen identiteitskaart, ze werden nooit opgeschreven, en dat maakt het wat moeilijker, je bestaat gewoon niet… Vorig jaar was ik daar al mee bezig, met de burgerlijke stand en ook met de sociale dienst op het gemeentehuis om ingeschreven te raken. Nu blijkt dat de identiteitsdocumenten die ze gaven vals zijn… en dient ze opnieuw te beginnen. Dit is blijkbaar een wereld die ik nog niet ken, maar er dient iets te gebeuren. Ook hier een foto om zich een beeld te kunnen vormen. Het zal zijn tijd vragen.
Op de radio gaat alles goed, naar Argentijnse stijl. De jongeren die me helpen kennen geregeld uurrooster veranderingen in de school, dus moeilijk te organiseren. Hun enthousiasme is groot, en dat helpt veel. We zitten ook volop in de voorbereiding van de voorverkiezingen voor een nieuwe president. Daar wil ik niet op ingaan, we groeien, hopelijk met niet veel wildgroep.
Vele groetjes aan alle medewerkers van de Brug en alle simpatizanten.

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – december 2014

Hier nog een briefje met nieuwtjes vanuit Argentinië. Dit jaar gaat blijkbaar nog sneller voorbij dan de vorige jaren. De zomer staat voor de deur in dit zuidelijke halfrond, en we hebben al duidelijk zomerse temperaturen, half november zo rond de 35°C, dat belooft voor januari. 
De situatie in het land is één grote warboel en begint zorgwekkend te worden. De buitenlandse schuld blijft stijgen; het land betaalt zijn schuldenlast niet; de vicepresidente (Boudou) verrijkt zichzelf en bulkt van de corruptieschandalen; de inflatie bedraagt ongeveer 40 % volgens de kranten. Er is een nieuwe politieke beweging “la Campora” met de zoon van de presidente aan het hoofd. De paus komt niet naar Argentinië omdat hij niet politiek uitgespeeld wil worden door de presidente, volgend jaar hebben we immers presidentsverkiezingen. Ook op monetair vlak is het een ramp: er zijn verschillende dollarkoersen: de groene dollar voor de landbouwproducten is de laagste, de blauwe dollar is parallel en dient voor de zwarte markt, de officiële dollar is voor de spaarders. En dan hebben we het nog niet over de groei van de drugshandel en gebruik. Argentinië veranderde van een scharnierland voor doorvoer van drugs naar Europa, naar een land met een hoog verbruik van verdovende middelen, met nog meer geweld en onveiligheid zoals in Rosario, de derde grootste stad van Argentinië.
Ik ben erg onder de indruk van de ongelooflijke grote groei van de sloppenwijk naast Retiro waar mijn bus toekomt vanuit het binnenland. Hier is het grootste busstation van Buenos Aires, in het centrum van de federale hoofdplaats… Ongelofelijk, maar als je geen werk hebt dan heb je ook geen geld, en hok je bij elkaar. De politie durft niet binnen gaan in die wijk; de kerk heeft er verschillende parochies, onder impuls van kardinaal Bergoglio indertijd.
De onzekerheid in de steden groeit en de ontvoeringen zijn dagelijkse kost. 
Los Juries, het stadje waar ik leef, ligt op zo´n 1000 km van de federale hoofdplaats Buenos Aires, is ook niet vreemd aan heel deze problematiek, maar toch behoudt ze meer een menselijk gezicht. 
Op het landbouwcollege is men uiteindelijk kunnen beginnen met de bouw van een nieuw internaat. Ook de daken van de leslokalen zullen vervangen worden, en men sloot de klassen een maand te vroeg af… de leerlingen zijn tevreden natuurlijk, een maand langer groot verlof dan al de andere leerlingen in het land! 
Met de radioprogramma’s gaat het verder goed. Drie keer per week, verspreid over twee lokale FM-zenders bouw ik een programma op met jongeren. Het enthousiasme blijft groeien bij Flopy, Brisa, Maxima en Ferni. Met korte teksten, nieuwtjes uit de parochie en ander nieuws en muziek en uiteraard ook groetjes aan de familie en vrienden. Het gaat steeds vlotter.
Ook met de dames van Caritas leggen we nog steeds heel wat huisbezoeken af. Het wordt steeds moeilijker om doelbewust uit de miserie te geraken. Het is een nodig om goed gemotiveerd te geraken om iets nieuw aan te pakken, of zich te reorganiseren, om een stap voorwaarts te kunnen doen. We begeleiden de families vooral om hun kinderen naar de school te laten gaan. Dat is lang niet zo eenvoudig, maar stilletjes bekomen we toch enkele positieve uitslagen van jongeren die verder studeren en nadien terug komen om te werken in hun streek, zoals Cesar, een veearts, Buenaventura, een landbouwkundig ingenieur, Walter, Leticia, en vele anderen leerkrachten, enz.
Ook in de nieuwe wijk trachten we met een groep om een buurtwerking te promoten. Het gaat moeizaam, het zijn jonge gezinnen die uit verschillende gehuchten van de parochie komen en die weinig sociale contacten opbouwen. Nochtans zijn er heel wat noden: een verharde wegbedekking is noodzakelijk, anders is het onmogelijk om zich na de zware regenval te verplaatsen omwille van het slijk. We zouden graag drinkwater voorzien, en een pleintje met een gebouwtje waar de kinderen kunnen spelen, de huizen verfraaien met beplantingen, we hebben ook nood aan straatverlichting want er zijn veel inbraken, enz. 
Op dit ogenblik is er in het stadje geen jongerenbewegingen meer. We zien dat er bij de jongeren een nood leeft. Daarom zijn wij bij Caritas met een jongerenwerking begonnen. Langs de ene kant dienen we ons te vernieuwen en verjongen en langs de andere kant zorgt dit voor een nieuwe inbreng met nieuwe ideeën. De jongeren zijn voornamelijk meisjes en beginnen met veel enthousiasme. Ook zij willen deelnemen in de huidige samenleving en hun steentje bijdragen. Dat belooft voor het nieuwe werkjaar.
Met Martha, een directrice van de secundaire school in Añatuya, ging ik naar een nationale vergadering over de drugsverslaving van de jongeren in Córdoba. Nu proberen we acties te coördineren. Het is erg belangrijk er samen iets aan te doen in dezelfde streek. De jongeren gaan gemakkelijk uit in het weekeinde naar de naburige dorpen of steden, voor ons is 50 à 80 km “dichtbij”. Het is een geheel nieuw werkterrein, erg moeilijk, de geestelijke hulp is primordiaal.
Ook Juríes kent een toenemend alcohol- en drugsprobleem. We zien dit vooral gedurende de weekeindes, waar dronken jongeren soms gewoon aan de straatkant liggen, veel te veel alcohol. Er gebeuren ook erg veel ongelukken met bromfietsen en auto´s, zonder rijbewijs, vooral onder invloed. Opnieuw kenden we enkele dodelijke ongevallen.High quality the best and most fashionable replica rolexcopy watches online of the replica watches store. Het is een tendens in heel de provincie. We menen dat de jongeren teveel alleen staan. De familie heeft vooral oog voor de economische factor, en niet voor hun kinderen die opgroeien en hen nodig hebben, de kinderen komen op de tweede plaats. 
Tenslotte geef ik ook nog catechese aan enkele kinderen van het platteland…. Een hele uitdaging om hen het geloof als een levensstijl te laten kennen.
Hiermee sluit ik deze brief af, niet zonder jullie allen te danken voor de belangstelling en steun, en om zalige Kerstdagen toe te wensen. Dat de Heer moge geboren worden in het ieders hart en een 2015 vol vreugde, vrede en solidariteit brengt. 

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – 2 mei 2014

Vandaag 1 mei, feest van den arbeid. Hier komen de vrienden of soms de personen die op hetzelfde werk werken bijeen om een asado te eten, enkel dat is nu wel erg duur geworden, het gaat er beperkter aan toe. 
De politieke toestand is in het binnenland moeilijk in te schatten, dat het niet goed is springt in het oog. In Rosario, Córdoba en in het zuiden waren er serieuze problemen met de drugsgroei, we lijken wel Columbia te worden…
Argentinië is nu niet enkel een land van doorreizen van de drugs, maar van consummatie, en van producties. Er zitten hoge functionarissen van de politie tussen, de politiek en kapitaalkrachtigen… het is heel moeilijk aan het worden. 
En ook het geweld op de scholen is erg aan het groeien, afwachten waar dat alles zal op uitdraaien. 
Volgend jaar zijn er presidentsverkiezingen, en de huidige presidenten heeft er dan 2 termijnen opzitten, meer mag ze niet, of ze dient de grondwet te veranderen. 
Hier is het nog geen winter, afwachten wanneer de koude komt. 

Correspondente: Kristel Verpoten


Argentina – 3 december 2013

Alweer december, ongelooflijk hoe het jaar alweer op zijn einde loopt.
In Argentinië hadden we dit jaar heel wat bijzondere gebeurtenissen. De verkiezing van een Argentijnse Paus, de kardinaal Jorge Mario Bergoglio van Buenos Aires.
Een inflatie van meer dan 25 %, door de regering ontkend, maar de dagelijkse prijstoename kan niemand ontkennen; het verbod op invoer maakt dat heel wat machines aan de kant staan, er zijn geen vervangstukken, de economie heeft het erg moeilijk, de rem op de landbouw door de hoge taksen. Dit jaar sloten er meer bedrijven dan dat er geopend werden. Daarnaast ook de aanhoudende kapitaalsvlucht; de nationale bank geeft heel wat geld uit, zonder tegenwaarde.
De bisschoppen spraken in november over 3 grote zorgpunten: het gevaar van de stijgende groei van de narcotrafiek in heel het land, met een directe bescherming vanuit de regering, de politie en rechters…waar we vroeger een land van doorvloei naar Europa waren groeien we uit naar een grote consumptiemarkt… met allen gevolgen van dien! De hervorming van de grondwet als tweede zorgpunt, waardoor de rechten van de familie worden beteugeld. En een derde punt: de ecologie die niet in overweging wordt genomen door de staat en daardoor hebben we een “wilde” industrie met roofontginningen en de oncontroleerbare landbouwuitbating.
Maar er zijn ook positieve tekenen. Iedere keer zie je meer dat de jongere “loskomen” uit de donkere geschiedenisperiode, het militaire bewind, en die opnieuw verantwoordelijkheid willen nemen, die opnieuw hun ideeën openlijk durven uiten.
Bij ons in de provincie in het noorden van Argentinië gaat alles zijn “gewone” gang. We hadden verkiezingen en de gouverneur had zich voor de derde keer kandidaat gesteld. Dat mag niet, maximum 2 keren, zoals de presidente, daarom wil ze ook de grondwet veranderen. Geen nood, daar schudde hij een nieuwe kandidate uit de mauw, zijn vrouw… en reken maar dat ze deze dagen verkozen zal worden. Bij ons in Los Juríes sluit men nauw aan bij deze politiek, zo verzekeren ze zich van een geldelijke premie en een mogelijke steun aan de provincie.
Met Caritas doen we verder met de huisbezoeken, en vooral ook met de vorming. We proberen samen de stappen te zetten naar een integratie in de maatschappij. Zo werken we met verschillende marginale families: Gladis, doofstom, met 9, kinderen, waarvan vier niet werden aangegeven, ze bestaan dus niet. Ik nam contact op met de burgerlijke stand, met de sociale dienst van de gemeente en met het hospitaal. De kinderen waren in het hospitaal geboren, dat is een voordeel, hopelijk werden ze ook geregistreerd, echter de identiteitskaart van de moeder is vals, die maakte één of andere politieker, maar is niet officieel. De man met wie ze leefde en van wie ze vijf kinderen had, werkt in het zuiden en al jaren dat ze niets van hem hoort. zodus kun je best een alternatief zoeken: dat het allen natuurlijke kinderen zijn… zo hebben ze mogelijkheid school te lopen, de oudsten te werken, om in het hospitaal opgenomen te worden, enz. Het komt nog zeer veel voor, jammer genoeg. Het is vooral in de miserie, en daar kom je dan zeer moeilijk uit.
Met jonge gezinnen begonnen we ook een actie in de nieuwe wijk. Er is geheel geen burenwerking. De straten zijn van zand, dus slijk wanneer het regent, verlichting ontbreekt er; de kinderen hebben geen plaats om te spelen, en het zijn jonge gezinnen waar er verschillende kinderen hebben, geen beplantingen, geen waterputten voorzien, en we hebben in heel het dorp geen waterleiding, zodus… Met Caritas begonnen we met huisbezoeken, nadien riepen we burenvergaderingen samen. Uiteindelijk konden we een terrein bekomen dat ze nu aan het omheinen zijn, waar men een klein voetbalveld zal maken voor de kinderen en een multifunctionele zaal om te vergaderen, lessen te geven aan de kinderen die het nodig hebben, voor ze afhaken, catechese te geven, de eucharistie te kunnen vieren, jeugdgroepen in te laten werken, enz. Het enthousiasme begint te groeien. Een boeiend werk, maar lang niet eenvoudig, goed luisteren en juist motiveren is de boodschap.
Met de radioprogramma’s werk ik ook verder met enkelen nieuwe medewerkers, dinsdag en donderdag middag helpen me Floppy, Brisa, Cintia en Fernanda met het lezen van levensbezinningen en nieuwtjes, we hebben veel materiaal van paus Franciscus, erg eenvoudige teksten, maar diepe en concrete beschouwingen. En zaterdag helpt Pablo mij, met het bidden van de rozenkrans in een FM lokale zender. Ik had wat schrik dat hij zou afhaken voor de kritiek van zijn klasgenoten, maar nee, het is een echte uitdaging, en een hulp op zijn voorbereiding van het vormsel, het getuigenis. Met hen wil ik volgend jaar enige radiozenders bezoeken in de provincie en ook wat vernieuwing brengen in de muziek, dus hulp is hier steeds welkom.
Op het landbouwcollege blijf ik vooral de meisjes motiveren toch het secundair onderwijs te beëindigen. Zo help ik verschillende in hun studies en veelal met een goed resultaat. Ze motiveren anderen en dat is belangrijk. Zo is er Noelia, die voor onderwijzeres studeert, en op de school nabij haar woonplaats in El Cuadrado, wil gaan werken, want de leerkrachten zijn bijna steeds afwezig… Of Pilar die al aan haar laatste jaar sociale assistente begint, ze helpt me altijd als ze in het dorp is, ze doet het erg graag. Het neemt heel wat tijd het begeleiden in de groei, maar het is een dankbaar werk. Ook hier denk ik een deel van de bijdragen aan te besteden.
Dat deze adventstijd ons allen moge helpen ons hart voor te bereiden op de komst van het Kind geboren in een kribbe en die ons de ware vreugde en de diepe vrede onder ons allen brengt. Nog een zalig Kerstfeest en een hoopvolle 2014.
Voor dat ik afsluit wil ik nog even vertellen dat ik een ongelukje had waarbij ik mijn arm brak en diende opgenomen te worden voor operatie, want de breuk was wat verschoven.
Dank aan allen die ons allen helpen op geestelijk en economisch gebied.

Correspondente: Kristel Verpoten

Mail van 10 september

Dank je voor je brief. Ik ben hier met de computer aan het "vechten", het is de derde keer dat ik een brief begin, dan kan hij plots niet meer bewegen, zoeven verdween plots alles, en nu derde keer....
Hier alles goed, enkel het is het einde van de winter en al verschillende dagen dat we hoge zomerse temperaturen hadden. Gisteren en vandaag 40°C in de schaduw... de vorige week was het al warm, maar nu... en het wil maar niet regenen, zodus je kun zeer weinig verfrissen, want er ontbreekt water overal.
Vandaag was ik in Santiago, zodus ga ik nu snel slapen, vanmorgen om 4 uur vertrok de combi.
Hier stuur ik een brief bij voor publicatie. We zitten met een moeilijke politieke situatie, met heel wat economische gevolgen, zodus de sociale toestand is lang niet goed. Afwachten maar.
We zijn aan het werken met Caritas in Los Juríes, aan de andere kant van wat vroeger de spoorlijn was. Maar die bestaat al lang niet meer, die werd gebouwd om de bomen met looizuur uit te voeren, maar na de ontbossing was er niets meer om te vervoeren, de bewoners telde niet mee. De rails werden opgebroken en ook afgevoerd, en er bleven enkel plaatsen met wildgroei van allerlei planten. Nu wordt er heel wat gebouwd, illegaal want de grond is van de spoorweg, de staat. Bewijzen dat de grond van hen is bezitten ze niet, met al de mogelijke gevolgen vandien. Er werd ook een nieuwe woonwijk gebouwd door de provinciale regering en daar zijn er heel wat jonge gezinnen met kinderen. Er bestaat geen buurtwerking om de infrastructuur te verbeteren, zoals asfalt, nu zijn de straten met zand, en als het regent, met slijk. Het water is een groot probleem, er bestaat geen drinkwatersysteem in heel het stadje. We verrichten heel wat huisbezoeken want we willen een burenwerking opstarten, maar de mensen hebben niet veel onderling contact.
Met de presidente wordt er een ander beeld opgehangen van het land, maar het gaat lang niet goed. Een hoge inflatie, we hebben verschillende koersen voor de dollar: de officiële, de groene die is voor de landbouwproducten, de 2 zijn erg laag, daarnaast de blauwe, en dan die op de zwarte markt... enz. Dat is voor de grote steden, er zijn geen vreemde deviezen in de omloop. Als je buitenlands geld wil, dien je dit te verantwoorden...en de staat beslist of je er recht op heb of niet... Ook als je als toerist naar het buitenland wil. De prijzen van de voeding stegen sterk, maar de lonen nauwelijks. De opvoeding verloor heel wat van haar kwaliteit. De leerlingen mogen de eerste schooljaren niet herdoen, dus gaan ze allen naar het volgend studiejaar, ook zij die niet voldoen, wat alles er moeilijk maakt. Dat brengt heel wat problemen mee in de samenleving op school.
De voorverkiezingen waren niet goed voor de presidente, ze verloor veel terrein in de grote steden. Ze wil u ook de gerechtelijk macht onder haar bevoegdheid plaatsen, en 1 rechter zei nee... gelukkig, openlijk heeft ze hem bedreigd.... Nu het platte land ligt praktisch stil, dus is er veel minder werk in het binnenland, maar ook de industrie heeft het moeilijk. Hopelijk komt er geen staatsgreep, want dat is iedere keer een stap achteruit, en er ontbreken nog twee jaar voor de verkiezingen van Presidente. De onzekerheid in de steden groeit nog steeds. We hebben heel wat private wijken in Buenos Aires, met een eigen veiligheidsdienst, en je geraakt er niet in zonder een speciale toelating, toch zijn er ook daar overvallen, maar niet zo veel.
Nu wij blijven verder werken in het onderwijs. Het is iedere keer moeilijker, want de waardeschaal wordt verandert. De familiebanden verdwijnen, er is heel wat incest, alle dagen staan er in de krant nieuwe aanklachten. Er bestaat nu het “Secretariaat voor de vrouw” waar de vrouwen worden bijgestaan, de taboe begint te verdwijnen, maar het is moeilijk. Ook veel geweld in de familie.
Afwachten hoe alles verder zal aflopen. Het blijft steeds een uitdaging, en er zijn ook heel wat lichtpuntjes. Je mag niet vergeten dat het land uit een militairbewind kwam waar heel wat mensen verdwenen. “Blijf buiten alle politiek” was het motief van de eerste jaren in de democratie, want dat is gevaarlijk, vandaar dat er nu slechts, na al die jaren, enkele nieuwe figuren naar voor komen. Nu zie je toch een jongere generatie die haar mening durft te zeggen.
Ook de invloed van de Paus is zeer groot. Hopelijk komt er een nieuwe generatie met andere idealen naar voren, hij riep op “onrust” te veroorzaken, wat typisch is voor jongeren zei hij, maar dan in de positieve zin van het woord. Ze zoeken en leven dan ook voluit hun idealen.
We hebben dus heel wat beweging, en in oktober verkiezingen, er is dus heel wat druk aan alle kanten, hopelijk voor het goede.
Morgen namiddag, of ten laatste woensdag stuur ik alles op. Ik heb zondag al een deel op papier gezet.
Dank je voor alles, en ik stuur je een beetje warmte op, ook een stukje venus en de maan, dat was erg goed te zien gisteren in de late namiddag.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentina – 4 september 2013

Hier het beloofde briefje met nieuwtjes, at eventueel voor publicatie in De Brug kan. Dit weekeind had ik een vergadering in Tucumán, van de pastoral Social del NOA, ´t is te zeggen de sociale pastoraal van de zona van noordwesten van Argentinië (NOA). Dat is altijd interessant voor de uitwisseling die je hebt met mensen die in dezelfde streek werken.
We zijn aan het werken met Caritas in Los Juríes, aan de andere kant van wat vroeger de spoorlijn was. Maar die bestaat al lang niet meer, die werd gebouwd om de bomen met looizuur uit te voeren, maar na de ontbossing was er niets meer om te vervoeren, de bewoners telde niet mee. De rails werden opgebroken en ook afgevoerd, en er bleven enkel plaatsen met wildgroei van allerlei planten. Nu wordt er heel wat gebouwd, ilegaal want de grond is van de spoorweg, de staat. Bewijzen dat de grond van hen is bezitten ze niet, met al de mogelijke gevolgen vandien. Er werd ook een nieuwe woonwijk gebouwd door de provinciale regering en daar zijn er heel wat jonge gezinnen met kinderen. Er bestaat geen buurtwerking om de infrastructuur te verbeteren, zoals asfalt, nu zijn de straten met zand, en als het regent, met slijk. Het water is een groot probleem, er bestaat geen drinkwatersisteem in heel het stadje. We verrichten heel wat huisbezoeken want we willen een burenwerking opstarten, maar de mensen hebben niet veel onderling contact.
Met de presidente wordt er een ander beeld opgehangen van het land, maar het gaat lang niet goed. Een hoge inflatie, we hebben verschillende koersen voor de dolar: de oficiële, de groene die is voor de landbouwproducten, de 2 zijn erg laag, daarnaast de blauwe, en dan die op de zwarte markt... enz. Dat is voor de grote steden, er zijn geen vreemde deviezen in de omloop. Als je buitenlands geld wil, dien je dit te verantwoorden...en de staat beslist of je er recht op heb of niet... Ook als je als turist naar het buitenland wil. De prijzen van de voeding stegen sterk, omdat de lonen nauwelijks stegen. De opvoeding verloor heel wat van haar kwaliteit. De leerlingen mogen de eerste schooljaren niet herdoen, dus gaan ze allen naar het volgend studiejaar, ook zij die niet voldoen, wat alles er moeilijk maakt. Dat brengt heel wat problemen mee in de samenleving op school.
De voorverkiezingen waren niet goed voor de presidente, ze verloor veel terrein in de grote steden. Ze wil u ook de gerechtelijk macht onder haar bevoegdheid plaatsen, en 1 rechter zei nee... gelukkig, openlijk heeft ze hem bedreigd.... Nu het platte land ligt praktisch stil, dus is er veel minder werk in het binnenland, maar ook de industrie heeft het moeilijk. Hopelijk komt er geen staatsgreep, want dat is iedere keer een stap achteruit, en er ontbreken nog twee jaar voor de verkeizingen van Presidente. De onzekerheid in de steden groeit nog steeds. We hebben heel wat private wijken in Buenos Aires, met een eige veiligheidsdienst, en je geraakt er niet in zonder een speciale toelating, toch zijn er ook daar overvallen, maar niet zo veel.
Nu wij blijven verder werken in het onderwijs. Het is iedere keer moeilijker, want de waarde schaal wordt verandert. De familiebanden verdwijnen, er is heel wat incest, alle dagen staan er in de krant nieuwe aanklachten. Er bestaat nu het “Secretariaat voor de vrouw” waar de vrouwen worden bijgestaan, de taboe begint te verdwijnen, maar het is moeilijk. Ook veel geweld in de familie.
Afwachten hoe alles verder zal aflopen. Het blijft steeds een uitdaging, en er zijn ook heel wat lichtpuntjes. Je mag niet vergeten dat het land uit een militairbewind kwam waar heel wat mensen verdwenen. “Blijf buiten alle politiek” was het motief van de eerste jaren in de democratie, want dat is gevaarlijk, vandaar dat er nu slechts, na al die jaren, enkele nieuwe figuren naar voor komen. Nu zie je toch een jongere generatie die haar mening durft te zeggen.
Ook de invloed van de Paus is zeer groot. Hopelijk komt er een nieuwe generatie met andere idealen naar voren, hij riep op “onrust” te veroorzaken, wat tipisch is voor jongeren zei hij, maar dan in de positieve zin van het woord. Ze zoeken en leven dan ook voluit hun idealen.
We hebben dus heel wat beweging, en in oktober verkiezingen, er is dus heel wat druk aan alle kanten, hopelijk voor het goede.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentina – 8 december 2012

Het jaar loopt alweer op zijn einde, ongelooflijk. In Argentinië hadden we heel vroeg dit jaar echt zomerse temperaturen van 40 °C en meer, in november al, en terzelfder tijd kenden we windhozen in verschillende zones van het land; ook dicht bij ons: in Selva en in Bandera, dat is op nog geen 50 km. Er werd de laatste jaren erg veel ontbost voor de landbouw want de soja had een erg hoge prijs. De wetten werden niet nageleefd, je dient zones van natuurlijke begroeiing te laten iedere 10 km, maar de bulldozers vagen alles weg, dat maakt dat de wind niet natuurlijk meer wordt afgeremd en van daar hebben we die vele windhozen. Een van de vele ecologische verstoringen van de mens zonder dat er wordt bij stil gestaan, ook de kleine boer komt door deze werkwijze ook onder druk te staan, de verborgen armoede.
Het is niet gemakkelijk klaar te zien in de politieke situatie van het land. De presidente, Dr. Cristina Fernandez, is alle dagen op het nieuws in de staatstelevisie, met inhuldigingen en toespraken waarin zij onderstreept hoe goed alles wel gaat, en waar de weinige oppositie afgebroken wordt. Ze hemelt de extremisten op ten tijde van het militaire bewind van over 30 jaar en vergeet de stijgende werkloosheid, een sterke inflatie, en in vooral de steden, overvallen, moorden en geweld in het bijzonder tegen kinderen en vrouwen, in één woord een grote onzekerheid. Nieuwe economische maatregelen gaan steeds gepaard met een nog grotere kapitaalsvlucht en langs de andere kant worden de investeerders afgeschrikt door stijgende belastingen en grotere controles.
Maar het land beleefde ook 2 grote lichtpunten: de betoging 8N en de brief van de Argentijnse bisschoppen voor kerstmis. Op 8 november kwam de bevolking massaal op straat; zonder een politieke partij erbij te betrekken, een oproep via internet, om de presidente met de regering op hun plichten te wijzen, en bij de vele economische schandalen, maatregelen te nemen. Wat hen samenbracht was het verdedigen van de vrede in het land, de waarheid, de rechtvaardigheid, de vrijheid, de gelijkheid, de eerlijkheid. Dit alles met een idealistisch en geestelijk leiderschap zonder andere inmenging. Wat hier nieuw was, de mystiek, er werd opgeroepen op vredige wijze te handelen. En nu de brief van de Argentijnse bisschoppen voor het kerstfeest, in dit jaar van geloof, waar ze hun bezorgdheid uit drukken voor de morele en ethische crisis in het land. Ze onderstrepen de waarden van ieder menselijk leven, van het prille begin tot het einde; van de “traditionele” familie, die je door niets kunt vervangen en houvast geeft aan de kinderen; de verantwoordelijkheid voor de opvoeding ligt op de eerste plaats bij de ouders en de staat mag hen geen verplichte ideologische doctrines geven in de school; de angst voor de toekomst van de jongeren die niet studeren of werken; de drugs en de toenemende drugshandel en als laatste punt een stijgende dreiging voor de democratie door het beletten van de vrije meningsuiting en het scheppen van bendes. Zij eindigden met een oproep om confrontaties te mijden en een dialoog aan te gaan.
Wij hier in Los Juríes doen verder; Buenos Aires ligt op zo’n 1000 km, maar toch dienen we met deze nieuwe ideeën rekening te houden. Zo verrichten we met Caritas heel wat huisbezoeken. De armoede is groot, de werkgelegenheid gering. Zeer dikwijls leeft het hele gezin in één grote plaats, in de dag is het de woonkamer, s’avonds slaapt iedereen daar, sommige op de grond.
Door de staat werd een nieuwe wijk van 50 woonhuizen gebouwd. Die worden aan gezinnen gegeven waarvan minstens één persoon werkt in staatsverband, om zo de maandelijkse quota af te trekken van het loon. Die bezoeken we volop; er zijn heel wat kinderen maar er is niets voorzien waar ze bijeen kunnen komen of spelen om samen op te groeien. Een goede burenwerking is noodzakelijk willen ze bijvoorbeeld openbare verlichting in de straten bekomen, of verharding van het wegdek. Als het regent kan je gewoon enkel te voet, blootsvoets of met laarzen, de wijk uit… We zullen hen daarbij begeleiden om geen politieke speelbal te worden.
Met de radioprogramma’s gaat het heel goed. In FM “Los Juríes”, hebben we 2 programma’s van 1 uur van Caritas, dinsdag van 12.00 tot 13.00 h en de donderdag van 19.00 tot 20.00 h, en hierbij helpen afwisselend jongeren, Melanie, Paola, Nidia en Claudia. En FM “La Nueva”, waar ik een programma overnam omdat Sylvia plotseling geopereerd moest worden, de zaterdag van 12.00 tot 13.00 h. De basis van haar programma nam ik over, maar toch innoveerde ik, en nodigde kinderen uit van rond de 12 jaar, om mee de rozenkrans te bidden. Cintia, Fernando, Nazarena, Soledad en Celeste, zijn er steeds bij. Cintia kondigt het mysterie aan en geeft een korte bedenking, Fernando bid het eerste deel, en de anderen antwoorden om beurten. Ze organiseren alles zelf, en ze hebben heel wat plezier. Ze besluiten altijd met speciale wensen voor de vrienden en de familie, nu blijven zij verantwoordelijk voor het programma. Er wordt veel naar geluisterd en heel wat mensen sturen een berichtje, of spreken me aan op straat. Nadien sluit ik af met allerlei nieuwtjes en natuurlijk, aangepaste muziek die jong en oud aanspreekt.
Naast de vele huisbezoeken aan ouderlingen en zieken verwerken we ook kleding tot kinderkleding. Verschillende dames vergaderen één keer op de week, er wordt heel wat gebabbeld maar ondertussen wordt de kleding uit elkaar gehaald en versneden, nadien stikt iemand het in elkaar en zijn ook enkele dames die strijken, een hele organisatie. Er hangt een goede sfeer, en kinderkleding is steeds nodig.
Met China en Olga bezoeken we heel wat families die gezondheidsproblemen hebben of ouderen die aan hun lot worden overgelaten. Motiveren en begeleiden neemt heel wat tijd in beslag. We proberen vooral een hernieuwde impuls aan het samenleven te geven om samen te zoeken naar alternatieven, een nieuwe wereld bouw je samen op, niet enkel hoef je te krijgen. Ook jongeren doen mee, het is met en vanuit het hart, om zo iedere persoon te begeleiden. De kinderen kunnen zo ontdekken dat je in je leven niet enkel kan ontvangen, je moet ook kunnen bijdragen en geven. Ontdekken dat het leven een doel heeft, en dat studeren zin heeft. Dat ze het vertrouwen waard zijn om zelf hun weg te gaan.
Daarom trachten we de jongeren een taak te geven in Caritas. Het is dankbaar met hen te werken. Wat lang niet zegt dat het gemakkelijk is. Ook hier hebben we serieuze problemen met alcohol en ook de drugs hebben hun intrede bij sommige jongeren gemaakt. De uitdaging is groot.
De gehandicapten nemen iedere keer meer plaats in, in de samenleving. Het is voor ons allen een stimulans als je weet dat we hiervan de basis uitwerkten en het zaadje gezaaid hebben dat nu uitgroeit. Zo blijven we verder werken. Alternatieven dienen door henzelf uitgebouwd te worden, en ik geloof in hen, begeleiden is stimuleren. Allen die hieraan kunnen meewerken dank ik zeer hartelijk.
Aan Onze Lieve Vrouw delen we al onze zorgen en bekommeringen toe, en in haar handen leggen we allen hoop van deze vele kinderen en jonge mensen.
Nog een zeer mooi en vreugdevol Kerstfeest en dat 2013 een Jaar van Vrede en Vreugde moge zijn ons door dit kind gebracht.
Zeer hartelijk en dank aan ieder die me bijstaat in gebed, met ideeën en financiële steun.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentinië – 13 juli 2012

Dit jaar is een jaar zonder verkiezingen, maar toch met hel wat beweging. Het gaat lang zo goed niet met de economie, overal is het moeilijk in de wereld, maar onze presidente heeft dat erg pinter opgelost. Zo zegt ze dat de export gezakt is opdat de wereld ingestort is… maar haar economische politiek maakt dat we nu nog een grotere kapitaalsvlucht hebben dan vroeger. Voor de grote inflatie te voorkomen spaarden de mensen van de middenklasse en Amerikaanse dollars die ze in de banken kochten. Dat mag niet meer, als je dollars wil dien je langs de belastingen te gaan om je inkomsten. Als je naar het buitenland wil dien je te verantwoorden waarom je reist, en de staat bepaalt of je een x- aantal dollars mag kopen. Ik moet niet vertellen dat er een grote zwarte markt is, maar wat erger is, de mensen met kapitaal schrijven alles over naar buitenlandse banken. Voor de landbouw, op het land wordt er minder gezaaid, de belastingen lopen op tot meer dan 60 %. Het zaaien van tarwe is sterk terug gelopen, het kweken van koeien voor export ook, de belastingdruk is erg hoog. De kleine en middelgrote bedrijven gaan vlot failliet. Daarnaast worden er geen rechters benoemd, dat gaat langs de presidente voor de hogere rechters, zo zijn er meer dan 80 rechtbanken zonder voldoende rechters, op een totaal van 247. De vakbonden gehoorzamen haar niet meer, Hugo Moyano wil als vicepresident gaan, zoniet, stakingen… De huidige vicepresident ,Boudou, is een strooiman, hij heeft geen enkele macht, hij kan wel gitaar spelen, en loopt in het oog voor omkopingen. Het onderwijs is sterk in kwaliteit gedaald. Ze zegt dat iedereen naar school gaat, want anders heb je geen familiegeld, maar hier in onze zone, en dat zal zo wel ongeveer overal hetzelfde zijn, zijn er heel wat kinderen die nooit aangegeven werden, die dus niet bestaan, of anders opgeschreven werden door een andere persoon. Argentinië« is al lang niet meer een land dat de drugsbarons gebruiken om door te voeren naar Europa. Nu hebben we hier ook een sterk drugverbruik, vooral in de sloppen wijken van de grote steden waar de politie gewoon niet durft binnen gaan, maar ik mag wel zeggen in heel het land is het een probleem dat iedere keer verder uitbreid. Haar oplossing, drugverkoop toe laten in kleine hoeveelheden door een nieuwe wet… nog een probleem erbij. De nieuwe abortuswet, er ontbreekt een kleine stap om ze goed te keuren. Zo zal abortus toegelaten worden vanaf 14 jaar, zonder toelating van een volwassen, op vraag van het meisje. Wat een verantwoordelijkheid schijven we in de schoenen van die meisjes. Waar zijn de ouders naar toe? Is dat in België ook zo geëvolueerd of bestaat de familie nog in de ware zin van het woord? Familie, is een leeg woord geworden, samenleving van 2 mensen, mannen, vrouwen, transseksuelen, en wat nog meer hebben prioriteiten en faciliteiten om kinderen te adopteren… Trouw is een woord dat nauwelijks nog bestaat, de programma’s op de TV duwen ons ook in die zin. Maar alles is zo slecht niet, er is heel wat hoop, de jongeren zoeken. Zo heb ik hier een vlotte hulp van verschillende jongeren die me helpen in de radio: als ze niet kunnen komen verwittigen ze, zoniet komen ze op een ander ogenblik om het programma voor te bereiden. Twee meisjes haakten af, Pilar, 21, moeder de een zoontje die plots zei: Lisette ik wil verder studeren, sociale assistente…. Wat een vreugde, natuurlijk stimuleer ik haar, en help ik haar ook met het betalen van de maandelijkse kwota. Ze gaat goed. En ook Ale, Alejandra, studeerde in Tucuma¡n, maar er ontbrak een jaar om haar studies van boekhouder af te sluiten. Ook zij zei me, Ik zie dat ik dien naar Tucuma¡n te gaan, anders sluit ik nooit mijn studies af. Het stimuleert om te zien hoe ze langs de programma’s diepere waarden van het leven ontdekten. Het zijn kleine stappen, maar voor hen waren het moeilijke beslissingen.
Met de jongeren van Caritas gaat ook alles goed. Het lokaal is nu in orde en enkele jonge gezinnen zullen helpen.
De voedselpakketen zijn nodig. We hebben echt moeilijke tijden, alle voedingsprijzen stijgen, omdat de benzine sterk aan het stijgen is. Als ge benzine kunt tanken, na de nationalisering van YPF, dat Spaans was, zijn er heel wat spanningen op de raffinaderijen. En hier en Argentinië« zijn het erg grote afstanden. Zo dien ik morgen naar Santiago del Estero te gaan, de provinciehoofdplaats om mijn papieren in orde te brengen, dat zijn 300 km heen en nog eens 300 km terug, en dan heb ik de provincie nog niet verlaten. Zo de afstanden in het land zijn erg groot, naar Buenos Aires heb ik zo´n 1000 km. Maar dat geld voor alle transport. De trein rijdt nauwelijks meer, geprivatiseerd en nadien gesloten. Er zijn telkens meer werkelozen. De gezinnen die we verenigen hebben telkens ook vergaderingen waar we over hun problemen spreken, de kinderen, het werk, de voeding, heel de huishouding, het machismo, enz. We proberen te begeleiden en verrichten ook huisbezoeken. Er zijn heel wat problemen met geneesmiddelen. De regering laat nauwelijks iets invoeren, alles moet in het land gebeuren. Ook met boeken en tijdschriften hebben we een zeer sterke censuur. Er ontbreken heel wat vervangsstukken voor de ingevoerde machines en ook voor de auto’s. Nu, afwachten maar. Vele groetjes aan iedereen.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentina – 5 december 2011

Alweer zijn we december, ´t lijkt wel of de tijd rapper voorbij gaat. Tijd van beste wensen, voor een hernieuwde Kersttijd, dat we werkelijk het kerstkind mogen ontmoeten in onze medemensen, en een hoopvol nieuw 2012, waar we allen de mens op de eerste plaats moge zetten.
Soms heb ik het gevoel dat we terug glijden naar de primitieve tijden, waar de mens enkel de onmiddellijke waarden zoekt. “Brood en spelen” zeiden de Romeinen. Maar er zijn ook landen met een hoge economistculturele waarde van de aardbol verdwenen. Het is zeker belangrijk comfortabel te leven, maar we zijn uitgenodigd om te leven in wederzijds eerbied en dat houdt een samen groeien in. de Liefde van de Heer. In deze adventstijd worden we uitgenodigd dit opnieuw te ontdekken en te beleven.
Hier in Argentinië is er weer heel wat aan het bewegen, afwachten wat het worden zal. We hadden vele verkiezingen, zowel in de verschillende provincies, als ook op nationaal vlak. Zo werd de presidente herkozen, een emotionele stem, mag ik zeggen. Dr. Cristina Fernández, de weduwe van de vorige president Dr. Nestor Kirchner, gebruikt haar echtgenoot als een “halfgod” die Argentinië uit de inflatie haalde. De economische resultaten worden opgeblazen. De landbouw werd sterk aan de leiband gelegd, de landbouwers betalen erg veel belastingen. Het is bijna de enige sector die de sociale plannen van de presidente dient te betalen, tesamen met de pensioenkas, die aan de regering “leent” om projecten te financieren. De vakbonden wilden acties ondernemen om loonsverhoging te bekomen, maar de presidente zei dat er meer moet gewerkt worden. Ze geeft als voorbeeld dat zij bij haar twee kinderen wilde blijven toen haar echtgenoot stierf. Ze zei “sus hijos esteban hechos pelotas”, “haar kinderen hadden haar nodig tot ze volwassen waren”, maar ze heeft haar privé belangen op het tweede plan geplaatst en ze is ze voor het land blijven werken. Zo werkt ze sterk op het gevoel, en wordt de rationele kritiek van de hand gewezen. We zullen een abortuswet krijgen en ook alle mogelijke huwelijken, het gezin wordt werkelijk naar een tweede plaats geschoven! Afwachten hoe lang dat zal duren.
Hier in Los Juríes gaat alles goed. Soms wil ik dat alles rapper zou gaan, maar de mensen dienen ingelicht en overtuigd te worden en ook de volgende stappen gaan soms erg moeizaam. In Caritas deden we dit jaar heel wat huisbezoeken. In het jaar 2011 bestond het bisdom van Añatuya 50 jaar en de pastoor wilde dat de verschillende parochiale groepen ieder huis in het stadje, dat de laatste jaren heel hard groeide, een bezoek mocht ontvangen. We hadden een compleet nieuwe wijk, San José, en gelukkig ook heel wat respons. De meeste mensen werken, dat maakt dat je ze enkel ´s namiddags of op zondag kan ontmoeten. Er zijn veel jonge gezinnen en er komen ook mensen van het platteland om hier een betere toekomst te zoeken. We hebben echter nauwelijks werkbronnen. De officiële werkplekken zijn de scholen, het ziekenhuis en de politie en daarnaast vooral winkels, maar die betalen erg weinig, nooit officieel en ze eisen dan ook heel lange dagen. Er zijn ook de “golondrinas= zwaluwen”, de rondtrekkende seizoenarbeiders die op het platteland gaan werken naargelang het seizoen. In het voorjaar verzamelen en verbranden ze de boomwortels, maken ze de omheiningen schoon, de struiken groeien snel en moeten gesnoeid worden, ze helpen met zaaien, maar er zijn steeds meer machines en dus worden ze ingezet om mieren te bestrijden, enz. Later komt er het oogstseizoen, de maïs waar men de mannelijke bloem moet verwijderen, aardbeien worden met de hand geoogst, het klein fruit in het zuiden, enz. Nu zullen we trachten een integratie te bewerken tussen de verschillende groepen, en we willen vooral met de kinderen werken. Ze staan erg alleen en worden nauwelijks opgevangen, niet in de school, en ook niet thuis. De laatste tijd zijn er ook heel wat familiale problemen. We zullen moeten zien een zaaltje te bouwen om te vergaderen, de kinderen op te vangen, enkele kleine projecten op te starten.
Op het college blijft de constante doorstroming van kinderen ook moeilijk. Ik weet niet of zich dat ook in België voordoet, maar hier staan de kinderen er steeds meer alleen voor. Dat maakt dat er heel wat afhaken, of jaar na jaar opnieuw moeten herdoen. Daarom blijft de belangrijkste taak te luisteren en vandaar uit te stimuleren, de leerkracht heeft steeds meer psychologie nodig. Nu gelukkig zijn de kinderen nog erg open en dat maakt dat er heel wat positieve reacties zijn. Het is niet makkelijk om stroomopwaarts te roeien, en zeker niet wanneer iemand erg jong is en weinig ervaring heeft. Dat alles groeit langzaam naar een alcoholprobleem bij de jongeren; zowel de meisjes als de jongens drinken erg veel. Men zegt dat er ook drugs zijn, maar die zie je niet zo open als het alcoholgebruik. Zaterdag- en zondagmorgen zie je ze nog rond 8 uur ´s morgens rond de gemeenteplaats rondhangen. Sommige liggen gewoon te slapen langs de kant. De politie wil niet handelen, de ouders roepen. Zo wil ik me meer toe leggen op de jongeren na de schooltijd, in het weekeind. Ik zal wat meer van de laatste technische snufjes moeten aanleren om met hen te kunnen optrekken, en te begeleiden in hun zoektocht. Ze zijn nog niet gesloten, afwachten, ervaringen zijn steeds welkom, ze kunnen situaties verlichten.
Dank aan allen die me steeds ondersteunen, op velerlei wijzen en jullie zijn allen erg belangrijk voor mij. Dat de Kerst ons verenigd mogen vinden rond het Leven, dat we ook in heel 2012 moge ondersteunen.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentinië – 21 september

Een familie in de Brugfamilie, en zo wordt er een keten gelegd, tussen de verschillende families met ons in de 5 continenten. Een bijzonder jaar voor de Brug, 35 jaar, dat is ook niet niks, zeggen ze in Vlaanderen, maar deze jaren zijn werkelijk voorbij gevlogen. Ik herinner me nog goed mijn eerste correspondent, Frans en met hem zijn hele familie. Wij waren ‘schoolgenoten’ geweest en de eerste link was rap gelegd. Steeds was er een uitwisseling die ons wederzijds stimuleerde. In die jaren mocht ik verschillende correspondenten kennen, maar allen hadden een groot hart en steeds waren ze bereid wat tijd op te offeren om ons op te volgen.
Hier kon ik heel wat laten groeien op menselijk vlak, de persoon was steeds de eerste, en ook op materieel vlak. Gedurende de jaren was De Brug zowat overal aanwezig, in het college, het ziekenhuis, caritas, vele gezinnen, buurtorganisaties in samenlevingsprojecten, jongerenwerking, enz. maar steeds op menselijk maat, erg verschillend met die grote projecten, maar bij ons komt het hart steeds op de eerste plaats, maar steeds met dit Vlaams doorzettingsgevoel, een tegenslag laat ons niet weerhouden. Zo was ook De Brug, en ze bleef maar groeien, werkelijk Gods hand was aanwezig, niemand had dit durven dromen wanneer De Brug opstartte. Enkel Godswegen leiden ons, met vallen en opstaan, naar een hoger doel.
Dank aan allen die deze jaren stillekes aanwezig waren, stillekes maar hardwerkend, in een eenheid waar zelfs de regering mag op jaloers zijn. Zo hadden we het bestuur, die door alle wateren De Brug vooruitloodsen, de correspondenten die trouw de contacten onderhielden en ons op tijd en stond een briefje schreven, de vele vrijwilligers, zij die een Brugboekje wilde, andere die hielpen in de acties zoals Ontbijt op Bed, de Kaasmaaltijd, concerten, werkelijk een organisatie waar de bijen en hun organisatie, of de mieren, nog van kunnen bijleren en ook allen die actief deelnamen en steeds present waren. En last but not least zeggen ze in het Engels, de pastoor die van op de achtergrond een wijswoordje of stimuleerde waar het nodig was.
Dank aan allen voor alles, dat er steeds verder mag gewerkt worden in deze evangelische geest. Vandaag begint de lente hier, en ook het feest van Mateo, “Volg me” dat is niet voor enige uitzonderingen, dat is universeel, voor allen, en aan iedere persoon in het bijzonder, en de Heer zal zich wel bezig houden met de resultaten, De Brug, wij blijven stillekes doordoen. DANK JE WEL vanuit de grand van ons hart.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentina – 20 augustus 2011

Hoe gaat het ginder? In volle vakantietijd, maar die loopt alweer naar het einde toe. Hier voeg ik een briefverslag toe om in De Brug te pubiceren. Nadien zal ik de formulieren invullen en terugsturen.
De wintervakantie is alweer voorbij, dat wil zeggen dat de tweede helft van het jaar alweer goed ingezet werd. Augustus met zijn afwisselende warme en koude perioden, iedere keer dat de wind draait hebben we temperatuurverschillen tussen de 20 en 30º C. De vorige dagen hadden we temperaturen van boven de 30º C, en ‘t is hier winter, voor dit weekeinde kondigen ze opnieuw nachtvorst aan, -5 °C, dat maakt dat er vele zieken zijn, vooral kinderen.
De politieke situatie in Argentinië is zoals het weer, veranderend en verwarrend. De autoriteiten zeggen dat alles hier zeer goed gaat, in de wereld is er een economische crisis, maar dat heeft op ons hier geen invloed, zegt de presidente, … zou het zijn dat Argentinië in een andere wereld leeft? We hadden het vorig weekeind voorverkiezingen, dat is nieuw. De kandidaten moeten een minimum aan stemmen behalen, anders mogen ze niet opkomen in oktober wanneer we de definitieve presidentsverkiezingen hebben. De presidente behaalde meer dan 50% van de stemmen, de andere kandidaten 12% en vandaar naar beneden. Dus ze kan gerust zijn. Ze heeft zeer vele sociale plannen, dat maakt dat er heel wat gezinnen beneden een minimum grens leven, want het is niet veel wat er betaald wordt, maar ze zijn dus geen werklozen, hebben een inkomen voor 7 kinderen, of kindergeld als ze naar de school gaan, dat maakt dat iedereen naar school gaat, maar niet om te leren, enkel om het kindergeld…heel wat geweld hebben we in de scholen, drugs problemen, het leergemiddelde daalt, en dat was al niet zo hoog. In Jujuy hebben we grondproblemen, zo´n 600 families namen gronden in beslag, de politie kwam tussen, 4 doden, maar de mensen geven niet op, ze hebben ook geen alternatief. Samen met Venezuela hebben we een de hoogste inflatie in Latijns Amerika, maar dat is een probleem dat de staat ontkend. Afwachten wat dat worden zal, de presidente werkt vooral met de jongeren en met deze die onder het militair bewind vervolgd werden, het verleden, dus vooral werkt ze op gevoelens. We hebben erg veel geweld, zowat in het hele land, dat is geen goed teken. Vooral in de grote steden zijn er alle dagen overvallen, op straat, in winkels en in de banken, blijkbaar is er te weinig politie, of gewoon worden ze omgekocht en kijken naar de andere kant.
Hier doen we verder. De huisbezoeken doen heel wat miserie zien, het alcoholisme blijft stijgen. Ook vrouwen die jonge kinderen hebben, het is een ketting zonder einde… de kinderen beginnen te drinken op jonge leeftijd. Het begint onschuldig, de tutter wordt en de wijn gedopt, zeer snel laat men de baby, het kleine kindje, een slokje nemen…, “dat doet toch niets” zeggen ze me wanneer ik hen zeg dat dit geen goed is voor de baby. Het is erg moeilijk ze uit die miserie te halen, men dient heel wat wilskracht te hebben, en ook, je omgeving dient je te helpen dragen, en dat gebeurd gewoonlijk niet.
Op het college zijn er heel wat nieuwe leerkrachten, voor de nieuwe programma’s, maar jammer genoeg zijn ze niet erg gemotiveerd. De leerlingen staan erg open, maar ze vervelen zich … en dat in een internaat is lang zo goed niet, afwachten maar.
De radioprogramma’s gaan goed. Het heeft heel wat tijd genomen om te motiveren en deel te nemen, maar nu begint het vlot te gaan. Aangepaste muziek zoeken, nieuwtjes van allerlei idole, en dan naar de radio. De jongeren zijn vlotter dan de oudere, spreken met meer vrijheid. Er is Claudia, een onderwijzeres van 33 jaar, ze heeft een grote wil, maar voor de microfoon, verstijft ze. Het is niet gemakkelijk, ze is verantwoordelijk en is er steeds, dat is zo niet met Pilar en Ale. Volgende week ga ik zien of ik enkele jongeren kan motiveren uit het internaat in het dorp.
Zo, ik ga hier afsluiten. Het is moeilijk te begrijpen dat een land met vele mogelijkheden, zovele sociale problemen heeft. Het is waar voor heel Latijns Amerika, maar ik zie in Brazilië een presidente die maatregelen neemt om de inflatie tegen te gaan. Hier gebeurt het niet, er zijn verkiezingen en men speelt heel wat op gevoelens.
Groetjes aan iedereen. Dank voor de jaarlijkse bijdrage, het is een hulp voor heel wat families. Felicitaties ook aan alle leden van de Brug, 35 jaar vlogen voorbij, maar zeer dikwijls was het niet zo gemakkelijk, maar daar lieten jullie niets aan ons merken, steeds was er de belangstelling en jullie inzet. Hartelijk dank aan allen die op een gegeven ogenblik hun steentje en tijd bijdroegen, werkelijk ik weet niet dat Guy en de anderen gedacht hadden dat de Brug zou meegroeien met de tijd, met de technische vooruitgang, maar zonder haar wortels te verliezen, de mens, iedere persoon staat in het centrum van al wat jullie deden.
Dank en een dikke Vlaamse kus voor iedereen.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentina – 16 augustus 2010

Hoe gaat het ginder in het verre Vlaanderen? Een warme echte vakantie, geniet er maar van om nieuwe krachten op te doen voor het nieuwe schooljaar. Hier een brief voor het Brugtijdschrift.
Alweer is het jaar aan het voorbij vliegen, augustus, het wordt even tijd dat ik nieuwtjes over mijn activiteiten hier in Los Juríes naar jullie stuur.De politiek in Argentinië gaat er niet op vooruit, de presidentehaar voornaamste doel is herkozen te worden of de weg voor te bereiden voor een herkiezing van haar echtgenoot, de vroegere president Nestor Kirchner. Alles doet ze dan ook in functie om populair te zijn: zo was er het wereldkampioenschap voetbal in Zuid Afrika, en geregeld was ze met Maradona en heel de ploeg, tot ze verloren... Dan maar met de 200.jarige viering van de onafhankelijk begonnen, eerst met de 25 mei de revolutie die de weg baande naar de onafhankelijkheid bekomen op 9 juli maar 1816, dus gedurende 6 jaar zal er herdacht worden. Alles begon met een ongelofelijk feest in Buenos Aires: er werden leerlingen uitgenodigd over heel het land, alles werd betaald, reis verblijf, enz! Uit onze school waren er 2 leerlingen die alles konden beleven.Er zal nu ook kindergeldbetaald worden aan die niet werken, en dat zijn er heel wat, de fondsen worden genomen van de bijdragen voor de pensioenen! Ook zij die nooit bijdragen leverden zullen nu pensioen ontvangen, enkel zij die steeds werkten en bijdragen, ontvangen een zeer laag pensioen, “Ge moet niet overdrijven” zegt de presidente, “als we zoveel moeten betalen gaat het land failliet... “ Het zijn alle maatregelen om stemmen te ronselen, we hebben presidentsverkiezingen volgend jaar, dit jaar burgemeesters, zo geraken we er nooit.
Hier in Los Juríes werken we verder. Zo is er het college waar de directrice na 15 jaar opnieuw opdook. Ikverving haar omdat ze een verplaatsing naar Santiago del Estero had aangevraagd om haar zuster te kunnen helpen, een hoge diabetis patiënte, blind, maar nu is ze plots terug, blijkbaar heeft haar zus geen hulp meer nodig. Dat bracht voor mij veranderingen mee, ik ben terug in het internaat en geef meer les. Het is een verandering die voor mij voordelig is, er is niet zo veel stress, en het is steeds aangenamer direct met de jongeren te werken dan met papieren, wat niet wil zeggen dat het eenvoudiger is, in tegendeel, heel wat jongeren hebben familiale problemen en ze zijn erg gesloten. Ik heb heel wat kunnen helpen met de bijdragen van de Brug om het college uit haar schuldenlast te laten groeien. Zo konden we de schulden betalen van de eetplaats omdat we vorig jaar geringe en heel onregelmatig bijdragen van de staat kregen. Dit jaar gaat het beter, echter de schulden waren er, en voor verdere voorzieningen dienden we te betalen. Ook werden er enige verbeteringen aangebracht aan de slaapplaatsen van de jongeren, alles tot de staat nieuwe installaties zullen gebouwd worden, echter het is al zolang beloofd en herhaald, maar we blijven hopen want die investering is te groot om zo te beginnen. De jongeren die bij ons schoollopen komen vooral uit arme gezinnen die geen mogelijkheden hebben ze naar andere scholen te zenden, maar ook ouders die met hun kinderen geen weg weten en die dan naar het internaat zenden. Dat maakt het voor ons erg moeilijk, want de aanpak van beiden is erg verschillend, en we hebben geen pedagoog, zodus helpen we vanuit de ervaring die ieder van ons heeft.
Met Caritas doen we verder. Ook hier is het niet gemakkelijk vrijwilligers te vinden om te helpen, maar in een gezonde samenleving dienen we elkaar te helpen. Dit jaar komen er geregeld aanvragen om te helpen, maar we willen het aantal gezinnen niet optrekken boven de 20, we dienen ze te kunnen van dichtbij volgen, anders verliezen we de contacten. Soms sta je echt weerloos wanneer je hoort dat Elvira niet kon komen omdat haar man, die dronken was, haar niet liet gaan. De kinderen en kleinkinderen hebben dan geen belang, en met dronken personen kun je geen gesprek aanknopen, minder nog redeneren, zo zullen we haar op een ander ogenblik bezoeken. Ookde anderen gezinnen worden bezochtwat een hele uitwisseling van ervaringen geeft. De voedselpakkettenbevatten basisvoeding, suiker, mate, bloem, deegwaren, rijst, enz. een hulp die vooral in deze tijd nodig is. In de winter is er steeds veel minder werkgelegenheid voor de mannen.
Jullie zien dat de bijdrage van de Brug echt poorten opent op mensenmaat, waar gezinnen hun dromen een beetje waar maken door zich wat te kunnen vormen enhun kinderen regelmatig te laten eten, ook hen te stimuleren om te studerenis belangrijk, zo kunnen ze met de tijd een actieve rol in het dorpsleven hebben en zelf verbeteringen aanbrengen.
Hartelijk dank aan allen die hun steentje bijdragen, voor ons is het een grote hulp, aan de Brug, met al zijn actieve en trouwe leden die jaarlijks die vele activiteiten organiseren en hun tijd vrijmaken om de mensen hier te steunen. Dank, met zonnige toch koude wintergroeten en tot schrijfs.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentinië - 8 december 2009

Alweer is er een jaar voorbij. Ongelooflijk. Het is hier de laatste drie weken snikheet, warmer dan de piekdagen van de zomer, temperaturen tot 46° Celsius, met een gevoel dat het meer dan 50 °Celsius is. De zon verschroeit alles. In de kranten hadden we heel wat artikelen die over een tekort aan drinkwater schreven. Zo publiceerde "El Liberal", een provinciale plaatselijke krant bijna dagelijks artikelen over de droogte. Op zondag 8 november 2009 publiceerde die krant een artikel over een twintigtal families die zwart water uit hun putten haalden om te drinken. Heel wat waterputten staan droog. Er is het populair gezegde "Zeg nooit dit water zal ik nooit drinken" want zeer dikwijls kunnen we niet anders dan water van heel slechte kwaliteit te drinken… Gelukkig is het nu beginnen regenen en koelen de nachten iets af, dat maakt het iets draaglijker. Met deze hoge temperaturen zijn de weersveranderingen zeer hevig, met windhozen die alles op hun weg afbreken of gewoon wegrukken en op andere plaatsen neer zetten. Meestal zijn het de elektriciteitsleidingen die weggerukt worden, en dan zitten we soms twee dagen zonder stroom, met als gevolgd dat alle koelkasten en diepvriezers ontdooid zijn, en je alles dient uit te delen of op te eten. Gelukkig hadden we tot hier toe geen grote schade, wel zal ik moeten uitzien naar een motor om elektriciteit op te wekken. Ondertussen behelpen we ons met kaarsen voor de verlichting.
De politieke situatie is nog slechter geworden. De presidente heeft de meerderheid verloren in het parlement, en er resten haar nog twee jaar om te regeren. Net voor de gedeeltelijke verandering van het parlement heeft ze enkele wetten laten stemmen om haar populariteit te verhogen. Zo zal er kindergeld gegeven worden aan hen die niet werken. Men mag niet vergeten, dat er in Argentinië geen uitkering bestaat voor de werklozen. Iedereen is nu zijn verantwoordelijkheid aan het nemen om kinderen officieel te erkennen. De mensen staan in rijen van bijna vierhonderd meter lang om zich te laten opschrijven, overal in geheel Argentinië. Dat zijn toekomstige stemmen voor de presidente, maar waar zal ze het geld halen om het kindergeld te betalen.
De overheid betaalde ons nu pas de kosten voor de refter van het college voor de maanden juni en november. Augustus hadden ze al betaald. Toen ik de papieren binnenbracht en ik hun vroeg naar de achterstallen voor de maanden september en oktober, antwoorden ze me dat hun betalingen correspondeerden met hun documenten. Maar ze "vergaten" september en oktober uit te betalen. En wat erger is voor ons: we zitten met serieuze schulden, want op een internaat kun je de eetplaats niet sluiten. Maar als de overheid een school met een internaat voorziet, moet ze ook voeding voor de kinderen voorzien en betalen. Het is niet gemakkelijk, en ik had al een "moeilijke" ontmoeting met de overheid….
Met het onderwijs gaat het lang zo goed niet. De leerkrachten worden systematisch naar Santiago Del Estero geroepen om cursussen te volgen waar vooral op de seksuele vrijheid wordt gehamerd, t.t.z. de kinderen moeten al zeer jong in een actief seksueel leven worden ingeleid, al vanaf elf, twaalf jaar… grenzen worden verlegd…. Hebben ze geen recht op een jeugd waar ze kunnen groeien en hun waarden voor het leven opbouwen? Of ben ik al van een generatie die van een andere planeet komt?
Toch zie ik een grote eenzaamheid bij heel wat kinderen. Je probeert dan wat te "praten" en te begeleiden, maar ik ben geen psychologe. Zowel vanuit het onderwijs als vanuit het dagelijkse leven krijgen ze enkele basisconcepten met waarden en normen, maar zowel voor
de jongens als voor de meisjes is het erg moeilijk om hun weg te vinden. Ik vraag bij de overheid al heel lang naar een ondersteuning door een psychootpedagoge in het college, maar tevergeefs Ik zal fondsen in België dienen te zoeken, want de professionelen gaan de stad niet uit, en komen niet naar onze school. Ze hebben zo al meer dan genoeg werk.
Ook met de voedselpakketten doen we verder, en er zijn steeds meer families die een rantsoen vragen. Hoe kanje die situatie omkeren? Hoe kan je werkplaatsen scheppen die rendabel zijn? Het blijft een hele uitdaging….
Wel kan ik jullie vertellen dat de school voor de gehandicapten heel goed werk levert. Ze hebben nog geen eigen gebouwen ik zit met de financiën van Caritas erg krap. We willen werken met slachtoffers van kindermishandeling, maar ik heb geen plaats. Het is een problematiek die steeds groter en zichtbaarder wordt, 't is te zeggen, nu eerst durft men dit thema naar buiten te brengen. Het is een erg grote problematiek en het vraagt opnieuw een grote inzet om dit geheel op te bouwen en te begeleiden. 't Is erg delicaat en hiervoor is er nood aan juridische bij stand. Ik nam hiervoor contact met de "Verdediger voor armen en minderjarigen, afwezigen en onvermogenden" van de rechtbank van Afiatuya. Dat is te vergelijken met een pro deo advocaat in België. Maar zoals u weet is een pro deo advocaat ook niet gratis.
Ik sluit hier mijn brief af, en hoop jullie te ontmoeten in België tijdens mijn korte bezoek.
Nog een vredevolle kersttijd die ons allen nauwer samen brengt en een hoopvol en vernieuwend 2010.

Correspondente: Kristel Verpoten

Los Juries – 17 augustus 2009

Hoe gaat het ginder in het zonnige België? Hier is alles goed. In volle winter, en ik wil je ook een brief sturen voor het tijdschrift van de Brug. Vandaag een nationale feestdag, de dood van San Martin, een generaal die zeer actief meewerkte aan de onafhankelijkheid van Argentinië, en niet enkel Argentinië maar ook verschillende anderen landen van Zuid-Amerika. Enkel werd hij zo niet erkend en diende uit te wijken naar Europa na de onafhankelijkheid om zijn leven te redden. De intriges waren aan de orde van de dag. Hij leefde daar in grote armoede, maar met een zeer nobele geest. Liet geschriften na over de opvoeding van zijn dochter, de samenleving enz. Leefde ook een tijd in Brussel, nadien leefde hij zijn laatste jaren in het zuiden van Frankrijk, waar hij stierf. Hij diende de geneesheer te betalen met zijn horloge, hij was straatarm zeggen wij, maar iemand met zeer hoge menselijke waarden die zijn idealen bewaarden en zijn principes niet liet kopen voor geld. Ironie, dat hij later werd overgebracht naar Buenos Aires, waar zijn resten begraven zijn in een praalgraf met 2 granadiers die de wacht optrekken, alle dagen. Een voorbeeld voor al onze politici, hier in Argentinië. In Santiago del Estero diende de burgermeester van de stad af te treden, ongelooflijk hoe hij zich verrijkte in enkele jaren tijd, eigendommen in binnen en buitenland, auto's, reizen, enz. En dat waar kinderen sterven in zijn provincie voor ondervoeding! Iedere dag is er minder werk, een grote inflatie die iedere dag nog groeit. Het is een moeilijke situatie, en als je ziet dat de presidente van het land, het hoofd van de nationale regering in vraag wordt gesteld voor onwettelijke verrijking. In ieder geval is er een beetje meer persvrijheid, maar de vraag blijft in handen van welke personen, en wat beogen zij?
Nu ik tracht hier verder te werken zonder mij in de politiek te verliezen. We zijn hier in volle winter en hebben een groot tekort aan water. Het is problematisch, er is bijna geen grondwater meer in de ondergrond. Het zijn geen ondergrondse rivieren maar "waterzakken" die snel uitgeput geraken wanneer ze worden gebruikt, naast het probleem dat ze zoutwater bevatten, die ons van water voorzien. Daarnaast hebben we nu een besmetting van de griep A N1H1. Hiervoor werden er eerst de klassen voor een week geschorst, het personeel diende wel taken te verrichten, de wintervakantie werd daarna met een week vervroegd. Opnieuw werden de klassen met een week uitgesteld, en nadien begonnen we met examens, we hebben de previas leervakken die je "meeneemt", met maximum 2, kun je toch naar een hoger jaar overgaan. Dat alles maakte dat de wintervakantie verdubbeld werd, 4 weken met een week geschorst en een week examens, dat waren 6 weken waar het normaal 14 dagen voorzien waren, maar we hebben nauwelijks tijd verloren, zeggen de autoriteiten, want de kinderen dienden thuis te leren! Zonder woorden. Verschillende gezinnen namen contact op met caritas in het dorp. Ze kunnen de situatie niet aan, vooral wanneer er kinderen zijn is het erg moeilijk. In Argentinië bestaat er geen werkeloosheidsuitkering, geen werk, geen geld. Kindergeld enkel wanneer je werkt, en officieel, want zeer veel mensen werken niet voor een officieel loon, in ´t zwart zeggen wij. Dat zal zo rap niet veranderen. Zo is er Mercedes, een grootmoeder die verschillende kleinkinderen groot brengt, de ouders leven in een andere stad, en ze moet maar zien rond te komen. Zo is er Dora, ze lijkt erg oud, maar de meesten mensen zijn veel jonger dan het lijkt, enkel afgeleefd door de barre situatie waarin ze opgroeide. Ze leeft met 3 meisjes, kleinkinderen, en probeert hen te laten studeren. De moeder duikt af en toe op, maar verdwijnt opnieuw. De meisjes zijn erg tenger, 2 zijn er nu op ´t college. De jongste gaat goed, maar de oudere zus is erg achter in geestelijke ontwikkeling, uitkijken waar ze een beroep kan aanleren, want studeren zal niet lang meer mogelijk zijn. En zo heeft ieder zijn verhaal, Remigia, één van haar zonen overleed aan kanker, de kinderen naar de grootmoeder, maar ook zij heeft geen pensioen.
Op het college help ik ook 13 kinderen met het betalen van de maandelijkse bijdrage voor de eetplaats. Acht zijn er van ´t platteland, ieder heeft zijn verhaal: Noelia, wees, haar moeder verbrandde zich dodelijk wanneer ze keroseen bijvulde voor de ijskast en die ontplofte. Op het platteland hebben we geen electriciteit, haar vader overleed aan een hartaanval, chagas, de hartziekte overgebracht door de vinchuca. De huizen op het platteland bieden een uitgekozen plaats aan de vinchuca om daar te leven en ´s nachts rond te vliegen en bloed te zuigen en de mensen te besmetten met het virus van chagas. Ze leeft met een oom, en nu konden we hem overhalen haar te sturen omdat ze zou kunnen studeren. Nestor woont in Lote 62, op meer dan 60 km. Zeer nederige mensen, het college is een enige mogelijkheid om te studeren, zo wil ik hem motiveren want de jongens, als ze wat groter worden beginnen te werken, hopelijk blijft hij gemotiveerd. Angel heeft enkel een moeder, die ver gevorderde artritis heeft. Ze kan haar handen nauwelijks gebruiken, hij bleef thuis om te helpen, maar ik overtuigde hem te studeren, de weekends en de vakantie kan hij helpen, en soms geven we hem een speciale toestemming om thuis te werken. Er is Matias, zijn vader overleed wanneer hij een band van een vrachtwagen wilde herstellen, Hier hebben we gemakkelijk lekke band, zo trachte hij een ijzeren ring weg te nemen om daarna de binnenband er kunnen uit te halen. De ring was er op druk geplaats en vloog weg, In minder dan 2 dagen overleed hij aan de verwondingen. De moeder hertrouwde snel, en nu wil ze dat hij werkt of op haar kinderen let. Gelukkig kon ik haar en hem overtuigen. Hopelijk blijft hij studeren, in ieder geval is de studiebeurs zeer goed welgekomen. En zo heeft ieder zijn geschiedenis. Het is niet steeds even gemakkelijk de jongeren te motiveren, maar het is de enige weg om vooruit te komen.
Nu begint naast de griep opnieuw "dengue" zijn kop op te steken, een ziekte overgedragen door een mug en zeer dikwijls dodelijk. Enkel met algemene hygiënische maatregelen kunnen we de mug bestrijden, maar waar er een beetje water is hebben we muggen, We hebben geen waterleiding, zo hebben we allen een watervoorraad, ideaal voor de voortplanting van de mug... Ik sluit hier af niet zonder al de mensen te danken die bij de Brug betrokken zijn, of die de acties steunen door deel te nemen, dank zij jullie allen kunnen we alternatieven bieden voor deze nieuwe generatie.
Kristel ik sluit hier af, profiteer van je vakantie, dank voor alles, groetjes aan heel de familie.
Lisette

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentinië – 7 december 2008

Hier nog wat nieuwtjes voor De Brug familie, als ik zo het tijdschrift mag noemen. Hoe is het ginder? Hier alle dagen temperaturen van rond de 40º C., de zomer beloofd…
Nu we gaan naar de zomer toe en dan is dat rond eind december en januari normaal, echter dit jaar begon het erg vroeg. Over veertien dagen hadden we al temperaturen van rond de 40º C, en wat erger is, het wil in onze zone maar niet regenen. Het heeft iets geregend in oktober, en iets in november, maar na de winter en nu met die hoge temperaturen kan je daar in de landbouw niets mee beginnen. Als de zaden kiemen, verdroogt het plantje direct, er is geen water in de ondergrond, en de warme wind laat geen "verdediging" toe. het plantje verdroogd. Ook de koeien staan er niet zo goed voor, er is geen gras dat opschiet, er ontbreekt water, sorry voor de herhaling, en er wordt heel wat tegen een slechte prijs verkocht, er is geen alternatief. Verder is de nationale regeringspolitiek in verband met de landbouw erg slecht, en dat maakt alles nog moeilijker. Op dat vlak kun je niets doen, hopen en bidden.
Met het landbouwcollege lopen we op het einde van het schooljaar en zitten we volop in de herexamens. Arme leerlingen, maar ze studeerde weinig in het jaar, en nu is het werkelijk erg zwaar, de zon is verschrikkelijk, en de presidente om elektriciteit te besparen heeft het uur verandert voor het land. Onze provincie doet eraan mee, dus is het om vijf ´s namiddags nog stikheet, we lopen een uur achter op het echte uur, en 's avonds wordt het maar niet donker. We hadden ook verkiezingen in de provincie, de gouverneur werd herkozen met 85% van de stemmen… er is geen oppositie, hopelijk kan hij zijn medewerkers controleren, want als ze lang aan de macht blijven gebeurt er om 't even wat.
Met de school voor bijzonder onderwijs gaat het goed, hopelijk kunnen ze nu de bouw van een nieuw schoolgebouw bekomen, want het blijft erg klein waar ze zijn, in Caritas, en langzaam maar zeker zijn ze aan het groeien.
De bijdrage van de Brug redde dit jaar het College, alles steeg enorm, maar de bijdrage voor de eetmalen bleven hetzelfde. Werkelijk een geschenk uit de hemel gevallen, zoniet zou het ons onmogelijk zijn de school verder open te houden.
Ook de voedselpakketten worden steeds met veel plezier ontvangen, er zijn erg grote prijsstijgingen, vooral van de voedingsmiddelen, maar de lonen stijgen niet, zodus de hulp is zeer wel gekomen.
Er is een grote tegenstelling van wat de presidente zegt in het buitenland, en wat er hier gebeurd. Ze spreekt alsof Argentinië een superland is, echter de lonen zijn erg laag, en iedere dag zijn er meer omrusten.
Nu alles is niet zo negatief, de jongeren blijven werken met enthousiasme. en dat maakt dat ook wij met vernieuwde energie verder werken.
Ik kom over eind december, na kerstmis, als alles goed gaat.
'k Sluit hier af, ik stuur een beetje zon op.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentinië – 24 juni 2008

Hier nog wat nieuwtjes, jij met de vakantie voor de deur, wij hier met een wintervakantie van 14 dagen op 11 juli.
Met het gehandicaptenproject hebben we zeer goed nieuws. Er werd ons een schooltje opgericht vanuit de provincie, met personeel door hen benoemt. Werkelijk, wie had dat durven hopen. Eerst diende we nog een overeenkomst te sluiten voor een plaats waar de school zou kunnen functioneren totdat de provincie over een terrein beschikt en een school kan bouwen. Er werd gezocht, ik sprak met verschillende eigenaars, maar er werd niets gevonden, zodus besloten we met Caritas voor één jaar de vergaderzaal en 2 kleine zaaltjes ter beschikking te stellen. Er was het gevaar dat de regering voor de een of andere redenen het project in papieren laat. Het bisdom en het Ministerie tekenende een actacuerdo, een overeenkomst. Er werden aanpassingen aan het gebouw verricht, de kinderen hebben andere noden, de gemeente sprong hier bij, en zo konden we officieel beginnen, op een zonnige maar winderige vrijdagmorgen eind april. Er waren de overheden van Santiago en Añatuya, werkelijk een zeer menselijk gebeuren met een belangrijke groep van gehandicapten, en allen dol gelukkig.
We blijven helpen met geneesmiddelen voor de kinderen, maar de staat betaald de wedden, een hele stap`.
In het land gaat het echt niet goed. Er werd vrijdag een landbouwstaking beëindigd, na meer dan 100 dagen. De landbouwers lieten de vrachtwagens met landbouwproducten voor de uitvoer niet circuleren op de wegen. Er stonden piketten. Nu het gehele land werd gedesorganiseerd: er kwamen geen transporten meer door met brandstof, zodus kon je nergens meer naar toe, er begonnen etensmiddelen te ontbreken, heel wat ondernemingen diende een deel van de mensen zonder werk te laten… en de nationale regering… ze bleef op haar stuk. Ze hadden een verhoging tot 45% taksen gezet op de landbouwproducten dien uitgevoerd worden, met name op dit ogenblik soja, en wilde niet veranderen. De presidente sprak verschillende malen, liet mensen aanvoeren op grote meetings, steeds provoceerde ze de landbouwers: soja ,een onkruid…,de stakers mensen die niets te doen hebben en asado eten, enz. Uiteindelijk stuurde ze de invoering, want het was een presidentieel besluit, en we zijn een democratie, naar de senaat, omdat ze al dan niet akkoord zijn. De staking werd vrijdag jl. opgeheven, met een explosie van camions op de weg, in de havens, op de slachterijen, nu overal…
Maar we zijn er nog niet, afwachten wat het worden zal.
Hier is de toestand slecht, er is nog minder werk, en er wordt erg veel beroep gedaan op Caritas voor eten, geneesmiddelen, enz.
Hier steekt de Brug me een grote hand toe, anders zouden we niet aan de vraag in deze nood kunnen beantwoorden, dus aan allen zeer hartelijk dank, werkelijk het is niet eenvoudig met deze presidente. Ze predikt wraakt voor de tijd van het militaire bewind, ze vergeet vooruit te kijken. Argentinië heeft geen geluk met zijn vrouwelijke presidente, hopelijk verandert ze houding, ze is overmoedig, de mensen, ondanks de vele moeilijkheden blijven de boeren steunen, want ze hebben geen sympathie voor de presidente die ze zelf oven een half jaar kozen!
Ik sluit hier af, in de vakantie schrijf ik je nog een briefje, hier is dus al iets voor de Brug.
Nog een prettige vakantie,
Lisette.
Vele groetjes aan iedereen, je ouders niet vergeten
Ik stuur de brief zonder hem opnieuw gelezen te hebben, hopelijk zitten er niet te veel foutjes in, dank.

Correspondente: Kristel Verpoten

Argentinië - 7 december 2007

Alweer is er een jaar voorbij. December begon goed. Temperaturen van boven de 40° C en verschillende onweders. Dat zorgt ervoor dat het regent, wat nodig is om te kunnen zaaien, maar de hevige stortregens gaan gepaard met echte windhozen, en dat maakt dat we telkens zonder stroom vallen. De pylonen breken, de elektriciteit komt vanuit Tucuman, de "weg" is lang, bovendien waaien er bomen om, en zelfs de autobussen met een verdieping vallen al eens om ... De 'indiscriminada' ontbossingen brachten mee dat de windsterkte veel groter is, die wordt nu niet meer geremd door de natuurlijke begroeiing. Een nieuw probleem.
Politiek is het relatief rustig. Morgen wordt de nieuwe presidente geïnstalleerd, Cristina Fernandez, de vrouw van de huidige president. Het kon ook moeilijk anders, bijna al de partijen brachten haar naar voor als kandidate, enkel de parlementsleden in de politieke lijsten waren verschillend, enkele uitzonderingen niet te na gesproken. We hebben hier al ervaring met Isabel Peron: we gingen toen regelrecht naar een staatsgreep, hopelijk heeft deze vrouw een grotere impact op de politiek. Er is weer een sterke int1atie, maar die wordt door de regering ontkend, afwachten maar...
In ons landbouwcollege was dit jaar weer heel veel werk. We hadden een sterke stijging van het aantal studenten met de bij horende problemen.
Het sanitair blijft erg elementair. In de jongensafdeling zijn er de WC's en douches, enkel met koud water. Het blijft moeilijk alles in goede staat te houden. De meesten hebben thuis geen stromend water en ze zijn erg bruut en nieuwsgierig.
De meisjes op het internaat hebben nog geen douches, enkel een afgesloten plaats om zich te wassen en met bekertjes af te spoelen. Het blijft een administratief en ongelijk "gevecht" met de overheid. Ik zit op zo'n 300 km van de hoofdstad, en een sanitaire installatie voor een meisjesinternaat op school interesseert hen niet; de politieke druk die ik kan uitoefenen is ook niet groot, dus ... blijft ons project vanonder in de schuif liggen bij de overheid.
Bovendien \vil de provincie het school systeem na tien jaar opnieuw veranderen! Het zevende jaar zou opnieuw naar de lagere school gaan, administratief is er nog niets in orde ... het zal weer een chaos worden !
De kinderen zijn graag op school, het blijft een heel werk om de ouders bij het opvoedingsproces te betrekken. Het college dient alles maar op te lossen, en dat is niet zo gemakkelijk. Opnieuw zitten we met problemen voor de eetplaats, we hadden een stijging van het aantal kinderen, maar de staat verhoogde haar bijdrage niet! Ook het aantal bedden en al wat daar bij hoort. Ook eetgerief , borden, tassen, enz. ontbreken .... dat wordt weer iets voor volgend schooljaar, het is moeilijk op te voeden zonder het nodige materiaal of uitrusting. 'roch geeft het telkens weer een grote genoegdoening wanneer we zien dat er alweer een oudleerlinge haar studies afwerkt, zoals Marta, die ondertussen geneesheer is. Hopelijk komt ze terug naar haar dorp. Het is echter verleidelijk om naar het zuiden van Argentinië te gaan werken, daar wordt men veel beter betaald, er is veel meer comfort, zoals stromend water, elektriciteit en gas in ieder huis. Hier is dat nog niet denkbaar en blijft het een verre droom ....
Met Caritas hebben we dit jaar veel beter kunnen werken. Zo konden we Marta, een fysiotherapeut als kinesiste, en Karina, een psychologe, in dienst nemen. Er kwamen nieuwe kinderen, en zelfs kleine kinderen vanuit het platteland.
Marta werkt zeer goed met de kinderen en met de ouders samen. Zij leert de oefeningen aan de ouders die zij thuis gedurende de week moeten uitvoeren met hun kinderen. Zij geeft hen een behandeling en toont ze hun de oefeningen, die ze zelf toepassen. Ook stimuleert ze het wettelijke deel: de ouders moeten naar de openbare hospitalen te gaan om de maandelijkse controle te laten uit voeren, en daarmee openen de ouders hun recht op één kilo melkpoeder, en soms een voedingspakket, betaald door de regering. Dat zijn rechten die ze vroeger nooit uitoefenden, ook de vaccins dienen ze daar te gaan halen. Ongelooflijk hoe de kinderen vooruitgang maken.
Ook Karina werkt goed met de kinderen en de ouders, al ligt dat wel heel anders en is dat minder zichtbaar om te beschrijven. Verder is er Bibiana, die de grootsten praktische zaken aanleert, zoals matecocido (thee) en gebakjes maken. Soms ook een dessert je zoals rijstpap, enz. De kinderen zijn dan wild enthousiast, want ze kunnen het nadien zelf opeten. Daarnaast is er Marcela, die hen met veel geduld leert lezen en schrijven, maar dat wil niet zo erg lukken. Er is ook nog Ani, een bijna-onderwijzeres voor het bijzonder onderwijs, en de jongste, Jani, die allerlei creatieve handenarbeid met de kinderen verricht, ze laat hen schilderen, enz.
Wat goed nieuws: de regering heeft beloofd een bijzondere lagere school te stichten, het werd zelfs door hen in het dagblad gepubliceerd. We kregen bezoek van een inspectrice voor het bijzonder onderwijs, met een goed rapport (behalve enkele kleine aanpassingen in de toiletten). De regering dient nog wel een akkoord te ondel1ekenen met het bisdom voor een lokaal, vooraleer ze kunnen bouwen. Hier knelt echter het schoentje: het hele dossier blijft hangen. De burgemeester zegt me dat ik niet te veel vertrouwen moet hebben in de administratie en dat ik het geheel van dichtbij moet opvolgen. Ik dacht dat het voor mij voorbij was, maar er blijft werk aan de winkel tot het gehele dossier ondertekend is en de twee benoemingen uitgevoerd worden.
Dit zijn enkele nieuwtjes uit Argentinië. Hopelijk zie ik jullie wanneer ik voor een kort verlof overkom, eind december 2007 - januari 2008. Dit alles is slechts mogelijk dankzij jullie bijdrage vanuit België. Hartelijk dank voor jullie belangstelling en jullie geestelijke en financiële ondersteuning.
Carifiosamente,dat het kerstkind, geboren in een nederige stal Betlehem, ons vrede en vreugde moge brengen, daar waar wij leven.

Argentinië - 9 juli 2007

Dank je voor de nieuwtjes die je me opstuurde. Ik zie dat alles goed gaat, de zomervakantie voor de deur. Voor ons zijn er nog twee weekjes voordat we wintervakantie hebben, ook 2 weekjes, met het feest van de provincie, de 25 juli Santiago apostel, de H. Jacobus, patroonheilige.
De tijd vliegt, we zijn al in de helft van het jaar. De winter begon erg laat, maar ze laat zich erg voelen. Het scheen dat hij voorbij was, we hadden 14 dagen aan een stuk winterse temperaturen, en daarom zijn er erg veel zieken, verkoudheden, griep, bronchitis, enz., maar de vorige drie dagen begon het opnieuw te vriezen, en men voorspelt een nieuwe koudegolf vanuit de Zuidpool die het land zal doortrekken de komende twee weken.
We blijven doordoen met de gehandicapten. Dit jaar konden we een psychologe en een fysiotherapeute aantrekken om een keer per week de kinderen of de ouders bij te staan. Dat maakt dat er opnieuw kinderen opdoken. De ouders dienen de oefeningen daarna thuis regelmatig te herhalen, het gaat erg goed. We zien heel wat enthousiasme bij de ouders en dat is belangrijk, anders zullen ze de oefeningen thuis niet uitvoeren en hun kind zal nooit verbeteren. Het stimuleert ons allen, want zo zie je maar hoe er een kindje van twee waarschijnlijk zal kunnen lopen. De spieren reageerden snel. Marta, de kinesitherapeute, is erg opgewekt van karakter en dat maakt dat ook de ouders zich gedragen voelen.
Ook met de voedselpakketten doen we voort. Men zegt dat er geen inflatie is, maar de voedingsmiddelen stegen ongelofelijk. Zo de melk, de productie werd vooral uitgevoerd, en op de binnenlandse markt was er plots geen melk meer en ook al de zuivelproducten begonnen tekorten te vertonen. Op dit ogenblik is één liter melk met meer dan de helft opgeslagen op minder dan een maand; poedermelk, wat hier vooral gebruikt wordt voor de hygiëne en het bewaren, is meer dan verdubbeld en ook de kaas is peperduur geworden. De nationale regering zegt dat er niets aan de hand is. Er ontbreekt ook heel wat aan diesel en andere brandstoffen. De bussen, het vervoer is daarom ook erg gestegen. We hebben dit jaar presidentsverkiezingen, afwachten wat het wordt, het blijkt dat de vrouw van de huidige president kandidaat zal zijn.
Op het college doen we ook “full”. Dit jaar zijn er heel wat meer leerlingen en dat is niet gemakkelijk. Er ontbreekt zowat van alles: banken, stoelen, bedden, matrassen, borden, enz. Maar het gaat erg goed. We hadden een feest vorige week, het college was 33 jaar geworden. Dat was een gelegenheid om heel de school op te knappen, de leerlingen hadden heel wat enthousiasme: er werd geschilderd, gehakt, de wegen schoon gemaakt, enz Ook konden we een nieuwe werkplaats inhuldigen, dit werd ons mogelijk gemaakt vanuit de nationale regering, afwachten hoe lang dat zal duren. Nu voor ons was het een unieke gelegenheid en ook werd ik uitgenodigd om volgende week naar Buenos Aires te gaan om deel te nemen in een symposium over het technisch onderwijs, alles wordt betaald, reis en verblijf. Hopelijk is het niet te koud, wat het is zo 1000 km naar het zuiden toe, en dat houdt meer koude in.
Ik ben ook stappen aan het ondernemen opdat de provinciale regering een school voor gehandicapten zal openen. Zo schreef ik twee artikelen voor de krant over de noodzaak, we zijn in een verkiezingsjaar en dan zijn er meer mogelijkheden. Ook begon ik een officiële aanvraag in het ministerie voor onderwijs van de provincie, afwachten maar.
Nog een schone vakantie en tot schrijfs.

Correspondente : Kristel Verpoten

Los Juries - 14 juni 2006

De brief is blijven liggen. We beginnen vandaag met de wintervakantie, vorige week begonnen heel wat provincies, deze week zijn er weer 6 anderen en volgende week Buenos Aires, de provincie en de hoofdplaats (Capital Federal), zo loopt de vakantie over een maand en daar willen ze de hotelindustrie mee bevorderen, maar wie gaat er hier op hotel?
Nu voor mij hield dat in dat er nog heel wat administratie verricht diende te worden. Na de vakantie beginnen we met examens, previas, die je kunt ‘meenemen’ tot je het secundair onderwijs beëindigt. Dat maakt zeer dikwijls dat je je studies beëindigt maar dat je geen diploma krijgt, want je hebt nog
examens die je niet aflegde...
De winter is plots gekomen en dat is tijd, want tot voor twee dagen hadden we wintertemperaturen van 25 tot 30 º C en dat is hier ook niet gewoon, met het resultaat dat er heel wat longziektes zijn, verkoudheden, bronchitis, enz.
Hopelijk gaat het vriezen, zoniet de ziektes zullen de kop op steken.
Nu jullie zitten met de grote vakantie. Hopelijk is er wat zon bij en geniet ervan, we hebben het allemaal al eens nodig.
Zeer hartelijk.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - december 1 juni 2006

Ik ontving je mailtje waarvoor hartelijk dank. Nu ik ben ook niet van de ‘sterkste’ schrijvers er is steeds heel wat te doen, onze Vlaamse inborst maakt dat we gewoon zijn aan te pakken en dat moeten we af en toe laten, anders wordt het teveel.
Het is een druk jaar aan het worden. In Caritas wordt er verder gewerkt, maar de leerkrachten blijven een probleem. Het blijft moeilijk mensen te vinden die gratis willen werken met de kinderen, een tijdje wel, maar een jaar... of langer. Maar we werken met vrijwilligers, zodus we blijven verder mensen aan
spreken. Er zijn dit jaar enkele nieuwe kinderen opgedoken.
Javier, het doofstomme jongetje blijft verder stappen ondernemen. Er werd een oorapparaat bekomen en zijn moeder ging met hem naar Santiago voor de aanpassing. Je zag de vreugde in het gezichtje van Javier, enkel kunnen we geen logopediste bekomen, in Añatuya zitten we tot over hun oren in het
werk, en er kan geen eentje bij... Kun je dat voorstellen, het jongetje heeft nooit gehoord, en nu hij zo’n 8 jaar is, plotseling hoort hij, maar hij begrijpt niets van al die geluiden, hij heeft nooit gehoord! Moeilijk voor ons om het voor te stellen, maar we dienen dringend iets te doen. Javier heeft een laag intelligentiecoëfficiënt en dit is de gelegenheid om hem iets meer aan te leren, ik vertel later wel hoe we dat zullen op lossen.
Ook op het college vragen de kinderen heel wat aandacht. Hier zijn er heel wat contactproblemen met de ouders, ze sturen ze naar ons, en wij moeten maar zien. Zo kwam er een meisje uit het negende, dat is het 3º jaar lager middelbaar, indertijd van bij ons. Haar moeder was niet meer bij haar vader, die was terug naar zijn eerste vrouw gegaan, en haar stiefvader had rare bedoelingen, zo was ze op een nacht gaan lopen naar de buren, zo´n 2 km, omdat hij wat teveel aandrong. Dat zijn moeilijke situaties, met het gerecht doe je niets, het zijn minderjarigen en zij behoren eigenlijk nergens, dat is wat het moeilijkst voor hen is. Ik probeerde haar te kalmeren, thuis weg kan ze niet, van wat gaat ze leven, ze dient dus met haar moeder te spreken en zo trachten de situatie op te lossen. De volgende week kwam ze slechts woensdag naar school, ze was tevreden, blijkbaar had haar moeder en vader een overeenkomst gesloten en zal ze de familienaam van de vader verkrijgen, en ook een economische bijdrage. Met haar stiefvader was er meer afstand gekomen, hopelijk blijft dat zo met de wintervakantie.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - december 2005 / januari 2006

De laatste maanden van het jaar zijn hier steeds erg druk. Het afsluiten van het schooljaar, herexa-mens en dan de hele administratieve rompslomp: statistieken van de leerlingen, van de gebouwen, van de boeken, verslagen, enz. voor het ministerie, Ik hoop echt dat ze het ook bekijken en niet on-middellijk in een of andere kast stoppen. Ook waren er weer plots vergaderingen voor de directie van de technische scholen. Nu tien jaar na de invoering van de nieuwe schoolwet voor heel het land, zien ze plots dat ze het technisch onderwijs aan de kant hebben laten staan, en werkelijk we hebben steeds geprotesteerd, er was helemaal geen geld voor handen voor de praktijklessen en je moest maar zien te roeien met de riemen die je had. De lessen liepen vlot dankzij de goede wil van veel mensen (leerkrachten). Afwachten wat dat gaat worden, ze beloven nu subsidies om de praktijklessen terug op te starten, die politieke beloften dat alles zal veranderen …
Nu we in een eigen lokaal zitten met Caritas zijn we de verschillende activiteiten verder aan het uit-breiden. Met de gehandicapten werken we met vernieuwde geestdrift. En als de leerkrachten dan zo eens 2 dagen wegblijven, gaan er steeds enkele kinderen naar hun huis om ze te gaan halen, werke-lijk je ziet dat ze erg enthousiast zijn, het is de enige activiteit die voor hen bestaat. Voor Javier, een doofstom jongentje van 6, bestaat er nu een mogelijkheid dat hij langs de ene kant toch iets zou kun-nen horen, mits operatie en gehoorapparaat. We proberen de moeder te begeleiden om de operatie in Santiago del Estero te laten uitvoeren. Gelukkig is het iemand die echt voor haar zoontje wil vechten en volgt ze de stappen om een operatie te kunnen bekomen. En er is ook Rosita die nu naar de ge-wone school mag. Het zal een hele stap zijn, iedere morgen les van 8 tot 12 uur, tegen 1 a 2 uurtjes bij ons in de namiddag. En nu maar de ouders motiveren, want zij dienen haar dagelijks naar school te brengen en af te halen. We willen volgend jaar ook een werkbank kopen om meer praktische dingen te ontwerpen met hen, met de grootsten kunnen we misschien uitgroeien naar een “beschutte werk-plaats”, maar dat is op dit ogenblik nog een droom. Met de kokkinnen van de gaarkeukens hebben we opnieuw vormingsvergaderingen, dat zijn altijd goede uitwisselingen. Het is al meer dan tien jaar dat er dagelijks eten wordt gegeven aan kinderen tussen 2 en 10 jaar, zo´n vierhonderd. Wanneer gaat de regering dat oplossen, want het was enkel voor een korte tijd …, wanneer gaan ze werkmogelijkhe-den creëren?
Het is altijd aangenaam het Brugtijdschrift door te nemen. Vanuit geheel verschillende werelddelen en landen worden er projecten opgevolgd en zie ik dat we allemaal een groot ideaal waar maken. Met zijn allen laten we de wereld iets beter worden, er is nog veel hoop. De jeugd zoekt, en dat is steeds positief. Dit jaar zal de Brug zijn 30 jarig bestaan vieren. Van harte gefeliciteerd en hartelijk dank, want jullie steken daar heel wat tijd en inspanningen in, voor ons is het een echte ruggesteun, over de tijd en de afstanden heen.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 24 maart 2005

Hoe gaat het ginder? Mooi lenteweer?
Hier alles goed, de herfst bracht een onverwacht onweer mee, zodus zijn we allen tevreden, want het was een zeer droge zomer. Stel je voor dat we nu de winter in moeten, en dat het ven droog staat, dat is nog nooit gebeurd, het winterseizoen is een droog seizoen, zodus dienen we geen regen te ver-wachten... Dat houdt in dat er geen water is voor de koeien, enkel grondwater, zo dienen we drink-bekkens te maken waar de koeien hun dorst kunnen lessen en die drinken heel wat. Ook zal er weinig eten zijn, want er is praktisch geen groen. Afwachten.
Deze week hadden we dinsdag en woensdag verlof, want dinsdagavond zwoer de nieuwe provinciale kamer, en woensdagavond nam opnieuw een gouverneur het bewind van de nationale interventie over. In de kamer waren er al moeilijkheden bij de aanstelling, we hebben een radicale gouverneur en die had geen meerderheid, enkele zijn van partij veranderd... Het zal niet gemakkelijk worden.
De laatste weken waren er stakingen tegen de interventie in het onderwijs, bij het gerecht, in tribunal de cuenta, daar waar al de uitgaven van de staat gecontroleerd worden, verder ook voor een deel in de geneeskunde, dit allemaal op provinciaal vlak, zodus de nieuwe gouverneur zal te maken hebben met heel wat extreem moeilijke situaties. Hopelijk geven ze hem een kans.
Op het college blijft alles ook onzeker, benoemingen, verplaatsingen, volgende week zal beslissend zijn.
We zullen snel kunnen beginnen met de bouw van het lokaal van Caritas zodat we veel beter kunnen werken met de gehandicapten. Daar is er echt goed nieuws want we hebben heel wat nieuwe mede-werkers, zodat we nu dagelijks les geven.
Met dit briefje wens ik je, en al de leden van de Brug een zeer schoon Paasfeest, dat de Heer ieder van ons in zijn verrijzende kracht van vrede moge laten delen.
Tot schrijfs.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 7 december 2004

Alweer is er een jaar voorbij gevlogen en staat 2005 voor de deur.
2004 was een woelig jaar in Los Juries, het noordelijke platteland van Argentinië. We hadden hier een interventie in de provincie. Argentinië is een federaal land en de provincie had heel wat economische en sociale problemen. Men sprak over een feodaal systeem, de gouverneur was oppermachtig … er werd heel wat verduisterd. Dat maakte dat de president diende tussen te komen en de provinciale re-gering werd afgezet. Er kwam een regering met functionarissen uit Buenos Aires, die 'alles' zouden regelen, of tenminste in nieuwe banen leiden tot er verkiezingen komen volgend jaar, in maart 2005. Er gebeurde van alles: functionarissen werden vervangen, met heel wat demagogie werden ronkende verklaringen afgelegd.
Voor ons verliep het afgelopen jaar wisselend.
We geraakten maar niet uit de schulden voor de eetplaats, wat we ook maar probeerden samen met de ouderorganisatie. Zo organiseerden we voetbal, of verkochten we lootjes, of een bingo, enz. We konden de schulden niet aflossen. De situatie op dat ogenblik was dramatisch.
Met bijstand van de burgemeester kregen we een onderhoud bij de Secretaris van Onderwijs. Dit leid-de tot een gunstig resultaat. In het college bekwamen we een verhoging van de maandelijkse bijdrage van de staat voor de eetplaats. Zo ontvingen we voor de eerste maal sinds al die jaren dat ik hier werk in augustus 3.792 peso's, in plaats van 979 peso's. Dit bedrag hebben we nodig om maandelijks rond te komen met.de eetplaats, zonder een bijzonder eetmaal te bereiden.
Ook bekwamen we een subsidie om het plafond te herstellen van een van de slaapzalen van de jon-gens, dat met de jaren was neergezakt, en waar er nu slechts golfplaten waren. Kunnen jullie geloven dat wanneer we op zeker moment aan het dak van de eetplaats dienden te beginnen, we erg schrok-ken toen er een 'buhoo' (een nachtvogel, erg groot en wit met de grote ogen van een nachtvogel) in het tussendak leefde die juist jongskens had! Later konden we ook buislampen hangen en ventilatoren plaatsen. Het is hier alweer rond de veertig graden, en wanneer je dan les krijgt of dient te geven is het niet gemakkelijk, noch voor de kinderen, en evenmin voor de leerkrachten.
Nu echter blijkt dat de 'interventie' nieuwe scholen wil opstarten in de gehuchten vanwaar de kinderen naar het college komen, begrijpen wie het kan. In deze zone waar praktisch niemand studeert, daar doen ze niets, juist daar dienen ze scholen op te richten. Afwachten, ik zal opnieuw trachten met de Secretaris van Onderwijs te spreken. De kinderen zullen waarschijnlijk niet verder studeren wanneer ze 15 jaar zijn, daar eindigt de schoolplicht.
De schooldesertatie is groot, zo'n 60 a 70 % in de landelijke zone verlaat de school voor ze 12 jaar zijn. Heel wat jongeren kunnen niet lezen of schrijven, enkel hun naam zetten, waaronder weten ze niet....
In Caritas doen we nog altijd voort met de eetplaatsen, ook al werden de bijdragen sterk gesnoeid zo-dat we enkele eetplaatsen dienden te sluiten, er blijven nu ongeveer 350 kinderen eten. Met bijdrage uit België tracht ik er één in leven te houden in de wijk "Ferrocarril", daar waar ongeveer 50 jaar gele-den een spoorweg was, en waar er populaire (sociale) woningen gebouwd werden.
Verder werken we ook met de gehandicapten, met de kinderen die andere capaciteiten hebben. We begonnen met een "Taller voor kinderen met andere capaciteiten", in de zin van "leerplaats" en niet van beschutte werkplaats. We zitten voor het ogenblik in een klein gebouwtje waar we met 8 personen begonnen, van uiteenlopende leeftijden van 6 tot 37 jaar. V oor hen is dat geen probleem, ze zijn erg zorgzaam voor elkaar, een oudere dame zorgt voor de kleinsten en helpt hen soms ook om ze naar huis te brengen wanneer ze niet afgehaald worden. Enkelen zitten in een rolwagen, en gingen nooit naar school, erg jammer want ze hebben geen intellectueel letsel, maar nu hebben ze wel een grote leerachterstand. Wanneer we eind november het jaar afsloten waren er al 12, ze zijn alleen gekomen, en ze zijn zeer gelukkig met 'hun' schooltje, want zo noemen ze het. Er werkt een leerkracht van het lager onderwijs, een vrouw, Marcia, van de sociale werkplaatsen van de staat, en een jong meisje, Andrea, 11 jaar, die zeer trouw meewerkt en de kinderen helpt. Zo vroeg ze ons of ze mocht helpen, en natuurlijk, we willen deze kinderen integreren, zodus kwam ze uit de hemel gevallen.
Ook helpen we een groep gezinnen met voedingsmiddelen, maar de voorwaarde is om maandelijks naar een' charla', een vormingsgesprek, te komen waar we allerlei thema' s (hygiëne, gezonde voe-ding, kinderen - ouder relatie, enz.) behandelen.
De meeste kinderen werden verstoten door hun ouders, of gewoon achtergelaten door ouders die naar de stad trokken. De grootmoeder, of soms de buren dienen voor hen te zorgen.
En uiteindelijk is er ook een groep van mensen die we helpen met melkpoeder, en soms ook met ge-neesmiddelen, omdat ze allen gehandicapte kinderen hebben, en dikwijls kennen ze een slechte (eenzijdige) voeding. Dit alles totdat we ons beter kunnen organiseren. Het ontbreekt ons aan een lo-kaal.
Ten slotte wens ik jullie allen een zeer schoon kerstfeest en een vreugdevol 2005.
Als iemand contact wil opnemen vanaf einde december tot 27 januari 2005 ben ik in België, het doet steeds goed om ervaringen uit te wisselen.
Zeer hartelijk

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 12 juli 2004

Hartelijk dank voor je ‘gedocumenteerde’ brief, echt leuk om zo een sfeerbeeld te hebben van het ‘ontbijt-aan-bed’. Werkelijk jong en oud en echt een ‘lopende gecoördineerde’ band. Hartelijk dank aan allen, wij hier in het verre Los Juries zijn er jullie allen dankbaar voor.
Hoe gaat het hier? Vanaf vorige week donderdag is het beginnen vriezen en dat werd tijd. Door het zachte weer, zonder regen, zijn er heel wat ziektes: blijkbaar overleefden alle bacteriën en microben.
Hier werken we goed verder. Het is echter niet gemakkelijk. In de provincie hadden we een interventie van de federale regering. Dat houdt in dat alle hoge functionarissen vervangen werden door personen uit Buenos Aires die de administratie dienen te regelen. Er zijn heel wat processen voor corruptie en machtsmisbruik.Het is een hele soep: iedereen klaagt iedereen aan, zeggend dat de mensenrechten niet werden eerbiedigt.
Het is niet gemakkelijk, niemand wil verantwoordelijkheid nemen.
Ik heb echt tegenslag dit jaar met de administratieve kant van het college. Ik had geen secretaris en wanneer men mij uiteindelijk er een te benoemen, bleef hij slechts een maand wegens te veel werk.Men denkt dat men enkel wat handtekeningen moet zetten maar vergeten dat ze alles moeten schrijven, klasseren, … Ik zit momenteel dus opnieuw zonder secretaris en moet weer afwachten of ze me een nieuwe benoeming zullen toestaan.
Met de leerlingen gaat het goed. We hadden in het 9de studiejaar wat disciplinemoeilijkheden: ze zei-den dat de leerkrachten hen niet graag zagen. Dat hebben we echter handig kunnen oplossen: op 9 juli, dag van de onafhankelijkheid, hebben we hier steeds een officieel feest op het dorpsplein. De leerlingen moesten helpen met enkele volksdansen uit de tijd van San Martin. Het was niet gemakke-lijk maar de repetities brachten hen tot dialoog en uiteindelijk konden we alle moeilijkheden bespre-ken. Heel wat spanningen in deze groep van leerlingen werden opgelost en momenteel zijn ze weer volop aan het studeren.Als er iets ontbreekt in de keuken zijn ze de eersten om hun diensten aan te bieden: hout hakken voor het vuur, water halen uit de waterput, …
Met Caritas in het dorp gaat het ook goed.We hebben een nieuwe bisschop en wachten nu af of we wat meer steun vanuit het bisdom zullen krijgen. Hopelijk komt er ook gespecialiseerd personeel om met de gehandicapten te werken. We zijn begonnen met de werkplaats voor gehandicapten, met leef-tijden van 9 tot 37 jaar. Ze zijn erg enthousiast en fier op de tekeningen die ze maken of op de een-voudige handenarbeid dat ze verrichten. Hun ouders brengen en halen hen.We werken momenteel uitsluitend met vrijwilligers maar hopen om iemand als vrijgestelde van de gemeen- te te kunnen krij-gen. Zo zouden we wat systematischer kunnen werken.De gehandicapten zijn ook naar de officiële feesten geweest. De eerst keer dat ze deelnamen, op 25 mei ter herdenking van de revolutie, was er echt een verbijstering bij het publiek: deze realiteit was hen niet bekend. Enkele kinderen hebben moeilijkheden om te lopen, allen zijn ze zeer eenvoudig van geest maar ze zijn zeer spontaan. Ze wil-den allen de vlag dragen. Ze waren zeer trots: een echte les voor de andere scholen, want de meeste jongeren zouden niet deelnemen als ze niet verplicht werden. Nadien hebben we hen chocolademelk gegeven met een gebakje, bereidt door de dames van Caritas. Onnodig te zeggen dat alles gretig werd opgegeten.Hun participatie was zeer positief: een eerste stap om bekend te maken dat er met hen gewerkt wordt, dat ze er ook zijn.
We werken ook met een groep personen die instaat voor kinderen die niemand hebben: kinderen van gescheiden ouders die hen achterlieten, kinderen die aan hun lot werden overgelaten, weeskinde-ren,… Zij worden soms opgevangen door familie of buren maar zitten vaak echt in marginale situa-ties.We zijn begonnen met hen eens per maand voedingspakketten te geven en hen wat voorlichting te geven: over diarree, schoolgaan, alcoholisme, … We proberen hen zo nieuwe waarden bij te bren-gen.
Dat gaat traag maar we hopen toch op een mentaliteitsverandering.
Ik ga hier afsluiten: ik moet nog naar het dorp om enkele administratieve zaken te regelen en dan kan ik ook deze brief posten.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 26 juni 2004

Hier een kort mailtje.
Hoe gaat het ginder? Een koude voorzomer? Ik ontving net je mailt je met de foto's van het 'ontbijt aan bed'. Hartelijk dank, het geeft een heel sfeerbeeld. Werkelijk een vloeiende organisatie met groot en klein. Hartelijk gefeliciteerd aan allen. Het is ook een hele inzet om op zondagochtend al om 6 uur de zakken te vullen en te ordenen om rond te voeren.
Begin juli schrijf ik een langere brief. Maandag begint hier een nieuwe secretaris en hopelijk heb ik dan wat meer tijd. Anders moet ik maar tijd maken: 'er is een ogenblik voor iedere gebeurtenis', zegt men in het Oude Testament, en dat is ook zo.
We werken goed met een groep gehandicapten op de parochie. Twee keer per week wordt er les ge-geven door 2 vrijwilligers. De groep is erg enthousiast en stimuleert ons allen. Ook werken we met een groep ouders van marginale kinderen. Ik vertel het je alles uitgebreider in een volgende brief.
Ondertussen is hier ook een nieuwe bisschop: 48 jaar en erg dynamisch. Ik heb dus heel wat nieuwe vooruitzichten!
Vele groeten aan alle medewerkers en dan voor alles.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 18 december 2003

Hoe gaat het ginder in het verre België? De wintervakantie staat voor de deur. Hier hebben we al een echte zomer, november was vergelijkbaar met januari, t.t.z. temperaturen van rond de 40° C en ‘s nachts koelde het weinig af, het wilde maar niet regenen. In enkele dorpen moet men al drinkwater aanvoeren in vrachtwagens met tanks tot 20.000 liter. De natuurlijke vennen drogen uit, de buien ble-ven uit, en we hebben al hoge temperaturen. Dat maakt dat het te droog is om te zaaien. . . De zomer is hier normaal een regenseizoen, maar al jaren gaat men door met ontbossingen op grote schaal t.t.tz. de natuurlijke begroeiing (monte) die in het begin van de vorige eeuw door de Engelsen werd gekapt om tannine te bekomen, en die in minderwaardige kwaliteit terug opschoot (er staan nauwelijks hoge bomen, enkel een sterk xerofitische begroeiing met vele stekels), wordt opnieuw systematisch gekapt. Niemand past de wet van de ontbossing toe (je dient franjes met natuurlijke begroeiing te la-ten). Die mentaliteitsverandering is moeilijk te bekomen: de grootgrondbezitter ziet alleen de onmid-dellijke winst, en de gewone man ziet niet dat wat hij nu verdient, snel zal verdwijnen.
In Argentinië lijkt het politiek gezien iets beter te gaan. De president Néstor Kirchner, “pinguino” zeg-gen de mensen omdat hij uit het zuiden van het land komt, is het vertrouwen aan het winnen van de mensen. Toch hebben we de laatste tijd een nieuwe devaluatie, de dollar werd duurder. Hij is opge-klommen tot zo’n 3,0 peso’s en komt van 2,70 - 2,80 peso’s. De levensmiddelen zijn opnieuw aan het stijgen. Opnieuw zijn er werklozen die de wegen afzetten om de aandacht op hun problemen te vesti-gen en geweld steekt de kop op.
Hier in Los Juries is de situatie niet erg gemakkelijk, maar hoopvol. We hadden verkiezingen en er won een nieuwe figuur, een arts, Marcelo Barbur, afwachten maar. In het college begonnen we dit jaar met het eerste jaar van het “polimodal”. Er waren enkele lesuren die met het oud personeel niet kon-den gegeven worden, dan maar zo, met minder lesuren, wanneer gaan die politiekers het onderwijs serieus nemen? Dit jaar waren er heel wat minder kinderen in het 7de studiejaar. Op internaat gaan op 12 jaar is niet gemakkelijk, vooral als je van het platteland komt. Je hebt tot dan in het algemeen weinig contact gehad met andere mensen, die niet tot de buren behoren. De kring is klein, de wereld groot. Ze kennen zeer dikwijls geen stenenvloer, vensters, een WC. Het is een grote verandering. Ge-lukkig konden we een droom waar maken. Zo konden we stromend water installeren met de hulp van de kinderen van de Sint Jozefschool van Heide. Uit de regenput konden we met de hulp van een pompje het water naar een reservoir leiden, vandaar naar twee kraantjes en voor het eerst hebben we drinkbaar water... We doen wel wat javel in het water om het te onsmetten (dat is tegen de “beestjes).
Ook proberen we het lezen te bevorderen, we kochten kinderboeken aan. En vooral willen we de kin-deren verantwoordelijkheid laten nemen, zo geven ze catechese aan hun medeleerlingen, en werken ze in de brigade tegen de hoge alcoholconsumptie, enz. Het is belangrijk dat ze dat doen, en het gaat goed.
Met Caritas blijven we de kinderen tussen 2 en 10 jaar dagelijks een warme maaltijd geven in de gaarkeukens van de wijken, zo’n 500. Wanneer gaat er werk zijn voor hun ouders, zodat ze thuis kun-nen eten. Dit jaar wilden we ook een project met de gehandicapten opstarten, maar het gaat zeer moeilijk. Er is eerst een mentaliteitsverandering nodig. Op het bisdom hebben we geen nieuwe bis-schop, en alles gaat moeizaam. En Caritas willen ze ook niet bijstaan, en dat zie ik niet zo goed in. Ze zeggen dat er zo al meer dan genoeg werk bestaat, dat is waar, maar niemand heeft aandacht voor zij die andere noden hebben, die zich op een andere wijze uitdrukken. Zo denk ik toch te blijven zoeken, een weg dient gevonden te worden. We begonnen met melk en etensmiddelen te geven aan de ge-handicapte kinderen en ze te begeleiden naar het hospitaal... maar de weg is lang.
Ik vraag jullie gebed om klaar te zien en als iemand een ideetje heeft, schrijf maar, we leren steeds bij, zeker van een wereld die gedeeltelijk ongekend is. Er dient een huis gevonden te worden, of bouwen, maar daar is een terrein voor nodig. Het is waar dat het college tijd vraagt, maar ik wil de gehandicap-ten niet alleen laten. Het blijft een uitdaging. Met dit afles wil ik jullie danken voor de bijdrage die jullie laten geworden, daarmee maken we dromen waar. Zaaien hoop, die, als ‘t God belieft, zich zal omzet-ten in belangloze liefde, waar we oog hebben voor elkaar.
Met dit briefje wens ik aan allen een zeer schoon Kerstfeest, dat Jezus in ieder hart moge geboren worden, en dat 2004 mag groeien in hoop en liefde.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 13 juli 2003

Hier een bevestiging van je mailtje. Hoe gaat het met de vakantie?
Hier is alles een beetje gecompliceerder. Ik ben dit jaar weer opnieuw met de meisjes in het internaat, dat maakt dat alles wat veranderd is.Maar de steun voor de eetplaats zal ik bemiddelen, zodat alles in orde komt. Later schrijf ik uitgebreider. Ik laat je op tijd een rapport.
Ik tracht hier ook iets voor de gehandicapten uit te bouwen met Caritas, maar er is heel wat tegenwer-king, op de parochie is er geen belangstelling, en we hebben nog steeds geen bisschop, zodus, niemand wil er beslissingen nemen.
Geduld, en veel is er nodig.
We hebben hier even wintervakantie, ik schrijf je in augustus.
Groetjes aan iedereen, en dank voor alles.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 17 april 2003

Hoe gaat het met je, en met de hele familie? Hier ben ik opnieuw aan het werken als preceptora, dit wil zeggen ik ben ‘s nachts verantwoordelijk voor de meisjes in het internaat. Dus ben ik me weer aan het ‘verjongen’. Ik leef dichter bij de meisjes.
De situatie hier blijft erg moeilijk, er is weinig werk, de ‘sociale programma’s’ van de regering hebben louter verkiezingsdoeleinden, de presidentskandidaten zijn alle bekende figuren die reeds ‘versleten’ zijn, of die al in corruptieschandalen waren. De laatste zondag van april hebben we verkiezingen. Wat er nadien zal gebeuren is erg onzeker: opnieuw een versnelde inflatie, plunderingen, volksmanifesta-ties, ...? Afwachten maar!
Nog veel groetjes, ook aan de hele BRUG-familie en tot schrijfs.
Nog een zeer schoon Paasfeest, dat de verrezen Christus ons mag vernieuwen.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 1 december 2002

Hier een briefje, nu het einde van het jaar nadert. Hopelijk gaat alles goed in België en is er niet te veel regen. Hier leven we momenteel in een relatief rustige, politieke sfeer. Morgen zal een gedeelte van de spaarboekjes en beleggingen opnieuw worden vrijgegeven door de banken. Die hadden name-lijk alles geconfisceerd door de staat. Maar... ondertussen vond er een devaluatie plaats. De banken zullen de waarden terugbetalen van December 2001. Toen was de koers 1 peso, 1 dollar. Nu moeten we bijna 4 peso’s voor 1 dollar betalen. Maar de banken zullen dus in de oude waardeschaal uitbeta-len, afwachten wat dat zal worden.
Er is ook heel wat sociaal nieuws. De kinderen sterven van de honger. Eerst in de provincie Tucuman. Deze provincie heeft inkomsten maar economisch gaat het er heel slecht. De vrouw van de president is een programma gaan opstarten in Tucuman om de kindersterfte tegen te gaan. Alle dagen sterven er kleine kinderen, ook in de andere provincies. Dit is echter slechts de top van de ijsberg. Er is hier geen werk, en als er werk is, is er geen geld om lonen te betalen. Anderzijds zijn er de vele presi-dentskandidaten, maar er is niemand die alternatieven biedt voor deze situatie. Allen willen ze snel rijk worden en hebben een groep van medewerkers rond zich, de één al bedenkelijker dan de ander, met juridische problemen of met corrupte neigingen. Deze mensen bieden Argentinië geen perspectieven voor verbetering.
In ‘Los Juries~ het stadje waar ik werk, is het zoals in de rest van het land momenteel erg moeilijk. Maar er zijn enkele lichtpuntjes. Hier in het college hadden we een moeilijk jaar. Enerzijds ontvingen we de officiële toelating om met de derde cyclus van het lager onderwijs te beginnen: het zevende, achtste en negende studiejaar. Dit vernamen we slechts een week voordat het schooljaar begon. Dus moesten we op die twee dagen: leerlingen inschrijven (er was voordien geen zevende studiejaar), slaapplaatsen voor het internaat voorzien, twee klaslokalen in orde brengen, schoolbanken verkrijgen, enz. Maar wat erger was: de provincie diende besparingen uit te voeren en daardoor daalde de bij-drage voor de eetplaats van 2.098 peso’s naar 756 peso‘s, ongelofelijk maar waar. De school steeg in aantal leerlingen, maar de bijdragen om de jongeren te voeden daalde sterk. Ik schreef naar de ver-antwoordelijken om iets te doen en ging naar Santiago, de provinciehoofdstad, en klopte er op heel wat deuren. Een verhoging van nauwelijks 200 peso’s was het enige wat ik heb kunnen verkrijgen. Een zak bloem van 50 kg kost nu 50 peso’s (vorig jaar was dit nog 14 peso’s), voor de kantine hebben we drie zakken per week nodig. Elke leerling kunnen we slechts één boterham aanbieden. Gelukkig hielpen de ouders ons veel. Zo werd de leerlingenbijdrage verhoogd met 10 peso’s, wat veel geld is voor een doorsnee gezin. Er werden ook talrijke inzamelacties georganiseerd zoals voetbalmatchen, folkloreavonden, loterijen, bingo’ op familiale schaal, enz. Ik besteedde ook hulp uit België om voedsel te kunnen blijven verstrekken en de 2 extra leslokalen in orde te brengen. In het college liet ik verschil-lende koeien slachten, het vlees is namelijk ook onbetaalbaar duur geworden.
Het is een zeer moeilijke tijd want we weten niet wat er met de regering gaat gebeuren. Zullen er soci-ale onlusten komen? In alle steden is het erg onveilig. Buenos Aires is het ergste. De overvallen zijn er dagelijkse kost. Toch wil ik niet te pessimistisch worden. De jongeren hier willen studeren, een nieuwe weg banen, t.t.z. vooroordelen naast zich leggen en zich positief inzetten. Ze zetten zich af te-gen vooroordelen zoals: ‘Het is een meisje, waarom zou ze studeren?’ of ‘Die is enkel goed om arbei-der te worden zoals zijn vader. Vooroordelen laten wonden en dat is het moeilijkste, want de weg moet positief opgebouwd worden. Toch is er heel wat hoop. Dagelijks zie ik leerlingen hier zelfver-trouwen winnen en met kleine acties komen we tot grote daden. Dit jaar begonnen we met een groep jongeren om het alcoholisme te voorkomen. Alcoholisme vormt namelijk een groot probleem hier. Ie-dere keer zien we meer en meer jongeren die dronken zijn, ook meisjes. Vroeger dronken bijna enkel de volwassen mannen die op het platteland werkten. Ze werkten er van zonsopgang tot zonsonder-gang en sliepen veelal op de grond in primitieve lemen hutten. Wanneer ze ‘s zaterdags naar hun fa-milie gingen, verdronken ze hun opoffering en leed. Bij de jongeren ligt dat anders, afwachten hoe het zal groeien, maar het is een grote bekommernis.
Met Caritas doen we ook dapper verder. Dit jaar wilden we met verzorging en onderwijs van gehandi-capte kinderen beginnen. Een onderwijzeres uit het dorp die hiervoor studeerde, kon de laatste exa-mens niet afleggen, omdat ze zwanger was en een baby kreeg. We motiveerden haar om de praktijk niet te vergeten en om haar diploma te bekomen. De eerste maanden waren erg positief. De gehandi-capte kinderen drukken zich erg emotioneel uit en ze was erg enthousiast. Haar baby kreeg in de win-ter echter gezondheidsproblemen en daardoor dienden we het onderwijs op te schorten. Het bisdom verkocht daarenboven ook het huis waar Caritas gevestigd was, waardoor we plots dienden te verhui-zen. Zo zitten we zonder leslokaaltje; een probleem waar we momenteel een oplossing voor zoeken.
De gaarkeukens draaien ook op volle toeren. Ze bedienen meer dan 500 kinderen tussen 2 en 10 jaar. We kopen het eten in, dat we vervolgens wekelijks verdelen, naargelang het aantal kinderen per gaarkeuken. Dit jaar is de toestand kritischer: we moeten voedsel voorzien voor meer kinderen maar ook voor de gaarkeukens krijgen we minder geld terwijl de etenswaren duurder werden. Hierdoor vie-len in de lagere school soms kinderen flauw van de honger. Met de leerkrachten van de lagere school probeerden we een solidariteit te scheppen. Ze groeiden nu gelukkig uit tot een bijdrage om mate (thee) en brood te geven aan zo’n 100 leerlingen. Ik weet dat dit ‘lapmiddelen’ zijn, maar er moet drin-gend iets gebeuren. Het is voor mij echter onmogelijk om werkbronnen te scheppen. We voeren ook huisbezoeken uit, met prioriteit bij de jongste en oude mensen. Heel wat mensen hebben geen pensi-oen of andere sociale voorzieningen. Enkel de bedienden van de staat en enkele privé-bedrijven, maar dit zijn er slechts enkele. Vandaar dat er zoveel zieken zijn, slecht genezen, of men heeft geen geld om geneesmiddelen te kopen als de dokter ze voorschrijft in het hospitaal. Daar is de doktersvisi-te zo goed als gratis, maar de geneesheren willen soms geen patiënten ontvangen en vertellen hen dat ze de dag erna maar moeten terugkomen. Ongelofelijk maar waar.
Deze winter kom ik naar België en hoop ik met jullie allen contact op te nemen. Toch wil ik jullie alvast met deze brief bedanken voor de morele en financiële steun die ik van jullie ontving.
Ik wens jullie van harte een vredevol Kerstmis en een 2003 vol nieuwe hoop en vreugde.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 3 augustus 2002


Ik heb juist uw briefje gelezen. Ik ben vandaag ik Santiago om een cursus bij te wonen. Ik zie dat alles goed gaat in België. Hier gaat het met de dag moeilijker. De inflatie blijft bestaan, maar wat slechter is, is het politiek klimaat... Er zijn geen alternatieven. De verkiezingen zijn nu vervroegd, maar de kandi-daten zijn dezelfden...Dat gaat heel wat aan mentaliteitsverandering kosten aan de Argentijnen, dat is iets van lange termijn.
Ik ga in December afkomen, zo kunnen we dan wat langer babbelen. Ik ben nu aan het zoeken voor een vliegtuigreis, als je een of andere organisatie kent die lage prijzen heeft. Het is hier hoogseizoen, vakantie en eindjaar. Ik zal zo trachten af te reizen rond 21 December, en in de eerste week van fe-bruari om terug te reizen. Als het niet teveel van je tijd vraagt. Hier zijn de prijzen in dollars, en de lo-nen stijgen niet, dollar wel: van I dollar = 1 peso, zitten we nu 1 peso = 3,9 peso’s, en we beginnen nog maar.
Verder alles goed, ik hoop nu na de wintervakantie de hernieuwde lokalen te gebruiken. Er is de tim-merman die wat tijd neemt, ik schrijf het uitgebreid.
Ik sluit hier af, Kristel groetjes aan je ouders en De Brugleden, en geniet van je vakantie.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 7 mei 2002

Hoe gaat het ginder? Hier een echt herfstweertje, aangenaam, met zon... uiteindelijk zonder regen.
Ik ontving de 64.000 fr van De Brug, hartelijk dank aan allen. Hier is het echt nog niet goed. Ze geven niet meer dan 2 weken aan de president, maar wie gaat hem vervangen? De nieuwe minister van economie is met een Belgische getrouwd. Ik zal moeten zoeken hoe ik haar kan bereiken, je weet nooit. De vorige weken waren de banken een week dicht, kun je dat indenken. Je kon niets op de bank doen, niet betalen en nog minder geld afhalen. Verschillende banken staan op springen... en het zijn internationale banken, maar ze laten gewoon hun filiaal sluiten, want ze hebben geen deviezen meer.
Wij doen dapper verder. Alles wordt teruggesnoeid, zo werd de eetplaats van de school plots op min-der dan de helft gebracht. Alleen de lonen blijven dezelfde. Er is echter een grote inflatie.
De combi gaat wegrijden, ik ben hier in Santiago. Nog vele groetjes aan iedereen en dank aan alle Brugleden.
Groetjes, hartelijk dank.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 8 oktober 2001

Dank je voor je briefje van 31 augustus. Fijn dat je me een beetje hebt laten meegenieten van het Brugfeest. Ik las dat er met heel wat enthousiasme gevierd werd. De Brug was en is werkelijk een brug tussen heel wat volkeren.
Hier zitten we in oktober met heel wat activiteiten voor het einde van het schooljaar. Omwille van de nieuwe politieke wereldsituatie dacht ik dat het beter was alles via mijn zus met een fax op te sturen, omdat het je zo sneller zal bereiken. Gisteren brak er opnieuw een oorlog uit en ik vrees dat het een wereldoorlog zal worden op lange termijn. Van hier uit is het geheel niet goed in te schatten. Maar zou dit werkelijk de enige manier zijn om deze situatie tot een goed einde te brengen?

Korte evaluatie van het gesteunde project in 2001:
De zeer moeilijke situatie van het land (een instorting van De economische activiteiten, heel wat fa-brieken die sloten, De geprivatiseerde staatsbedrijven dankten heel wat mensen af of gingen failliet, de nationale radicale regering werd geboycot door de peronistische provincies) maakt dat we een ech-te crisis doormaken. Heel wat provincies betalen met ‘eigen’ gefabriceerde ‘bonos’ bij gebrek aan geld. De hervorming in het onderwijs werd plots stopgezet in de loop van dit schooljaar. Zo konden en mochten we een 7de studiejaar niet opstarten. Het bericht bereikte ons in de loop van het schooljaar. Zo bestaat er op dit ogenblik het oude en het nieuwe systeem naast elkaar. De nieuwe wet voorziet echter enkel een nieuw systeem. Heel deze situatie brak echter het enthousiasme van onze leerlingen niet af, integendeel. Ondanks de onzekere situatie was er opnieuw een kleine stijging in het leerlin-genaantal. De tendens dat meer meisjes van het platteland gaan studeren blijft zich doorzetten, met als resultaat dat er opnieuw meer meisjes dan jongens zijn. Dat is een echte mentaliteitsverandering en voor ons een hele uitdaging.
De bijdrage die ik ontving van De Brug gebruikte ik voor het college. Jammer genoeg kon ik de her-stelling van het 7de studiejaar niet uitvoeren. Er doken echter noden op die dringend dienden hersteld te worden. In dezelfde geest investeerde ik in lopend water voor het sanitair van het meisjesinternaat: het water diende van de put tot het gebouw gebracht te worden. Op het dak werd een reservoir ge-plaatst en vandaar werd het water tot de verschillende sanitaire onderdelen gebracht. Het geheel kos-te 640,0 peso’s.
In drie leslokalen waar de tussenzoldering gedeeltelijk was ingestort, werd machimbre (hout) geplaatst door de timmerman, dit voor de koude die op de leerlingen ‘valt’ van onder de golfplaten: 70 peso’s per lokaal, een totaal van 210,0 peso’s. De machimbre werd door de oudervereniging betaald.
Uiteindelijk liet ik ook een tractor herstellen. Er waren serieuze technische problemen en een zware herstelling was nodig opdat de leerlingen praktijklessen kunnen uitvoeren: 605,0 peso’s.

Voorstel nieuw project voor het jaar 2002:
Dit jaar wil ik opnieuw voorstellen om te helpen 2 leslokalen in bruikbare staat te brengen. Ik hoop echt dat we het volgend schooljaar in het nieuwe schoolsysteem kunnen treden. Vorige week diende ik plots naar Santiago af te reizen. Ik diende een cursus te volgen in Buenos Aires over Escuelas tec-nologicas, een nieuwe vorm van technisch onderwijs. Er werd nog niets ondertekend tussen de pro-vinciale en nationale overheden, maar ik heb er goede moed op. Dus stel ik voor de Brugbijdrage te gebruiken om 2 leslokalen die vroeger bij de lagere school behoorden, terug bruikbaar te maken. Het dak dient hersteld te worden, deuren en ramen moeten worden geplaatst, er moet nog elektriciteit g-ïnstalleerd worden en alles moet nog geschilderd worden. De oudervereniging zal ook bijdragen, maar het is echt te veel voor hen alleen. De landbouwproducten hebben praktisch geen prijs meer, katoen is bijna niets waard en er bestaat hier geen industrie.
Dat is het zowat. Als er vragen zijn, laat het me horen.

Er is ook een waterprobleem. Dirk, de Belgische ingenieur, heeft hier het geheel uitgewerkt. Ruw ge-schat lopen de kosten echter op tot zo’n 50.000 dollar. Als iemand een grote organisatie kent: stuur mij de referentie op zodat ik een aanvraag kan indienen. Het waterprobleem is werkelijk niet te onder-schatten: vele zouten, er is zelfs arsenicum in aanwezig. Ook de bacteriële besmetting is zeer groot. Van de 10 waterputten die we lieten ontleden was er geen enkele geschikt voor menselijke consump-tie. Vandaar uiteraard heel wat endemische ziekten: op tijd en stond geelzucht, diarree, parasieten, Je ziet: werk genoeg maar op de eerste plaats komt het bewustwordingsproces, en dat is niet zo gemak-kelijk.
Nog veel zonnige groetjes aan iedereen, aan je familie en aan De Brugstuurgroep. Ik ga nog wat proefwerken verbeteren.
Tot schrijfs.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 13 mei 2001

Zondagnamiddag, 7 uur, het is al donker aan het worden. In de winter zijn ook hier de dagen kort. Hartelijk dank voor je briefje, de tijd vliegt voorbij. Hoe gaat het ginder, alles goed?
Op 10 juni is het groot Brugfeest: 25 jaar ‘De Brug’. Een groep van jonge mensen die de nood zagen en er daadwerkelijk iets aan wilden doen. Een modeverschijnsel zeiden enkelen (critici), want de der-de wereld was in op dat ogenblik. Ze lieten zich echter niet afschrikken en begonnen als antwoord met hun creatieve acties. Ik weet niet hoeveel projecten er waren de eerste jaren, maar nu, 25 jaar later, zijn het er 39 geworden, in alle werelddelen, in zeer verschillende situaties. Alle hebben een gemene deler: de kleine, vergeten mens is in elk project aanwezig. Projecten op mensenmaat. Van harte ge-lukgewenst, allen die er in de jaren hun steentje toe bijdroegen. Voor ons hier is de steun van zeer grote waarde. Niet alleen de financiële waarde, maar vooral de warme, menselijke steun. Ieder van ons krijgt een correspondent toegewezen waarmee we vrijuit corresponderen. De vakanties waar jullie tijd uittrekken om te luisteren, te vragen en waar ook suggesties en ideeën opbloeien.
Ik ben hier in een Noordelijke provincie van Argentinië (Santiago Del Estero), in Los Juries. Ik werk in het dorp en op het landbouwcollege. Dankzij De Brug hebben we hier heel wat kunnen verwezenlij-ken, zeer dikwijls is het ‘zaaien’, mogelijkheden scheppen, en nadien begeleiden in de groei van de verschillende projecten, maar vooral laten groeien, in het ritme van eenieder. Er werd heel wat werk verricht, dankzij de steun die ik van De Brug heb mogen ontvangen: de uitbouw en de hulp in de naaiwerkplaats, het pantoffelatelier, de eetplaatsen voor de kleine kinderen in het dorp, hier op het college, soms het technisch materiaal voor de praktijklessen, dan weer voor studiebeurzen, het lopend water voor de jongens, de uitbreiding van het meisjesinternaat enz. De Brug heeft ook bemiddeld om het project te bekomen van de EEG, waarmee we het hospitaaltje werkelijk omtoverden en het functi-oneel versterkten. De dokter, Louis, bleef en blijft met hetzelfde enthousiasme verder werken. Er zijn werkelijk geen woorden voor. In naam van allen hier: hartelijk dank voor de mogelijkheden die jullie ons schenken. Vooral wil ik ook danken voor de morele steun die ik van jullie allen heb mogen ont-vangen.
De president zegt dat alles hier goed gaat, maar dat is voor ons zeer relatief. Dit jaar werd er gesnoeid in de onderwijsbegroting. Als gevolg hiervan wordt dit jaar de nieuwe schoolwet niet verder uitge-bouwd, want er ontbreken fondsen. Dus Argentinië zit nu met twee schoolsystemen. Wij die er dit jaar dienden in te springen, bleven erbuiten, afwachtend wat er volgend jaar gaat gebeuren. De economi-sche situatie is erg kritisch, ik heb er echt geen zicht op. Om eerlijk te zijn: tot op dit ogenblik werd ons nog niet officieel gezegd dat we niet tot het nieuwe schoolsysteem behoren.
Toch zijn de inschrijvingen niet teruggevallen, integendeel, er is een kleine verhoging. Is het voor het eten dat men ontvangt op het internaat of is het werkelijk het gevolg van een bewustwordingsproces? De tijd zal het uitwijzen. Er is geen werk en er is zeer weinig gezaaid door De kleine boer. Met De late zomer dit jaar is de oogst ook mislukt. Van eind januari tot bijna eind maart regende het niet, in volle zomer: de gewassen verschroeiden op de velden (temperaturen rond 40°C in de schaduw).
In de eetplaatsen in het dorp vermeerderden we (Caritas) het aantal etentjes met een 40-tal kinderen van 2 en 3 jaar. Er zijn nu 524 kinderen over 9 eetplaatsen in het dorp. De staat kan ons echter geen hogere subsidies geven. Je ziet het: het gaat lang niet zo gemakkelijk. De mensen zetten echter stap-pen, dus gaan wij ook door.
Nog vele groetjes, ook aan alle brugleden en sympathisanten en een mooi pinksterfeest: zonder de geestelijke steun kan je niet op weg.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - december 2000

Hoe gaat het ginder? Alles goed? In de familie? En met De Brug?
Van Magda kreeg ik geen seintje meer, ik weet niet of ze nog in België is, of ze terug vertrokken is. Het wordt voor haar een heel positieve ervaring. Vandaar dit briefje.
De vorige keer schreef ik een fax naar het nummer uit De Brug. Ik weet niet goed naar wie te schrij-ven.
Dit jaar kom ik op verlof en hoop ik jullie te ontmoeten, zo kunnen we eens uitgebreid spreken over de “brugvernieuwing” die positief is, denk ik. Werkelijk, De Brug, groeide uit en zit in een ander perspec-tief. Het is niet zo gemakkelijk van dichtbij zoveel mensen te volgen, en ook jullie zijn medeverant-woordelijk tegenover de mensen wat er gebeurt met onze bijdrage.
Volgend jaar beginnen we hier met de 3de cyclus van de E.G.B. Waarschijnlijk komen er heel wat kin-deren van 12 jaar, dat gaat voor ons heel wat investeringen meebrengen. Een aanpassing van de bedden, 2 leslokalen meer, voor de eetmalen, enz. Het is werkelijk een hele uitdaging.
Hier regent het, vandaar dit briefje. Ik dien enkele bezoeken af te leggen, maar het slijk houdt mij te-gen… we worden een dagje ouder.
Nog vele groetjes aan de familie, en ook aan al de brugmensen.
Hartelijk dank voor alles, ook aan alle medewerkers, nog een schoon Kerstfeest en een vreugdevol 2001.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 20 november 2000

Vandaag kwam op de post het vierde nummer van ‘De Brug’ toe. Dat is altijd een aangename verras-sing, want je ontvangt zo post van de hele wereld. Binnenin zat er echter een kopij van een brief die ons een verslag vraagt van het gesteunde project 2000 en de voorstelling van een nieuw project1 en dit voor 15 november. Daarom stuur ik deze fax op. Dit jaar kom ik met verlof, zo kan ik de hele situa-tie uitleggen, want die is niet zo eenvoudig.
Ondertussen legde ik alweer twee examens af voor se nieuwe schoolwet en zitten we in volle her-structurering van het college. Er werd ons de derde cyclus van de E.G.B. toegewezen. Dat houdt in dat we volgend jaar het zevende studiejaar in het college zullen hebben. Alleluja!! Eindelijk... maar te-zelfdertijd is het ook een hele uitdaging en zijn er heel wat werken en uitgaven en vooral werken op het internaat met kinderen van 12 jaar die veelal nooit hun huis verlieten. Op vakantie gaan bestaat hier in de zone niet... een privilege voor enkelen.
Hopelijk kan ik rekenen op de steun van ‘De Brug’, want een zevende studiejaar uitbouwen houdt heel wat in. Hiervoor dienen we twee klassen meer te hebben. Een deel ga ik trachten te bereiken met de ouders, maar de economische situatie is heel moeilijk. De kleine boer zal niet kunnen zaaien. Vorig jaar had hij al niet geoogst en dit jaar zullen zij weer bij de banken moeten aankloppen om leningen te bekomen voor het zaaigoed. Het is een dood straatje, het zal moeilijk zijn om niet alles te verliezen.
Voor de twee klassen hebben we hier een oud gebouw. We moeten het enkel in bruikbare staat bren-gen: dak vernieuwen, deuren en ramen plaatsen, elektriciteit voorzien en schilderen. Daarnaast die-nen we opnieuw banken aan te kopen en couchettes te laten maken.
Met het water hebben wij ook moeilijkheden. Het grondwater bevat heel wat zouten en we willen een ionenwisselaar installeren om het water drinkbaar te maken. In de herfst en in de winter is het water een groot probleem. Het regent niet en met het internaat kunnen we echt niet zonder.
De actualisering van de technische fiche en de foto breng ik mee in December als ik op verlof ga. Wanneer jullie het vroeger willen hebben, geef me een seintje. Het is hier het einde van het schooljaar en er valt heel wat administratief werk te verrichten.
Dank voor alles wat jullie voor ons doen en tot in December.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 16 juni 2000

Met dit briefje wil ik jullie eerst laten weten dat De 64.000 Fr. goed zijn toegekomen. Het is werkelijk fantastisch hoe ‘De Brug’ jaarlijks aan ons allen zo’n steun kan verlenen. Muchisimas gracias, zeer hartelijk dank aan allen die dit mogelijk maken. De wereld is echt klein als ik zo in De Brug lees waar jullie helpen en hoe gevarieerd. Het is een echte steun en niet alleen voor de financiële hulp, maar vooral voor het begeleiden van ons allen.
Dit jaar is het schooljaar hier erg moeilijk begonnen. We kunnen nog niet in de nieuwe structuren tre-den. De situatie in het land is verre van rooskleurig. Dit was te verwachten, een radicale nationale re-gering met een zeer groot deficit.. De vrijdag hadden we opnieuw een algemene staking, de tweede sinds de nieuwe regering aantrad. Dat belooft niets goeds. Er is praktisch geen werk meer. In de ste-den zijn de overvallen dagelijkse kost. Hopelijk komt er geen staatsgreep. Ik had je geschreven om te investeren in te praktijklessen. Ik vraag je of ik eventueel coucherres mag maken. Ondanks de slechte toestand zijn we dit jaar gestegen in het aantal leerlingen en hier en daar ontbreekt het ons aan bed-den. Ik ga eerst kijken of ik jets kan bekomen langs de oudervereniging, zo nier dien ik in het internaat te investeren. Ik laar je wel iets weten.
Verder alles goed, echter veel te veel werk. Ik ga echt moeten zien hoe ik het verder doe. Alweer heb ik een nieuwe secretaresse, dus alweer alles aanleren. En daar komt bij dat men ons voor de school-hervorming nog cursussen laat volgen. Ik moet dus gaan studeren, en dat is echt lang geleden. Trou-wens in het Spaans studeren is ook niet alles. Mijn studentenjaren zijn al lang voorbij.
Ik dien hier af re sluiten, ik slaap bijna op de computer.
Vele groetjes aan alle Brugleden en sympathisanten.

Correspondent: Guy Verpoten

Los Juries - 8 januari 2000

Met deze brief zend ik jullie enkele nieuwtjes uit Argentinië. We zitten in volle zomer, met dagelijkse temperaturen boven 40° C, en wat erger is: het wil maar niet regenen. Slechts één keer hadden we regen, bijgevolg kan er niet gezaaid worden. Daarnaast bieden de prijzen op de wereldmarkt van ka-toen, soja en sorgo weinig perspectief. Industrie is hier helemaal niet.
Hier in Argentinië waren er onlangs presidentsverkiezingen en was er een verandering van partij. Dr. De La Rua is radical. Daartegenover bleef de gouverneur van de provincie dezelfde, Dr. Juarez, 82jaar oud en peronist en juarist, in de oppositie, en daarnaast is de burgermeester Sr. Funes ook jua-rist. Dit maakt dat alles veel moeilijker loopt. Maar laat ik jullie wat vertellen over het afgelopen jaar.
De inschrijvingen in het college overrompelden ons: 145 inschrijvingen, en voor de eerste keer had-den we meer meisjes dan jongens. Dit noopte ons tot een reorganisatie. De eerste maanden waren erg moeilijk: er ontbrak ons zowat alles. Bijvoorbeeld bedden voor de kinderen: ze sliepen met twee in één bed, of met drie in twee bedden tegen elkaar geschoven. Er ontbraken ons ook banken in de les-lokalen. De leerlingen moesten op de grond zitten of gebruikten de banken uit de eetzaal en schreven op hun knieën.
Ik ging eerst op zoek naar fondsen hier in de streek, maar kon niets bekomen. En ik wil me politiek niet compromitteren, en daar knelt dan het schoentje. Uiteindelijk besloot ik de fondsen uit België te gebruiken om de slaapplaatsen van de meisjes uit te breiden. En dat gebeurde dan in de wintervakan-tie en de eerste weken van augustus 1999. Drie slaapplaatsen en een studiezaal zijn gebouwd. Het was absoluut noodzakelijk, de meisjes zijn nu echt tevreden.
In het voorjaar 1999 vierden we het 25-jarig bestaan van het College. Het was een mooi feest: eerst was er een mis opgedragen door de bisschop als dankzegging. ‘s Avonds werd op folkloristische wijze gezongen en gedanst. De volgende dag regende het, en dienden we de rest van het feest uit te stel-len. Na de wintervakantie in augustus organiseerden wij een technische dag met mensen van het I.N.T.A. (een officie!e organisatie voor landbouwonderzoek) die een voordracht hielden over de teelt van katoen en mogelijke alternatieven, een sportieve namiddag met voetbal voor de jongeren uit ver-schillende scholen en een verjaardagstrofee, en uiteindelijk het officiële gedeelte met de toespraken van oud-leerlingen, leerkrachten, ouders..
En toen viel er een geschenk uit de hemel: de regering gaf ons drie studiemeesters: één voor de mor-gen, één voor de namiddag en één voor de slaapzaal van de jongens ‘s nachts. En dat na zoveel ja-ren tevergeefs vragen. Er werd ook nog het vak informatica met een leerkracht aan toegevoegd. Dit was ons nog nooit overkomen. De oudervereniging betaalde de leerkracht informatica en de studie-meester voor de nacht.
De hervormingen in het onderwijs zijn erg vermoeiend. Op dit ogenblik zijn we aan het strijden om een derde cyclus van het lager algemeen onderwijs (E.G.B.3) te bekomen. Dit komt in België overeen met het lager middelbaar tussen 12 en 15 jaar. Bovendien willen we ook nog dat ze ons toelaten om tech-nisch onderwijs te geven in de namiddag, want dat hebben ze vroeger afgeschaft. Men denkt eraan om enkel maar één jaar te geven wanneer ze het secundair onderwijs beëindigen, ‘t is te zeggen op hun achttien jaar, of dat jaar op te splitsen over de drie laatste jaren van bet secundair onderwijs. On-gelooflijk dat ze in een land als Argentinië het technisch onderwijs bijna volledig afschaffen!
Als iemand van jullie over pedagogische of andere publicaties over het belang van het technisch on-derwijs beschikt, wit ik jullie vragen om die op te sturen, zo kan ik misschien een uitzondering probe-ren te bekomen voor dit college in een landbouwprovincie, zonder één enkele industriële activiteit.
In het dorp ‘Los Juries’ verzet de organisatie van ‘Caritas’ bergen werk. De toestand is zienderogen verslechterd. Dit jaar moesten we dagelijks meer dan vijfhonderd (500) kinderen voeden in tien eet-plaatsen. Ongelooflijk! De meeste kinderen eten alleen maar wat wij ze ‘s middags met de eetplaatsen geven. ‘s Morgens drinken ze een ‘maté cocido’ (dat is een thee), en ‘s avonds hebben ze niets. Er is hier geen werk, er bestaat hier geen sociale zekerheid noch werkloosheidsvergoeding. Wie niet werkt, die eet niet!
We hebben nu een nieuwe parochiepriester en die vroeg ons om te reorganiseren en ook om de ver-doken noden door te geven. Er is hier werkloosheid, analfabetisme. Heel veel kinderen gaan niet eens naar de lagere school. In een zone van het dorp is er veel promiscuïteit met seksuele relaties tussen nauwe familieleden. Er zijn hier ook verschillende mensen die in zeer slechte omstandigheden leven, verlaten door hun familie en zonder middelen van bestaan. Verder leg ik regelmatig familiebezoeken af, zeker met de feestdagen en met het paasfeest.
De rest van de activiteiten volgen hun gewone weg. Bij de ‘kleerkast’ kunnen de mensen aan een zeer bescheiden bijdrage kleding komen afhalen. Geneesmiddelen krijgt men enkel op medisch voorschrift, en dan kopen wij het aan voor moeilijke situaties. Men mag niet vergeten dat onze inkomsten beperkt zijn door giften, verkoop van ‘empanadas’ (broodjes), kip met aardappelen, loterijbriefjes enz. De no-den blijven hier groot en talrijk. Hier ga ik mijn brief afsluiten. Als er iemand suggesties heeft, dan zijn die steeds welkom.

Met deze brief wil ik jullie allen danken voor uw jaarlijkse steun, zowel met een economische bijdrage, als met de morele steun en belangstelling. Het is dikwijls niet zo gemakkelijk. Ook uw geestelijke steun wil ik niet onbetuigd laten; er gebeuren soms zo van die onverwachte dingen dat je zegt: “Dank je Heer, en dank aan allen die ook voor mij bidden”. En ik denk daarbij aan het nieuwe personeel op de school.
Ik wens ieder van U nog een zeer goed jaar 2000 en dat de nieuwe eeuw ons ook een vernieuwde openheid schenkt voor al de mensen, waar dan ook.

Correspondent: Guy Verpoten

Los Juries - 11 oktober 1999

Hopelijk gaat alles goed in je familie, en in België. Ik schrijf naar je omdat ik niet weet of ik een nieuwe correspondent heb gekregen en de tijd vliegt voorbij.
Jullie zitten in volle herfst, hier gaan we naar de zomer toe, echter het wil maar niet regenen... Het re-gende nog niet in de lente, dus is al het veldwerk uitgesteld. Je kunt eenmaal niet ploegen in een klei-grond waar het zo’n vijf maanden niet geregend heeft (enkel een regenbui wanneer we het vijfentwin-tigjarig bestaan van het college wilden vieren, de 16de juli, juist goed om het feest niet te laten door-gaan, want wanneer je stuifzand hebt en het regent, bekom je een slijk van eerste kwaliteit, daar rij je in vast). Uiteindelijk vierden we het na de wintervakantie, in augustus, en toen vroor het.
Ik hoop dat mijn brief van 15 augustus is toegekomen. Hierin vertelde ik wat ik met de bijdrage van de Brug dees (ik hielp bij de bouw van drie slaapplaatsen en een studeerplaats voor de meisjes, die wa-ren dit jaar sterk verhoogd in aantal).
Nu wil ik voorstellen wat we willen gaan doen volgend jaar: we zijn hier het hele college aan het her-organiseren, en nu willen we aan de praktijklessen werken. Dat is zo gemakkelijk niet, omdat we aan de ene kant met de schoolhervorming in Argentinië te maken hebben: een nieuwe schoolwet met een hele herstructurering, er zou geen technisch onderwijs meer bestaan! Enkel een jaartje na het secun-dair onderwijs om een technieker te worden. Ik geloof dat ze die wet met de tijd weer zullen moeten aanpassen.
En aan de andere kant, wat zal er gebeuren met al die schooltjes op het platteland waar er nu 7 stu-diejaren zijn. Met de nieuwe wet zijn dat drie keer drie jaar als lager onderwijs, en daarna 3 jaar se-cundair onderwijs. Echter op den buiten zitten er gewoonlijk 1 tot 5 leerlingen in het klasje, en hier zul-len ze nu 2 jaren moeten bijvoegen voor enkele leerlingen. Dat kan de regering niet halen, veel te duur. Wat zal er uiteindelijk gebeuren, de leerlingen zullen de school verlaten, er is schoolplicht tot 15 jaar, met de nieuwe wet, maar, dat is op zijn Argentijns. Vroeger was er ook schoolplicht, maar tot 13 jaar, echter heel wat kinderen verlieten de school na het tweede studiejaar, of daarna, ze kunnen niet eens lezen of schrijven…. En wat gebeurde er… niets. De wet is heel buigzaam en wordt erg geïnter-preteerd.
Men zag al dat de realiteit van Buenos Aires die van het binnenland niet is, vandaar dat we een grote mogelijkheid hebben om toch met technisch onderwijs te kunnen blijven doorgaan. Je weet dat het onderwijs hier in Argentinië maar een halve dag les is, zowel voor het lager als secundair onderwijs. Omdat wij een internaat hebben dien je de kinderen iets voor te stellen. Vandaar dat er een kans be-staat om een halve dag technisch onderwijs te geven, zoals het nu gebeurt. Ook nam ik contacten met de overheid van de provinciale regering. In een landbouwprovincie, zonder industrie, is het ondenk-baar enkel jongeren op te leiden voor bureauwerk.
Vandaar dat we het geheel willen herstructureren en beter uit te rusten om aan de nieuwe eisen, zo-wel technisch als educatief te voldoen. Dit eist investeringen waarvoor ik het geld van de Brug wil ge-bruiken.
De brief is wat langer uitgevallen, de situatie is niet zo eenvoudig, omdat het erg verschilt van België. Als er vragen zijn beantwoord ik die graag.
Hartelijk dank voor alles. Nog vele groetjes aan al de Brugleden.

Correspondent: Guy Verpoten

Los Juries - 15 augustus 1999

Hoe gaat het ginder in België? In volle vakantietijd? Hopelijk is er heel wat zon.
Ik ben hier overstelpt van het werk en ik ging het kalmer aan doen... Ik begon nochtans kalmpjes aan. De directrice was weer terug en dat maakte dat er heel vat minder verantwoordelijkheden waren. Voor eind februari bleef ik weer aan het hoofd van de school, maar het was lang zo klaar niet. Er zijn hier verkiezingen en er gebeurt hier van alles, dat kunt ge u moeilijk inbeelden. In het nieuwe schooljaar schreven er zjch zowat 145 leerlingen in. Dat was voor ons een overrompeling en voor de eerste keer hadden we meer meisjes dan jongens. Dat is een hele verandering. Waar men steeds zei :“Een meis-je dat ze lager onderwijs beëindigt, is meer dan genoeg. Waarom zou ze studeren? Je ziet een hele mentaliteitsverandering, op relatief korte tijd, maar er blijft nog een hele weg af te leggen. En ook, er is honger, de oogst mislukt door een vroege vorst in april al, en daarbij komen de lage wereldprijzen voor katoen en voor de granen. Dat maakte dat we hier overrompeld werden met meisjes... zo ontbra-ken er heel wat slaapplaatsen. Voorlopig dienden ze met 2 in een bed te slapen, of, wanneer ze al groter waren met 3 in twee bedden tegen elkaar geschoven. Je kunt je voorstellen wat dat inhoudt. ‘s Avonds wordt het veel moeilijker om te studeren. Hoe doe je dat op een bed, als je het met een ander deelt, want plaats voor een tafel is er niet. En ook om te slapen, ze hebben steeds heel wat te vertel-len, enz. Dat alles gaat voor een tijdje, maar het is niet gemakkelijk. Vandaar dat we zochten om te bouwen, snelbouw. Ik zocht naar fondsen hier in Argentinië maar kon niets bekomen, vandaar dat ik aan De Belgische kant begin te zoeken. En zo wil ik de fondsen van De Brug gebruiken om het geheel op te starten, en tezamen met andere hulp het geheel snel uit te voeren, want zo zijn er alweer vijf maanden voorbij gevlogen.
Het is een gebouw met drie slaapkamers van 5 m x 5 m en een studiezaal van 5 m x 8,5 m. Zo zal er ook plaats zijn om te studeren. Het geheel kost heel wat geld, zo’n 25.630 peso’s of dollars. Er is nog geen devaluatie, dat komt nog wel na de presidentsverkiezing in oktober. In deze prijs is de afwerking inbegrepen. Voor ons hier is het veel goedkoper, en ook veel rapper, dan de klassieke bouw. Afwach-ten wat het zal worden. Later stuur ik jullie een foto op. Men is nu volop aan het werken.
Ik ga hier afsluiten. Nog een zalige hoogdag.
Hier is het erg koud, deze nacht zal het vriezen.
Vele groeten aan De ‘Brug-familie’.
P.S. Voor volgend jaar werk ik waarschijnlijk om de productie van het college te stimuleren. Ik laat het je later uitgebreid weten.

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - 17 augustus 1998

Hoe gaat het ginder in het zomerse België? Is er zon, nogal een natte zomer schrijven ze me. Hopelijk hebben we allemaal een beetje zon in ons hart, die verwarmt het best.
Mijn nichtje is hier op bezoek en ze vertrekt morgen terug en dat na bijna twee maanden die voorbij gevlogen zijn. Ze blijft twee dagen in Buenos Aires en nadien reist ze door naar België. Vandaar dat ik snel dit briefje schrijf om een verslag op te sturen van het sanitair van de slaapplaatsen van de jon-gens op het college.
Dit jaar waagde ik het dan maar. Het is echt nodig als ik de nodige hygiënische regels wil volgen. Hier in de winter is het droog seizoen, normaal regent het niet gedurende zo’n 4 à 5 maand. Dat maakt dat als we klassen hebben, we altijd een tekort aan water hebben. Dat heeft heel wat gevolgen voor de hygiëne vandaar dat we besloten een oude waterput in dienst te nemen, om hem aan te sluiten op een waterleiding, plastieken buizen zijn zo duur niet, om zo lopend water te hebben. Het water in de ondergrond is niet geschikt als drinkwater (een zeer hoge zoutconcentratie), maar voor de WC en om te kuisen is het prima, vooral als er praktisch geen regenwater beschikbaar is. (hierbij een prijsoffer-te...) Je ziet dat het geheel de som van de bijdrage van De Brug overstijgt, maar voor ons was het een mogelijkheid om de helft te betalen om zo te kunnen beginnen, nadien konden we met de oudervere-niging de rest in verschillende quota’s van 400 peso’s betalen.
Het doet echt deugd de kinderen ‘s middags fris gewassen te zien en je kunt nu op de slaapzalen ko-men zonder je met die verschrikkelijke geur van de wc’s te confronteren. Toch ontbreekt me nog ge-deeltelijk het opvoedende deel. De kinderen kennen bijna geen lopend water en minder nog een toilet met water.
Dat maakt dat vooral de kleinsten, dat wil zeggen jongens van 12 en 13 jaar, nieuwsgierig, het geheel in de waterbak losvijzen en de verschillende onderdelen meenemen, vooral de vijzen. De groten niet, zij verkiezen hygiënisch te leven zonder met water te hoeven sjouwen. Ook de keuken heeft nu lo-pend water, zodat de kokkinnen met nieuwe energie aan het koken zijn. Ze hoeven zo niet zo veel wa-ter aan te brengen in emmers vanuit te regenput, enkel om te koken.
Zo zie ja maar, hartelijk dank aan alle medewerkers van De Brug, en ook aan al de mensen die in de verschillende georganiseerde activiteiten deelnemen, voor ons is het echt de enigste mogelijkheid om stilletjes de situatie in het internaat te verbeteren.
Volgend jaar wil ik mij aan het meisjesinternaat wijden. Het geheel is daar wat moeilijker. Omdat zij zo in aantal zijn toegenomen ontbreekt het hun aan voldoende wasplaatsen en wc’s. Ook dienen we eni-ge slaapplaatsen te bouwen. Zo denk ik, met behulp van De Brug, van een dubbel veld wc en ook 4 wasplaatsen te laten bouwen. Maar volgende keer meer daarover, als jullie het goed vinden.
Veel liefs.

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - februari 1998

Ik werk hier nog altijd op het college. Ondertussen ben ik verantwoordelijk voor het geheel, een ware uitdaging. Ik tracht een ware groep van mensen te vormen om het geheel vooruit te helpen. Gemakke-lijk is het niet, maar we bereikten toch heel wat. De kinderen werken goed mee. Zij staan werkelijk open voor al het nieuwe en komen met heel wat nieuwe initiatieven. Ook ben ik nog steeds aan het werken met Caritas, nu vooral met de kindereetplaatsen en met de vorming van de moeders en de kokkinnen (dagelijks zijn er meer dan 450 kinderen). Ook tracht ik hier een groepje van jongeren te vormen om het geheel te begeleiden. Alleen kan ik het niet en voor vorming heb je veel tijd nodig. Op het ogenblik helpt me een oud-student van het college, Roxanne, een kersverse sociale assistente. We blijven verder doen met de bezoeken, de geneesmiddelen, de kleding, enz.. Je ziet, we vervelen ons niet. Ook de beste wensen voor 1998:“Dat dit jaar ons een diepe vreugde moge geven in al wat we doen, en dat De H. Geest ons telkens bereid moge vinden vrede uit te dragen onder alle mensen”.

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - 24 november 1995

Uiteindelijk heeft het hier geregend en dat na meer dan zeven maanden; en al is het dan maar 15 mm, het doet de hoop herleven. Het stuifzand verdween voor een dag en het gras zal terug groeien. Het vee is graatmager omdat de meeste boeren niet in staat zijn graan te kopen om hen te voederen.
Nu slechts kan men beginnen met de voorbereidingen om te zaaien. Normaal doen we dat wanneer we uit de winter komen (eind augustus-september), maar door de droogte was ee grond keihard; en hopen maar dat er een ‘echte’ regenbui komt, van 50 mm of meer, dan kan er nog gezaaid worden, zoniet;.., ik weet niet wat er zal gebeuren. Voor de katoen is het op het randje, het is al erg laat, en soms vriest het vroeg, dan zal er niet kunnen geoogst worden omdat de plant niet tot volle rijpheid kwam.
De toestand is erg slecht, en dat in heel Argentinië. De zeer grote werkloosheid in de steden maakt dat er heel wat mensen terugkeren naar het binnenland, maar hier is ook geen werk, wel is het leven “menselijker’, de steden zijn werkelijk heel onveilig geworden.
Er zijn verschillende buurprovincies die met “geldbonnen” betalen, met papier dus, maar die worden in de andere provincies niet aanvaard, en in dezelfde provincie zijn er veel handelaars die ze ook niet willen.
Er zijn opnieuw stakingen met geweld, zowel in het zuiden als in het noorden van het land. Ook in on-ze provincie is het niet rooskleurig. Zo werden er in mei door de onderwijshervorming verschillende studiejaren gesplitst, ook in ons college. Echter, nu zegt men dat dit niet in de begroting was voor-zien... zodus wordt er dit jaar geen loon uitbetaald voor het werk, en volgend jaar, afwachten maar.
Niet alleen de temperaturen buiten zijn erg hoog: alle dagen rond de 40 ° C, en met de warme noor-denwind geeft het je een gevoel van 45 à 50 °C. Maar toch is het een jaar vol hoop voor ons, en ook een hele uitdaging.
Is het omdat je ziet dat de oplossing van al deze problemen aan je ontsnapt en dat je al je vertrouwen in de handen van God dient te leggen. Zijn wegen zijn de onze niet, maar Hij leidt je naar de goede uitweg, langs ongekende wegen.
In het college werkte ik dit jaar als directrice vanaf 5 april 95, omdat de vorige directie voor familiale redenen in Santiago bleef. Een hele uitdaging die ik aannam als ik naar de leerlingen keek...
Het is de enige alternatieve weg voor hen om te studeren. En voor mij is het duidelijk: willen we ko-men tot een minimum van ontwikkeling, een waardig leven voor de hele familie, dan dient er gevormd te worden. Enkel als je andere levenservaringen hebt gehad, kun je verlangen naar iets beters, zoniet blijf je nederig ondergedompeld in de armoede.
De administratieve warboel hier op het college dacht ik snel te beheersen, maar dat was niet zo. Naast de wanorde waren er vele administratieve onregelmatigheden, en daarmee kreeg ik al snel moeilijkheden met de verantwoordelijken in Santiago. Zij willen alles in de bureaulade laten, uit “inte-resse”, maar de belangen van de leerlingen kan ik niet opofferen, het blijft ronddraaien.
Ik vraag aan jullie allen geestelijke steun om met ons hier te bidden dat de opvoeding het moge win-nen op “politieke” persoonlijke belangen.
Hoe wij het rooiden dit jaar is moeilijk na te vertellen, maar we deden het met 85 leerlingen, waarvan 40 meisjes in het internaat met een dagelijks ontbijt, middagmaal, maté cocido en avondmaal. Ik be-gon met een equipe te vormen: leerkrachten, ouders en leerlingen. Ook eiste ik een beetje discipline. Enkele leerkrachten protesteerden, ze zeiden dat de leerlingen het college zouden verlaten, maar de leerlingen zijn tevreden. Slechts twee leerlingen deserteerden gedurende het hele jaar (gewoonlijk zijn dat er zowat de helft van het eerste jaar en enkelen van de hogere jaren).
We verbeterden niet enkel de voeding, ook de slaapplaatsen, een gedeelte van het sanitair en de elektriciteit. De elektriciteitsdraden in het tussendak waren allen zwart gebrand en steeds hadden we kortsluitingen. We moesten dit dringend herstellen om ongelukken te voorkomen. Ook licht is onmis-baar; we hebben hier jongeren tussen de 13 en 22 jaar, jongens en meisjes.
We hebben plannen voor het volgende jaar, als ik in de directie mag blijven; want er zijn verschillende personen aan het werken opdat ik me zou terugtrekken, ook de vorige directrice wil terugkomen, er was heel wat “extra” inkomen, moeilijk te bewijzen met een slechte administratie.
De ouders willen volgend jaar een waterleiding. We deden een boring en dichtbij is er een onder-grondse stroom, het water is nauwelijks zout voor onze criteria en met enige buizen en een motor kunnen we een alternatieve waterleiding uitbouwen.
Op het programma staan ook nog verbetering van de slaapplaatsen, banken voor de leerlingen en het verbeteren van het onderwijs. Dat zijn enkele van onze prioriteiten... Jullie zien het, geen tijd om te vervelen.
Hiernaast werk ik nog altijd bij Caritas.
Daar werken we dapper door in de eetplaatsen voor de kinderen tussen 2 en 12 jaar. Dagelijks krijgen hier 360 kinderen een middagmaal. Dit jaar werkten we vooral met de kokkinnen om ze te stimuleren en te vormen. Er werden tafels gemaakt, hygiëne bijgebracht (handjes wassen voor het eten) enz.. Zoals jullie weten worden de etenswaren door fondsen van de regering aangekocht, maar al de rest gebeurt gratis (waren halen, hout sprokkelen om te koken, enz..)
Ook in De werkplaatsen wordt er dapper doorgedaan.
Slechts in november konden we starten met de bouw van een nieuw naaiatelier; de situatie is erg moeilijk. Ook hier zijn er dit jaar 9 interne leerlingen. Dat is altijd een kopzorg, net zoals in het college, want je dient hen dagelijks te voeden, en de kosten lopen snel op. Maar tot hiertoe werd ons vertrou-wen in de voorzienigheid gevoed. Met de leden van Caritas traden we in een ‘groeiproces’ er zijn zo vele noden, en je dient een diepere beweegreden te bezitten om je hiervoor in te zetten.
Na al deze jaren in Argentinië blijft het me heel moeilijk dat we naar het einde van het jaar toegaan. De lange en warme dagen... en Kerstmis hangt voor mij samen met korte en koude donkere dagen.
Toen ik vorige week naar Santiago reisde (300 km) voor de administratie bleef ik in de namiddag om een meisje te bezoeken dat nog met brandwonden in het ziekenhuis lag.
Vorige maand brandde er een eetplaats af, gelukkig kort nadat de kinderen zich hadden teruggetrok-ken. Toch waren er nog vijf zwaar verbranden, één jongen van 20 is overleden. Ook dit meisje van 7 jaar had zware brandwonden aan armen en benen. Toen stapte ik in Santiago een grote winkel bin-nen om een geschenkje te kopen, zodat zij zich een beetje kan verstrooien, en daar zie ik al die kerst-versieringen...
Werkelijk, ik dacht dat er nog heel wat tijd ontbrak voor het nieuwe jaar. Daarom ook laat ik U dit brief-je geworden.
De beste wensen voor een vredevol en hoopvol kerstfeest, en dat de hernieuwde geboorte in ons hart van dit Kerstkind ons mag leiden in een vreugdevol 1996.
Hartelijk dank aan allen en tot schrijfs.

Correspondent: Johan Willemen

Los Juries - 23 oktober 1995

Hoe gaat het ginder? Ik schreef je een briefje op 21 augustus en tot nu toe ontving ik geen antwoord. Ik weet niet of mijn brief toekwam, of dat je jets opstuurde, of gewoon dat je niet schreef. Hopelijk komt er nu een teken van leven, je bent mijn contactpersoon met DE BRUG en dat is belangrijk voor ons hier.
Ik herneem in grote lijnen mijn brief van 21 augustus: begin april van dit jaar aanvaardde ik de directie van het landbouwcollege. Ik wist dat er een wanorde was, niet dat er vele onregelmatigheden waren... Ik geloof dat ik in die situatie het college in geen geval zou aanvaard hebben.
“Nu ik sprong in het water, zo bleef me niets anders dan zwemmen...”

De situatie in het land is er slecht. Er zijn zo’n 7 provincies die met geldbonnen betalen die niets waard zijn, maar er is geen geld in omloop door De kunstmatige koers van De dollar. 1 dollar is nog altijd 1 peso. De landbouw heeft het zwaar te verduren, vooreerst door het klimaat, het wil maar niet regenen. Dat maakt dat alle vennen opgedroogd zijn, en dat men maar niet kan beginnen de grond voor te bereiden om te zaaien. De grond is werkelijk keihard.
Daarnaast geeft men geen kredieten om de landbouw te stimuleren. Van de steden komen heel wat mensen terug, De situatie is daar nog slechter met alle geweld en bedreigingen.
Dat maakte de aanvaarding van de directie als een ware uitdaging. Maar je ziet onze leerlingen als ze niet in het college studeren, studeren ze nergens.
Wie kan zich een kamer voor een student betalen? Zeker de ouders van onze leerlingen niet. En als we willen de vooruitgang van deze zone stimuleren dienen we te vormen, te onderrichten. Het is een traag proces, maar het is de enige weg.
Gelukkig heb ik nu een nieuwe secretaris, Walter, werkelijk iemand uit de hemel gevallen. Hij doet dit werkelijk uit liefde en eerbied voor deze kinderen, maar hij eist dat zij dan ook hun steentje bijdragen. Ook voor de opvoeding is hij zeer begrijpend. Maar dat wil niet zeggen dat hij alles toelaat. Vooral voor de jongens ontbrak er daar zo’n persoon. ‘s Avonds blijft hij vrijwillig bij de jongens in het inter-naat. Tot nu toe heb ik nog geen antwoord gekregen op mijn vraag om iemand te benomen. Een in-ternaat vol adolescenten, zonder iemand, kun je je dat voorstellen. Heel wat jongeren hebben werkelijk serieuze problemen. Enkele voorbeelden: de moeder van Edgardo nam “paration” wanneer hij een kind was, nu nog verwijt hij het aan zijn vader. De vader en moeder van Roberto scheidden, de vader woont op 50 meter van zijn huis met een andere vrouw, er is geen werk, dus ook geen eten. Zijn va-der trekt er zich niets van aan; als zij in het weekend geen kusje kunnen bekomen, lijden zij honger. En Pablo, al drie keer had hij een stiefvader. Wanneer er iemand iets af te reageren heeft slaat men het kind. Doli werd verkracht door haar dronken vader; de moeder van Lorena is nog geen 28 jaar en haar vader is in de vijftig. Zij is alleen, haar moeder is alcoholica. Enzovoort, het is zonder eind, de kinderen zijn gewoon te lijden: dus met hen en voor hen begon ik de zaak.
Er waren heel wat spanningen in het begin met ze leerlingen, want ik stelden eisen, en dat waren ze niet gewoon. Maar snel zagen ze de verbeteringen in de algemene toestand en nu zijn zij het die het geheel voortstuwen.
Ik gebruikte het geld dat DE BRUG me overhandigde in januari jl. voornamelijk voor het college en de werkplaatsen. Dit jaar hadden we heel wat leerlingen, zodat we het eerste jaar ontdubbelden (voor de eerste keer). Tot nu toe is er slechts een leerling die de school verliet, dat was nog nooit gebeurd. Gewoonlijk blijft er zo’n 40 of meer % weg. Je ziet dat de leerlingen content zijn. Zo gebruikte ik het geld (210 peso’s) om 7 schoolbanken te kopen, de kinderen zaten op de grond. Er ontbreken er nog heel wat, maar dat zien we voor het volgend schooljaar. Ook hielp ik met het geld (500 peso’s) een toilet betalen. De WC is hier een heel groot probleem. Er is geen water om te drinken, nog minder om in het toilet te gieten, zodus bouwden we naast het internaat een veldtoilet, zonder water.
Ook in het internaat van de naaiwerkplaats help ik: het is zeer moeilijk fondsen te bekomen. Ook hier is de enige mogelijkheid voor meisjes die niet kunnen studeren hen een beroep te laten leren. Zo help ik ook maandelijks om de verantwoordelijke van het internaat te betalen (100 peso’s per maand), in to-taal 10 maanden. Dat is hier niet veel, maar alle beetjes helpen.
Volgend jaar wil ik verder het college en de werkplaats blijven helpen. In het college wil ik vooral hel-pen om een productieproces op te starten, hetzij met kippen, met biggen of anders om een “college-industrie” uit te bouwen. De kinderen moeten meer praktijklessen hebben, en dat hoop ik volgend jaar uit te bouwen. Ook voor de werkplaatsen dient er verder ondersteund te worden, totdat er een stevige ondergrond gevormd is.
Hopelijk blijft DE BRUG ons steunen, zoniet zal het nog moeilijker worden. De situatie in het land en in de provincie is opnieuw niet erg rooskleurig. Daarnaast zijn de weersomstandigheden bar slecht. Vandaag is het 38 °C en het wil maar niet regenen.
Dat is het dan, nog vele groetjes aan iedereen, vooral aan De BRUGleden die dapper verder werken, en die ons hier werkelijk daadwerkelijk materieel en ook geestelijk bijstaan: ik weet dat jullie heel wat uurtjes aan ons hier besteden, Denken, uitwerken. Het is een hele morele steun, ik voel me niet alleen ten overstaan van al deze moeilijkheden.

Correspondent: Johan Willemen

Nota van de correspondent: er werden dit jaar naar Lisette reeds twee brieven verstuurd die blijkbaar niet zijn aangekomen.

Los Juries - 2 december 1994

Hier een briefje met wat nieuwtjes uit het zomerse Argentinië. De nachtjes zijn nog “fris”, 28 tot 30 ° C, langzaam maar zeker stijgt de temperatuur. Alweer zie ik dat het December is, het einde van het jaar is weer nabij, wat vliegt de tijd!
Er is veel werk. Steeds wil ik mij beperken tot enkele activiteiten, ik ben echt moe, maar het einde van het schooljaar brengt steeds extra activiteiten mee.
Er komt een jaar waar men heel wat veranderingen aankondigt. Er is een nieuwe schoolwet, die maakt dat alles hervormd wordt. We moeten een schoolproject opstellen. Dat brengt heel wat geloop mee naar Santiago waar al de informatie en ook de autoriteiten zich bevinden, op 300 km van hier. Het gebeurt geregeld dat ik reis: ‘s morgens op de bus om kwart voor vier, en ‘s middags de terugreis, in volle siësta, dan ‘s avonds met de meisjes praten van het internaat.... Het is veel.
Zonder project echter en met de nieuwe wet wordt het college gesloten. En waar zullen onze leerlin-gen dan studeren? Nergens. Ze kunnen niet naar een andere stad of dorp gaan, en pension betalen. Enkele collega’s werken goed mee, maar verschillenden kunnen goed praten in vergaderingen, en be-loven veel, maar uiteindelijk steken zij niets uit! Jullie kennen dat ook wel.
Dit jaar was er heel wat werk op het college. Ik heb zo’n 30 meisjes op het internaat en dat vraagt veel tijd. De meeste hebben heel wat problemen thuis, je dient hen tijd te geven om hun verhaal te vertellen en hen te helpen. Dikwijls is er een gebrek aan genegenheid en liefde.
Kinderen volbrengen een functie, zij zijn het zo gewoon, maar ze dienen andere waarden te ontdek-ken, zonder dit in conflict te beleven.
Ook in Caritas was er een hele groei. Gelukkig is de samenwerking met vrouwen veel beter, maar af en toe zijn er moeilijkheden of zijn er conflicten en daar dien ik dan weer in te springen. Soms is het gewoon afgunst tussen enkelen, we blijven allemaal mensen, gelukkig, en we trachten ons christelijk geloof uit te bouwen, maar soms zijn het echt administratieve en financiële problemen die ook behan-deld moeten worden.
Vooral de werkplaatsen, het naaiatelier en de pantoffelwerkplaats roepen hier onze hulp in. Ook de kindereetplaatsen brengen wel wat administratie mee. Zo geven wij aan 356 kinderen tussen 2 en 12 jaar dagelijks een middagmaal in de verschillende wijken. De kokkin is een vrouw die daar woont, ze werkt gratis... Dat houdt heel wat in hout halen om te koken, want hier wordt op een houtvuur gekookt, daarnaast water naar de waterput gaan halen en dat is soms wel ver, de kleinsten helpen bij het eten, enz..
Verder zijn er de vele andere activiteiten zoals helpen bij ziektes, operaties, enz...
De politieke situatie is niet erg rooskleurig. Volgend jaar zijn er algemene verkiezingen, en we zijn nu reeds in volle verkiezingspropaganda. Het is te zeggen, de regering doet alles in functie van plechtigheden waar nieuwe installaties worden ingehuldigd.
Hier in de provincie Santiago Del Estero stijgt de spanning opnieuw. Vorig jaar, op 16 en 17 Decem-ber 1993, was er een uitbarsting van volkswoede, waarbij het stadhuis, het gerecht en andere politie-ke gebouwen in brand werden gestoken, en waarbij de federale regering tussenbeide moest komen.
De interventie bracht niet veel vernieuwing, en opnieuw is de spanning koortsachtig aan het stijgen.
Dit jaar kom ik over naar België als het God belieft. Ik hoop op 24 December in Zaventem aan te ko-men, en begin februari moet ik opnieuw hier zijn, voor de veranderingen in het opvoedingssysteem van het schoolproject.
Tijdens de maand januari kunnen jullie steeds contact met me opnemen in Kalmthout, uitwisselingen zijn altijd vruchtbaar.
En met dit briefje stuur ik ook mijn beste wensen. Nog een zeer schone Kersttijd en dat het Kerstkind die tederheid in onze harten moge zaaien die zo nodig is om een ware vrede te bekomen. En ook een vreugdevol 1995.
Dank aan allen, en tot ziens, of tot schrijfs.

Correspondent: Johan Willemen

N.v.d.r. we hebben in de maand januari met Lisette een avondje kunnen praten over haar werk ginder. Lisette vertrok terug naar Los Juries op 2 februari 1995.

Los Juries - 20 november 1994

Ik schreef een bedankbriefje op 15 mei van dit jaar, hopelijk kwam het toe. Er werden mij 41.000 Bf. overgemaakt.
Werkelijk, om jaar na jaar zo vol overgave te werken, om zovele mensen aan te spreken, hartelijk ge-feliciteerd aan al De BRUG medewerkers. Je ziet dat er een diepere motivatie is, ook de aanhouden-de groei spreekt voor zichzelf, zowel van de projecten als van de steun. Doorheen jullie doet God zijn werk. Voor mij is het een hele steun te weten dat er zoveel mensen van mijn dorp me ergens in hun hart dragen.
Ik kreeg dit jaar geen teken van leven, die post is ook niet erg vertrouwbaar, zoals de hele situatie trouwens. Zodus weet ik niet of jullie mij schreven, of dat jullie mijn briefje toegekregen hebben.
Er waren erg veel extra activiteiten dit jaar, en ik heb al gezegd dat ik me het volgend jaar ga beper-ken. Ik ben erg moe, en het is ook niet goed zo heen en weer te vliegen, t.t.z. van de ene activiteit naar de andere over te gaan zonder tijd te nemen om een “maté” met de mensen te nemen. De mens is belangrijk, en heeft zijn tijd nodig. Wij Europeanen zijn erg verschillend gevormd, de waardeschaal van ons leven is erg verschillend.
Laat ik hier snel overgaan naar wat ik met het geld van De Brug dit jaar deed, daarom ook dit briefje:
Voor het college kocht ik twee kwartslichten; in het huis waar ik woonde kwam de garage naar beneden (de muren waren opgetrokken in slijk), zodus wat er van overbleef moest afgebroken wor-den; er werd een dak opgetrokken voor de wagen (anders gaat hij te snel roesten); aan de wagen moesten herstellingen uitgevoerd worden en ook 2 banden werden vervangen (de hoge temperaturen en de vele stekels versnellen de slijtage).
Verder voor de sloffenwerkplaats die dit jaar begon te functioneren: elektriciteitsaansluiting, een deur voor het lokaaltje waar de compressor staat, een machine die de zolen afwerkt en allerlei elektrisch materiaal.
Voor mij is het een hele hulp omdat ik het geld vrij kan investeren waar er nood is, zoals voor De slof-fenwerkplaats, totdat ze goed opgestart is en er enkele jongeren opgeleid zijn, zoniet blijft het geheel steken. Ik weet niet of je wil dat ik de rekeningen opstuur of meebreng, want ik kom dit jaar naar huis maar niet voor lang (met Kerstmis en januari). Ik wil wat uitrusten, ik ben echt moe, en ook wil ik mijn ouders bezoeken, ze worden een dagje ouder.
Hier hangen veel veranderingen in de lucht. De situatie is niet duidelijk. De politieke situatie is op-nieuw erg gespannen. Men dacht na de federale interventie van eind vorig jaar dat alles ging verande-ren, maar de corruptie gaat zijn gang.
Hier zitten we ook met een nieuwe wet voor het onderwijs, ze gaan alles veranderen. Het lager on-derwijs wordt 9 jaar en het secundair onderwijs 3 jaar, enz... Ze weten zelf niet wat te doen, en ook de economische kant met al de vernieuwingen, waar gaan ze het geld vinden? De president is nu in volle verkiezingscampagne en op 14 mei hebben we verkiezingen.
Nog vele groetjes aan alle BRUG-leden.

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - januari 1994

Zopas ontvingen wij via omwegen een brief met kerstwensen van Lisette.
Aan alle “Brugleden” stuurt zij deze boodschap:
Dat de vreugde en de liefde, ons door het Kerstkind gebracht, de basis mag zijn voor een echte vrede over de hele wereld.”

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - 30 augustus 1993

Lisette is zeer blij met de tijdschriftjes van De Brug”. Het is voor haar een niet te onderschatten infor-matiebron waaruit ze verneemt hoe er in de verschillende landen gestreden wordt tegen droogte, onwetendheid, onrechtvaardigheid enz. Het is voor haar ook een grote steun te vernemen met welk en-thousiasme er op het thuisfront gewerkt wordt om de verschillende projecten te ondersteunen.
Zij bedankt De mensen van ‘De Brug voor De 31.000 Bf. die ze dit jaar mocht ontvangen. Ze heeft het geld aangewend om een student, waarin ze veel vertrouwen heeft, het eerste jaar licentiaat wiskunde te laten studeren. Zij draagt een klein deel van de onkosten om de familie te helpen, zodat de familie gestimuleerd wordt hun zoon verder te laten studeren. Juan Bargas, de student, heeft goede resulta-ten behaald en is ondertussen aan het tweede jaar begonnen.
Verder had Lisette heel wat onkosten aan de wagen, die een onmisbaar werkinstrument is bij de huis-bezoeken, waardoor zij de gezinnen die veraf wonen wil helpen bij hun moeilijkheden (hun eigen tuin-tjes en de opvoeding en studies van de kinderen). Ze heeft dus vier nieuwe autobanden gekocht om-dat de andere totaal afgesleten waren en de banden door de droogte en de hitte dreigden te ontplof-fen.
Lisette is ook bezig met het opstarten van een atelier waarin touwschoenen zullen vervaardigd wor-den. Zij wil hierdoor De werkmogelijkheden ter plaatse stimuleren. Zij hoopt dat “De Brug” het belang daarvan zal inzien.
Maar haar grootste bekommernis blijft natuurlijk de landbouwschool, omdat er op politiek vlak geen landbouwpolitiek gevoerd wordt. Het is dus nodig om de mensen die je kan bereiken te stimuleren om zelf te tuinieren en hun eigen lot te verbeteren. Zij hoopt dat de jongens die de landbouwschool vol-gen, later terugkeren naar hun dorp om daar wat beterschap te brengen d.m.v. hun kennis en dat ze niet zullen emigreren.
Behalve de problemen die we ondertussen wel kennen is er dit jaar weer het probleem van een zeer grote droogte en ongewone temperatuurschommelingen, zodat men weer angstig moet afwachten of de oogsten gaan lukken of niet.
Lisette eindigt met de groeten aan iedereen en in het bijzonder aan alle bestuursleden van ‘De Brug”.

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - Kerstmis 1992

Op dit ogenblik is het volop zomer in Argentinië. De bodem is keihard van de aanhoudende droogte en het is dit jaar uitzonderlijk laat beginnen regenen, wat het tijdig zaaien heeft verhinderd. Veel kleine boeren hebben helemaal niets gezaaid, omdat de economische toestand zo slecht is. De regering steunt de landbouw niet. Toch kon ik met de zaden, geschonken door de boerenbond, verschillende gezinnen motiveren om met een eigen moestuintje te beginnen.

Project
De uitbouw van De Emmaüsgroep gaat zeer moeizaam. Jongeren die in de streek zelfstandig iets wil-len beginnen krijgen een economische ondersteuning in de vorm van een langlopend krediet, met de eis tot terugbetaling. De motivering loopt op een dubbel vlak:
- het solidariteitsprincipe: het terugbetaalde kapitaal kan door een volgend kandidaat gebruikt worden, zodat het niet bij een éénmalige éénmansactie blijft.
- het bereiken van het gestelde doel, een eigen zaak op poten zetten, verschaft de jonge ondernemer veel zelfvertrouwen dat ook zijn effect beeft op de omgeving.
Het grootste probleem bij dit project is het uitzoeken van een geschikte begeleider die dezelfde instel-ling heeft als ik, en die niet alleen oog heeft voor het economisch aspect, zoals een bank of een finan-ciële instelling.
Verder zijn er dagelijks nieuwe noden bv. een speciaal wagentje voor Gladvs, een kind van amper 5 jaar dat zich nauwelijks kan bewegen. Omdat de moeder geen geld heeft om een behandeling te laten uitvoeren en voor medicijnen, is Caritas bereid deze onkosten op zich te nemen, alsook voor een gra-tis pasje voor het vervoer naar het ziekenhuis in Santiago.
Verontschuldig mij voor het laattijdig versturen van de brief. De eindejaarsperiode is in Argentinië ex-tra druk omdat ze samenvalt met het einde van het schooljaar en dat kennen we wel: examens, her-kansingen, rapporten enz...
Aan alle medewerkers van De Brug een vredevol nieuw jaar en hartelijke dank voor al het werk dat u voor ons doet.

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - september 1992

Eindelijk een brief die binnen een fatsoenlijke tijdspanne bij ons in de bus terecht kwam, maar Lisette had hem dan ook zelf komen bezorgen tijdens haar verlof in België.
Zij drukt vooreerst haar dank uit voor De 36.000 Fr. die zij van De Brug mocht ontvangen, en zij voegt er meteen een hele waslijst aan toe die ons duidelijk maakt dat de centjes weer heel goed van pas zullen komen.
Dit jaar waren er geen beurzen voor het landbouwcollege, omdat leraren en ouders samen acties ge-organiseerd hebben om de kosten zelf te kunnen dragen. Wel kreeg één student een beurs omdat hij na de landbouwschool wil verder studeren voor licentiaat wiskunde.
Ook werden er grondige werkzaamheden uitgevoerd aan de waterput omdat er boomwortels in op-schoten en omdat deze waterput vaak de enige voorraad zuiver water oplevert (vooral in de winter wanneer het niet regent).
Ook in de school moesten enkele dringende werken uitgevoerd worden : een neonlamp in de keuken en een lavabo in de slaapzaal.
Nieuwe plannen heeft Lisette nog genoeg, zoals een schoolbibliotheek, omdat er nog steeds gewerkt wordt zonder boeken.
Verder wil ze nog veel huisbezoeken afleggen, vaak op zeer grote afstand omdat ze de ouders op het platteland ervan wil overtuigen hun kinderen naar school te sturen, zodat ze met een beetje opleiding toch hun levensstandaard wat kunnen verbeteren.
Verder is er momenteel een investering nodig voor het naaiatelier, enkele naaimachines en breima-chines, zodat het naaiatelier kan uitgroeien tot een zelfbedruipende werkbron.
Lisette heeft ook nog plannen om een werkhuis voor gehandicapten op te richten, maar dat vraagt van zo’n achtergebleven gemeenschap een bewustzijnsproces dat jaren kan duren.
Dit zijn de voornaamste doelen waarvoor Lisetle zich gesteld ziet en zij durft daarbij rekenen op de hulp van De Brug.

Correspondent: Magda Geudens

N.v.d.r. : Daar Lisette De Bruijne grote nood had aan naaimateriaal werd al het materiaal dat reeds werd binnengebracht meegegeven aan Lisette zodat zij toch reeds kan beginnen in haar school met het naaiatelier.
Namens Lisette danken wij alle schenkers van het materiaal.

Los Juries - 18 maart 1992

Lisette verontschuldigt zich omdat ze van haar ouders vernam dat niemand eindejaarswensen heeft ontvangen, alhoewel ze een “hele brievenmarathon” schreef.
Ze geeft een gedetailleerd verslag van haar investeringen: ± 850 dollars voor studiebeurzen; alle leer-lingen die geholpen werden konden overgaan naar een volgend studiejaar.
De rest werd besteed aan:
- een pomp om lekke autobanden op te pompen om bij een plaats te geraken waar ze kunnen her-steld worden. (Wegens de vele doornen op de weg is het reservewiel steeds in gebruik)
- een regulator voor de elektriciteit
- een W.C. voor het meisjesinternaat
- cement en verf voor het hospitaal
- vliegendraad, een snoeizaag en een rijf
- verf, sloten en vijzen voor het huis van Caritas.
Lisette bedankt alle medewerkers van De Brug voor De 34.000 Fr. die ze ontving, maar ook voor de belangstelling die ze ondervindt bij haar werk in Argentinië.

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - 7 oktober 1991

Lisette is begonnen met de herstelling van een oud huis waar ze nu woont, en waarin ze ook een naaiatelier wil oprichten om de meisjes, die de lagere school beëindigd hebben, een verdere (povere) opleiding te geven om alzo te voorzien in een eigen inkomen omdat kleding onbetaalbaar is. Wat ze zelf maken kan verkocht worden en daarom heeft het atelier veel succes.
Tegen het einde van het jaar wordt er een container verzonden via “Missiehulp”. Lisette vraagt naar stoffen en naaimateriaal, zaden, wol en kleding.
Ze zal proberen om zelf naar “De Brug” te schrijven om haar projecten van dit jaar verder toe te lichten want, zo schrijft ze: met weinig geld kan er aan enkele initiatieven een goede “empujon” (stoot) gege-ven worden en dat geeft dan weer een onverwachte stimulans.

Correspondent : Magda Geudens

Los Juries - 21 mei 1991

Lisette laat weten dat ze stilaan weer een normaal dieet kan verdragen na haar geelzucht. Toch blijft ze heel bezorgd omdat De cholera-epidemie oprukt. De regering neemt wel maatregelen, maar er be-staat geen afwateringssysteem dat vooral in de steden grote risico’s oplevert. Ook De groenten wor-den gegoten met water uit De “cloacas” : De rivieren waarin het afvalwater geloosd wordt. In De land-bouwschool wordt gegoten met regenwater en putwater.
Lisette vraagt om De Brug te danken voor de 34.000 Fr. die weer heel welgekomen was. Ze wil vooral de meisjes steunen in hun studies (later zal ze een gedetailleerd verslag sturen over de besteding van het geld). Enkele meisjes studeren “onderwijs” en anderen “snit en naad”. Nu wil ze nog een atelier naast de naaischool inrichten om enkele mensen die geholpen worden door haar project “Caritas” tewerk te stellen. Ze is aan ‘t uitzoeken welke activiteiten er kunnen gestart worden en waarvan de mensen direct profijt hebben.
Het hospitaal blijft stilletjes maar er is goede hoop dat er terug een geneesheer en een verpleegkundige zullen benoemd worden.

Correspondent : Magda Geudens

Los Juries - 22 december 1990

Lisette bedankt De Brug voor de twee tijdschriften, het doet deugd om wat te vernemen over andere ontwikkelingswerkers en hun projecten.
De som van het vorig jaar besteedde ze aan:
- 2 studiebeurzen voor de naaischool
- 5 studiebeurzen voor de landbouwschool
- herstellingen en nieuwe autobanden
- enkele vensters om het stuifzand buiten te houden in de huisjes van de mensen, dit in het kader van Caritas
- Nieuwe plannen: De oprichting van een “soja-fabriek”. Enkele grote bedrijven zaaien soja, maar er is te weinig gekend over de verschillende verwerkingsmethoden.
Lisette zoekt informatie voor het bereiden van sojamelk, sojasnoepjes en andere nevenproducten.
Tenslotte wenst Lisette aan alle medewerkers van De Brug een “zalige Kersttijd en 1991 vol met apostolische ijver en vreugde”.

Correspondent : Magda Geudens.

Nota van de correspondent: de informatie voor de verwerking van soja werd opgestuurd.

Los Juries - 7 oktober 1990

In haar laatste brief van 7 oktober geeft Lisette een onthutsend verslag over de verslechterde toestand in Argentinië. Wegens vier maanden droogte blijven de velden onbewerkt. Het stuifzand veroorzaakt veel ziektes. Er is groot gebrek aan voedsel, ook in de steden, en radeloze stedelingen komen weer afgezakt naar hel platteland. Door de crisis houden de mensen hun kinderen thuis van de school.
Mogelijke projecten waarvoor Lisette graag hulp van De Brug zou krijgen zijn:
- een nieuwe organisatie -CARITAS- werd opgericht om alleenstaande moeders financieel te steunen (voeding, kleding, schoolgeld).
- oprichting van een ‘‘WERKPLAATS” waar huisvrouwen leren het beschikbare voedsel efficiënter te bewaren door drogen, bereiden van geleiën, weken ed
- de groenteteelt veroorzaakt meer last dan opbrengst omdat de loslopende dieren de tuintjes vernie-len. Lisette wil afsluitingen laten plaatsen en zoekt steun voor omheiningen.
- STUDIEBEURZEN om de ouders te stimuleren hun kinderen toch naar school te sturen om ze wat onderwijs te laten volgen
- toelage van de Brug voor kleine onverwachte noden (bv pantoffels zodat de studenten niet bloots-voets naar school moeten gaan)
Tenslotte meldt Lisette in verband met het hospitaal dat het niet afgeraakt. Er zijn praktisch geen ver-pleegsters, bijna alle personeel werd overgeplaatst naar de steden. Maar ze wacht af tot de regering over de brug komt.
Verder kijkt ze uit naar alle mogelijke informatie van kleinschalige projecten waardoor de mensen wat meer zelfbedruipend zouden leren leven en werken.

Correspondent : Magda Geudens

Los Juries - 11 maart 1990

Voor Lisette kwam de (zwakke) menselijke natuur een handje helpen om de 40-dagentijd te maken tot een ware vasten- en bezinningstijd ze lag met geelzucht in bed. Hopelijk is ze ondertussen wat opge-knapt want in diezelfde periode heerste er grote inflatie van bijna 100 % met fabriekssluitingen en werkloosheid als gevolg. Ook in de politiek zijn er heel wat onenigheden, en in de steden heersten grote onlusten..
Alhoewel de groentezaden heel wat vruchten hebben opgeleverd, lijkt de oogst niet zo goed te vlotten. Een aanhoudende mistregen doet de kwaliteit, vooral die van katoen sterk verminderen.
Op de technische school waar Lisette werkzaam is, zijn ook grote moeilijkheden. Het personeel ging in staking en het herbeginnen van de lessen wordt steeds uitgesteld.
Al bij al een hele waslijst met problemen die ons wat inzicht kunnen geven in de werkomstandigheden, maar tussen de regels door toch ook wat positieve klanken.
Lisette volgt geboeid de ontwikkelingen in het Oostblok en ook de reizen van de Paus ontgaan haar niet. Vooral zijn brieven en voordrachten aan de armsten zijn voor haar een riem onder haar hart.

Correspondent : Magda Geudens

Los Juries - 7 november 1989

Tijdens de projectvergadering van De Brug op 17 februari 1987 is voor het eerst de idee geopperd een poging te ondernemen om financiële steun van staatswege te verwerven voor het werk van Liset-te De Bruvne. Speciaal dit project van De Brug was interessant omdat Lisette, als leek niet tot een kloosterorde behorende, geen beroep kon doen op de voordelen van een georganiseerde achterban. Zij genoot daarenboven geen enkele vorm van sociale voorzorg en kon slechts om de tien jaar eens naar huis komen.
We zijn inmiddels bijna drie jaar verder en willen U graag enige informatie verschaffen over De huidige stand van zaken.
Naar advies van Pater Jef Hanssens van DMOS (Dienst missionering- en ontwikkelingssamenwerking) in Brussel. werd geopteerd voor de aanvraag tot steun bij de E.E.C., onder de vorm van een microproject. DMOS verklaarde zich bereid de administratieve rompslomp, van het kastje naar de muur en terug, voor zich te nemen, mits een fatsoenlijk dossier kon worden voorgelegd en evolutietechnisch kon worden bijgehouden. Een ernstige aanpak was noodzakelijk want de pot was beperkt. en zoals meestal overtrof de vraag het aanbod. De begeleiding van de mensen van DMOS is intussen van onschatbare waarde gebleken, want het project is er gekomen, en met enige fierheid mogen we stellen dat voor ons dossier een grotere bijdrage door de E.E.G. is toegekend dan gebrui-kelijk voor microprojecten (2/3 meer).
Er is geopteerd voor de bouw van een hospitaaltje, gezien de plaatselijke grote nood aan curatieve hulp (30.000 mensen in de onmiddellijke omgeving zonder enige vorm van medische voorziening)
De enige aanwezige structuur die met veel goede wil nog een zweem van herinnering aan genees-kunde kon oproepen was een oud gebouwtje dat tot voor dertig jaar dienst deed als hulppost. Een eerder door De Engelsen gebouwd verzorgingshuis.. Inmiddels verworden tot ruïne met kapot dak, rotte ramen, geen stroom, geen water, geen sanitair, geen…. niets. Kortom een hol om ziek in te wor-den. Al wat nog aanwezig was waren enkele bedden. De naam nauwelijks waard, geen medicamen-ten, maar wel een dokter, zij het zonder gereedschap.
Een ideale startpositie dus om ons project op te funderen. Een dossier voor een totaal microproject van 1.000.000 Bfr. werd aan De EE.G. voorgelegd, en na de nodige over en weerpoespas onder vol-gende voorwaarden goedgekeurd:
- van het totaal budget van 1.000.000 fr. moest 15 7. (150.000 fr.) door ons als voorschot en eigen bij-drage gestort worden op een rekening van de E.E.C..
- De E.E.G. legde daarna 50 7. bij (50.000 fr.) Het geheel (650.000 fr.) werd dan terug naar ons ge-stort om aan Lisette over te maken.
- Lisette moest een eigen plaatselijke inbreng van 35 7. (350.000 fr.) realiseren onder de vorm van manuren (geld was uiteraard niet mogelijk) en binnen De 8 maanden na toekenning van het fonds een totale som van 1.000.000 fr. verantwoorden onder de vorm van facturen (daarin dus ook 35 7. gepresteerde arbeid door de plaatselijke bevolking aan gebruikelijk loontarief.
Het voorschot werd bijeengebracht door de ouders van Lisette en door De Brug.
De 500.000 fr. van De E.E.G. kwamen er ook, maar De 350.000 fr. van ginderachter was andere pe-perkoek, en dat binnen de acht maanden op straffe van terugbetaling.
Ga die brave mensen ginder, die geen nagel hebben om aan hun haar te krabben, maar eens een moderne doorschrijfboekhouding aanpraten. Het was beslist niet eenvoudig, en het zwaard van Da-mocles heeft ons meer dan eens op een haartje na gemist. Maar zie, de wegen van De Heer zijn on-bekend, en het wonder is geschied. Ons project is opgeleverd, gecontroleerd en goed bevonden. Alle rekeningen klopten en we zijn aan ons miljoen geraakt, t.t.z. aan de verantwoording voor de equiva-lente waarde van 350.000 fr. eigen inbreng van ginder.. Daarvoor is bijna heel het dorp betrokken ge-weest bij de bouw van het hospitaal, enerzijds rechtstreeks, anderzijds via het organiseren van Vlaamse kermissen, tombola’s en het verkopen van zelfgebakken koeken aan van ver komende pa-tiënten in “het half-affe hospitaal”.
Aan verschillende families werd gevraagd om 1 zak cement te betalen voor de herstelling van het dak. De ontbrekende zakken werden geleverd door een jongerenclub die met carnaval een dansavond in-richtte in de straat.
Wat is er nu ‘effectief gebeurd in die acht maanden?
- Het terrein van de voormalige post werd grondig opgekuist, de afsluiting hersteld.
- Het dak werd volledig hersteld, alsook ramen en deuren.
- Er werd een compleet nieuwe vleugel bijgebouwd.
- Alles werd geschilderd.
- Sanitair werd nieuw geplaatst alsook alle benodigde sanitair.
- Tegels tegen de muren en nieuwe vloeren.
Een compleet nieuwe elektrische installatie en een generator om stroom op te wekken.
Er zijn verschillende zalen nu: een vrouwenzaal, een mannenzaal, een prématurenkamer, een beval-lingszaal, een operatiezaal, een onderzoekkamer, een apotheek, een x-stralenkamer, een tandarts-kamer, een oogartskamer, een bureau, een kamer om gereedschap te steriliseren, een secretariaat en een wachtkamer.
Verschillende grote ventilatoren werden geplaatst in diverse zalen.
Op het dak werd een groot reservoir geplaatst om hemelwater op te vangen..

Intussen werd hier ook niet stilgezeten. De mensen van VELT bezorgden zaden waarmee een groen-tetuin is aangelegd die nu voorziet in de voedingsbehoeften van de patiënten.
Hier werden ook enkele reuzen uit de medische wereld gecontacteerd die hun sympathie betoonden onder de vorm van medicamenten en materiaal.
Van Janssen Pharma kregen we dozen pijnstillers, ontsmettings- en ontwormingsmiddelen, anti-diaretica, anti-infectiemiddelen, vitaminen en dergelijke.
Van Upjohn kwamen de antibiotica en cortisoneverbindingen.
Het Japanse bedrijf Térumo leverde grote dozen vol met spuiten (ze ruiken naar angst en pijn). Er was genoeg om ook andere projecten van De Brug mee te laten genieten, wat dan ook gebeurde.
We hebben ginder in Argentinië met dit project de kranten gehaald. De Staat aldaar vond die buiten-landse hulp zo sympathiek dat ze zelf prompt een operatietafel en een röntgenapparaat cadeau gaf.
En er was er één, ik heb zijn brief hier nog, die van het begin af aan niet geloofde in die buitenlandse hulp, men had hem in het verleden al genoeg wijsgemaakt en beloofd in eigen land, en dat was die dokter zonder gereedschap, en die moet zijn oogskens nogal hebben opengetrokken toen hii na die acht maanden werd benoemd tot directeur van het nieuwe hospitaaltje.
Alles is daar nog niet helemaal klaar natuurlijk. De nieuwe vleugel moet nog verder.ingericht worden. Er wordt ook gewerkt aan een zending bedden, matrassen, kastjes, slopen, lakens en Dekens.. Ook bandage en instrumenten, en nog andere medicamenten.
De verenigde geneesheren van Kalmthout hebben daartoe samen hun medicamentenmonsters bijge-houden en ter beschikking gesteld van dit project.
Voor Lisette is er gezorgd dat ze het statuut van Belgische ontwikkelingshelpster heeft gekregen. Daarvoor heeft Herman Dox van “Volens” gezorgd. Nu is Lisette verzekerd, ze wordt gratis gerepatri-eerd in geval van ziekte of nood. Ze heeft later een pensioen en er wordt maandelijks van de staat uit een bescheiden sommetje op een spaarhoekje gezet. Mocht ze moeten terugkomen dan dient ze tenminste niet met lege handen opnieuw te beginnen. Ook mag ze op kosten van de Belgische staat eens in de twee jaar naar Argentinië vliegen als ze naar huis zou komen. Helaas is die laatste “ALS” nog niet mogelijk, want de thuisreis dient ze zelf te betalen en dat is een ander paar mouwen
Zo, het hospitaaltje is er gekomen, en het draait.. Een goede gelegenheid en basis om verder te wer-ken dachten we.
Daarom is er intussen een nieuw microproject voorgelegd aan De EEG.. We hopen dat we weer in de prijzen mogen vallen. Nu zouden we een tiental gezondheidsagenten willen opleiden in het hospitaal. Ze moeten van daaruit een duizendtal families gaan onderrichten in basishygiëne. Mensen moeten le-ren het water, dat daar de oorzaak is van vele ziekten, te zuiveren. Zij moeten de drinkplaats van de dieren scheiden van die van de mensen. De latrines mogen niet meer naast de waterputten komen.
Er moet een soort kinderheil komen met begeleiding van de jonge moeders. Het hospitaal moet het centrum worden van preventieve gezondheidszorg.
Maandelijks zullen er aan de kinderen vitaminen en melkpoeder worden uitgedeeld. Mensen zullen gevaccineerd kunnen worden. Uiteraard dient dit gratis te gebeuren, want de arme bevolking heeft geen geld.
Daarvoor gaat het geld van het volgende microproject dienen, als het wordt aanvaard. We zullen dan ook komaf beginnen maken met de Vinchuca-kever, die de vreselijke ziekte van Chagall veroorzaakt. Mensen die daardoor besmet zijn sterven plots door een hartstilstand. Zij weten het wanneer ze be-smet zijn, en weten ook dat het onafwendbare binnen de tien jaar plaats heeft. Ook kinderen zijn het slachtoffer.
Een mooie droom zou werkelijkheid worden als hiervoor ook een oplossing kon gevonden worden.

Correspondent: Frans Van Hauwaert

Los Juries - 4 juli 1988

Hoe maken jullie het? Hier is alles goed. De terugreis verliep zeer vlot. De dag dat ik in mijn dorpje toekwam, begon ik direct te werken. Het was examenperiode voor de aanvang van het nieuwe school-jaar.
De situatie hier is met de dag slechter, vooral voor de mensen hier. De inflatievoet is erg groot en vele basisvoedingsmiddelen stijgen met de regelmaat van een klok.
Het schooljaar begon hier met wat vertraging. Al meer dan drie maanden wil het niet regenen en deze droge periode helpt ons niet erg in de tuin. Op het ogenblik is het winter en dit jaar vroor het bijna 14 dagen aan één stuk. Overdag is het wel 20°C, maar ‘s nachts daalt het kwik tot -2 à –3°. Dat maakt dat de groenten erg langzaam groeien. De kolen die we gezaaid hebben, gaan erg goed. Al de varië-teiten die ik van jullie ontvangen heb, doen het. Verder groeien de radijsjes, venkel, peterselie, sla, andijvie, uien, rode biet, prei, selder. De rest is voor De lente.
Wat ik U wilde vragen: ik wil namelijk wormen kweken. Wormen zijn heel goed voor de grond. Hoe doet men dat? Iets weet ik ervan maar niet veel. Kunt U me niet wat literatuur bezorgen?
Het boek van VELT is erg nuttig en bevat vele praktische tips voor de omgeving hier. Nog hartelijk dank voor de vele zaden en de morele steun.
Vele groetjes aan De leden van De Brug.
Drie dikke Vlaamse kussen.

Correspondent: Frans Van Hauwaert

Kalmthout - december 1987

Sinds enkele weken is Lisette De Bruijne terug in Kalmthout verschenen. Wij zijn echt blij, na zo’n lan-ge afwezigheid, Lisette voor enige tijd onder ons te hebben.
Sedert enkele maanden is de projectschrijver van Lisette (Frans Van Hauwaert) intens bezig geweest een lijvig dossier samen te stellen om via De Europese Gemeenschap haar project in Argentinië meer gestalte te kunnen geven.
Wij nodigen dan ook alle leden van De Brug uit om met Lisette kennis te maken op donderdag 28 ja-nuari om 20.00 uur in het parochiecentrum te Heide.
Om Lisette morele steun te geven hopen wij op een talrijke opkomst.

Correspondent: Frans Van Hauwaert

Los Juries - 30 juli 1987

Eerst en vooral hartelijk dank voor al wat, er aan het bewegen is, hopelijk volgt het geheel zijn weg en kunnen we de papiermolen tot het einde goed doorlopen.
Hartelijk dank ook aan de leden van De Brug en in ‘t bijzonder aan de bestuursleden. De hulp die ik jaarlijks ontvang helpt hier aan heel wat mensen. ‘k Ga systematisch trachten te antwoorden.
Wat DMOS betreft besprak ik het geheel met de bisschop, omdat het heel wat geld is, en ook omdat de mogelijkheid bestaat om eventueel het project te verlengen. We dachten aan een landbouwschool een beetje hoger in het bisdom. Waarom? Omdat de zone daar nog armer is dan hier, er ontbreekt in de winter water, de natuurlijke begroeiing is er ook armer, en de uitwijking om te overleven is er nog veel hoger dan hier. Daar zijn er alleen maar geiten, de koeien sterven er van de dorst in de winter. Er bestaat een mogelijkheid om via de regering een zijtak van een rivier af te leiden, een kanaal, maar denk dan niet aan wat een kanaal is voor ons. Dat maakt dat er een kans komt voor de mensen daar om niet te moeten naar de stad te gaan, vandaar een opleiding die hen motiveert in de streek te blij-ven.
Het zal een landbouwschool worden die vooral eenvoudige landbouwbedrijven zal stimuleren. Omdat er hier, zoals in om het even welke tropische zone,. een wegenprobleem bestaat, en omdat de men-sen zowat overal gezaaid in de montes leven, de naaste buur is kilometers ver, daarom dient deze school van een internaat voorzien te zijn. Het is iets wat de moeite loont. Het geheel zal deel uitmaken van een landbouwproject in de zone. De bisschop is voor het ogenblik in Europa. Hij is zeer geïnteres-seerd om contact met je op te nemen.
De geneesmiddelen die je bekomen hebt, lijken hier zeer waardevol te zijn. Het dankbriefje schrijf ik een dezer dagen. Hoe ze hier toe te laten komen is niet zo gemakkelijk. Men moet aangeven wat men opstuurt. Zit er jets bij wat geen geneesmiddelen zijn, dient dit ook aangegeven te worden. Let op, de douane hier maakt alles open, ze zijn verre van gemakkelijk. Als ge kunt zou het goed zijn een certifi-caat van de ambassade of van het consulaat er bij te voegen om te verklaren dat het een gift is. Don-acion.
Op het pak zeer duidelijk schrijven DONACION PARA LOS POBRES.
Het dossier voor DMOS zal de bisschop overmaken.
‘k Ga hier afsluiten, we zijn hier in de wintervakantie, nog een weekje en we beginnen weer. Nog vele groetjes aan iedereen, nogmaals hartelijk dank voor alles en profiteren van de zomervakantie daar.

Correspondent: Frans Van Hauwaert

Los Juries - 12 januari 1987

Eindelijk nog wat nieuwtjes vanuit Argentinië. Zoals ieder einde van het jaar is er heel wat werk, zoals de voorbereiding van ieder kerstspel op het platteland, daarnaast een regionale ontmoeting van muzi-kanten van de gehuchten, het einde van de klassen met een hernieuwd examensysteem, dat alles maakt dat de briefwisseling op de achtergrond geraakte.
Het is hier voile zomer, en, sinds nieuwjaar is het beginnen regenen. De 5° januari 465 mm in één keer. Omdat het zeer droog was hadden we geen problemen maar de 8ste regende het weer bijna 100 mm. Voor ‘t ogenblik is het warm en met een zeer hoge vochtigheid. Afwachten wat er gebeuren zal.
Medicamenten, preventieve antibiotica, vitaminen, allen zijn zeer hartelijk welkom.
Hier zitten we met een kleine moeilijkheid. Ik werk hier ook mee, naast het college, in een ontwikke-lingsproject van de parochie en dat maakt dat we voor het ogenblik nog geen aankoop konden ver-richten van gronden voor de families die buiten gezet werden. Dat maakt dat ik iets begon uit te geven maar niet alles. Een gedeelte besteedde ik aan 4 rollen tuindraad, 2 ton zand om een huis te beëindi-gen en schokdempers voor mijn wagentje dat niet meer op plattelandswegen kon rijden met de vele putten.
Dank aan alle leden van De Brug voor hun inzet. Het geld dat ik van jullie ontvang zal ik of in streek-ontwikkeling investeren of in het college dat ook zijn problemen kent.
Nog de beste wensen aan alle Brugleden voor een vreugde en vredevol 1987.

Correspondent: Frans Van Hauwaert

Los Juries - maart 1986

Het enthousiasme waarmee de leden van “Be Brug” werken laten vermoeden dat alles goed gaat. In ieder geval wil ik nogmaals alle medewerkers van De Brug bedanken voor hun inzet, voor ons is het een reuze steun.
Economisch gaat het land iets beter. De inflatie werd sterk afgeremd, maar de lonen bevroren, zodat er iedere maand een daling in de koopkracht plaats heeft. Maar veel kalmer dan vroeger.
De verkiezingen hier., 3 november, waren een verrassing. ‘t Was voor een gedeeltelijke vernieuwing van kamer en senaat, ‘t systeem is een beetje verschillend van het onze. Onverwacht wonnen bijna in ‘t gehele land de “Radicalen” en de traditionele “Feronisten” verloren. Dit land dient nog heel wat te groeien in zijn politiek leven. Heel wat mensen zijn analfabeet, en ze worden door de partijen gebruikt, dat is hier mogelijk omdat de ‘stemmen’ voordien overhandigd worden om in het ‘donker hokje’ in een omslag gestoken te worden. Iedere partij laat zijn stemmen afdrukken.
‘k Voeg hierbij een afbeelding van “Onze Lieve Heer van de Mirakelen” van Mailin. Een kruisbeeld dat op een geheimzinnige wijze in’t verleden in een boom werd aangetroffen op ’t platteland en dat men niet op een andere plaats kan bewaren. Zeer snel veranderde deze plaats in een waar bedevaarts-oord, de grootste van Santiago Del Estero. Met onze Lieve Vrouw Hemelvaart is er een zeer groot volksfeest. Al deze gebeurtenissen hebben een groot belang om de mensen te kunnen begrijpen. Het is niet gemakkelijk want wij Europeanen zijn sterk georganiseerd in andere waardeschalen, maar op dit punt onderschrijf ik de bevrijdingstheologie.
Ik diende een ogenblik mijn schrijven te onderbreken om een kakkerlak te doden die kwam binnenge-vlogen. Het loont de moeite dit te doen want ze vermenigvuldigen zich zeer snel. Hier, met de hoge temperaturen en de vochtigheid in de zomer bezitten we zowat alle klassen van insecten, heel wat bestaan er in België niet eens, en daarnaast zijn ze veelal erg groot en schadelijke insecten worden hier niet gegeten, zoals in Afrika.
Wat de gewassen betreft. De amarant is hier niet gekend, misschien is het een meer tropische plant? Ook de boom tegen bodemerosie kent ik niet.
‘k Ga hier afsluiten, maar niet zonder mijn beste wensen voor alle Brugleden.

Correspondent: Frans Van Hauwaert

Los Juries - juni 1985

De dollars van Be Brug bereikten me in maart, (een harde munt op dit ogenblik). Vandaag hebben we alweer een devaluatie met een nieuwe munteenheid austral. 1.000 peso’s = 1 austral.
Een goed jaar terug was er een devaluatie van 10.000 peso in 1 peso argentino. Dat maakt zeven nul-len in korte tijdspanne, en de inflatie is nog niet geremd, afwachten maar. Hopelijk komt er geen staatsgreep, De democratie ligt nog in haar luiers. Op verschillende ogenblikken wisselde ik dollars om, vandaar heel wat verschil in geldwaarden, maar ook de dingen stegen in prijs.

300 dollar à 250 -------- 84.000
100 dollar à 550 -------- 55.000
400 dollar à 630 -------- 252.000

Wat deed ik ermee? Aldus zien jullie waar het geld naartoe gaat, ik had gedacht aan een dokter, maar deze is voor tt ogenblik nog aan het aarzelen om een beslissing te nemen. ~t Leven op het platteland is hard, eenzaam, afstompend, voor iemand die van een andere streek komt. De mensen hier inte-gendeel hebben een erg diepe levensgeest, juist het tegenovergestelde. De aanpassing is niet ge-makkelijk, dat weet hij, en vandaar aarzelt hij.
Ik heb nog wat reserve zoals ge ziet, en dus als hij een beslissing neemt, steek ik hem financieel een riem onder het hart door middel van geneesmiddelen en apparaten, afwachten maar.
Herstelling van een waterput, plaatsen van een goot, verbinding waterput-goot in het college:

Materiaal: 38.168
werkuren: 35.000
Estario: 760
Totaal: 73.928

In Lote werden 6 families op ‘t straat gezet, t.t.z. hier zijn enige grootgrondbezitters die bijna al de grond bezitten, veelal leven ze in Buenos Aires en hebben ze hier een plaatsvervanger (verantwoor-delijke). Dat maakt dat de meeste families op grond leven die niet van hen is. Enkele reeds jaren: 50, 40, enz... anderen een kortere tijd. Het probleem komt er wanneer plots de eigenaar door een tussen-persoon, eist dat ze het terrein verlaten. De eenvoudige, nederige mens veelal zonder iets te zeggen, en zoekt een nieuwe plaats om zijn “rancho” in slijk op te trekken. Wettelijk kan hij zich verdedigen, maar dat weet hij niet, en advocaten kosten veel geld. Het is een lange procedure en erg kostelijk.
Hier in de parochie trachten we de mensen bij te staan. Miserior en ook een Hollandse interkerkelijke organisatie gaf een subsidie. De grondmetingen zijn onbetaalbaar, verder notaris enz… maar we be-komen goede resultaten. In Lote echter was het geheel te ver gevorderd om juridisch nog iets te kun-nen ondernemen. De mensen werden van vandaag op morgen uit hun huis gedreven, met kinderen en al. Hier hielp ik de mensen met voeding tot ze een huisje opgericht hadden en ze zich weer een beetje kunnen verdedigen:
Deegwaren, suiker, soort thee, melk, vet en bloem voor 50.000.

Zoals ik eens uitlegde is er hier een groot probleem veroorzaakt door het dak van de woning. Het dak is gemaakt uit takken, met daarop zand en grond. In deze takken huist een kevertje die een virus overdraagt die veelal een hartaanval veroorzaakt. Wanneer de kever ‘s nachts bloed zuigt draagt hij op hetzelfde ogenblik het virus over (vergelijkbaar met een mug of de tsé-tsé vlieg). De persoon die gebeten wordt vertoont geen enkel symptoom en de ziekte manifesteert zich zeer variërend, na 2, 3, 6,10 jaar… De persoon is er zich niet van bewust tot de eerste hartaanval of tot de eerste controle.
Om dit probleem tegen te gaan tracht men huisjes in materiaal, baksteen op te trekken. Het bisdom tezamen met de parochie konden een subsidie bemachtigen voor bakstenen. In de 4 barrios rond het centrum van het dorp, waar de arme mensen wonen worden er in totaal 10 huisjes opgericht. Het ma-teriaal wordt gegeven, de mensen verenigd in een burenhulp, trekken het huisje op, ze dienen aan het werk bij te dragen. De bakstenen dienden van Anatuya naar Los Juries vervoerd te worden:

De camion deed 20 reizen: 10 à 15.000 en 10 à 20.000. Dit alles geeft een totaal van 474.000 peso’s. De mensen dragen bij: 50.000 en de parochie 33.000.
Dit voor het eerste deel van het geld, de rest volgt later.
De winter staat voor de Deur en er is geen werk, een reuze inflatie, misschien besteed ik het in voed-sel, of in het voorjaar in zaaigraan om de mensen gelegenheid te geven uit de vicieuze cirkel van le-ningen bij de kruidenier, die hier alles verkoopt, te kunnen stappen. De kruidenier levert het zaad, met de voorwaarde de oogst aan hem te verkopen. Deze betaalt hij zeer laag, en veelal dienen ze koop-waar te nemen. In geld wordt er weinig betaald. De afzetting is veelvuldig:
- het graanzaad wordt duchtig doorgerekend
- de oogst wordt onderschat
- de koopwaar in prijs verhoogd.
Willen we hieruit geraken, ‘t zal ons niet gemakkelijk zijn.
Je landbouwinformatie blijkt interessant. Kun je me misschien het genoegen doen en de adressen van de organisaties opsturen, aldus kan ik hun een “bedelbrief” schrijven. Als je in België enkele speciale pompoenen, augurken of watermeloenen mocht ontdekken, tracht me dan ook enige zaden te sturen, als ‘t mogelijk is.
Vele groetjes.

Correspondent: Frans Van Hauwaert

Los Juries - maart 1984

Vandaag, denk ik dat je wel weet, is het een zeer belangrijke dag voor Argentinië - verkiezingen! Kun je voorstellen dat jonge mensen van bijna 30 jaar nooit verkiezingen met partijen hebben gekend?
De politieke onwetendheid is onvoorstelbaar, daarbij komt dat heel wat mensen niet kunnen lezen en dat de stemmen voor bepaalde partijen al op voorhand uitgedeeld worden, ideaal om te manoeuvre-ren. Hopelijk sluipen er niet al te veel persoonlijke belangen in dit alles. Het is een noodzakelijk groei-proces, dat niet zonder “vallen” geleerd kan worden, ‘t zal pijnlijk zijn, maar noodzakelijk. In België wordt er geklaagd van moeilijke tijden, stakingen. De inflatie is hier onvoorstelbaar. Deze week, na de nieuwe munt, peso’s argentinos, vroeger waren er peso’s ley, we schrapten 4 nullen t.t.z. 10.000 pe-so’s ley zijn nu 4 peso’s argentinos, en deze week gaf men een nieuw biljet uit van 1.000 peso’s ar-gentinos! (dit is 10.000.000 peso’s ley), dit alleen om je een idee te geven.
Nu iets anders, ik schrijf je om je een beetje te vertellen wat ik met het geld van de Brug gedaan heb. Dit jaar word een jaar van kijk eerst, afwachten, waarom….? In ‘t college hielp ik een beetje met de aankoop van zaaizaad, materiële uitrusting, maar wilde niet alles hierin investeren omdat de directie er was, en er niet was, en omdat er vele professoren meer aan eigen belang dachten, dan aan alge-meen belang. Op zijn minst 2 profiteerden van de situatie. De rest van het geld wilde ik besteden als hulp aan de nieuwe parochiepriester die we sinds enkele maanden onder ons hebben. Het is een jon-ge priester, palatijn, die stilaan de parochie aan ‘t organiseren is t.t.z. trachten aan de mensen te laten zien, te laten beleven dat kristen zijn een leven is, dat zich niet beperkt tot enige sacramenten, maar dat mijn leven dient te veranderen. Hij tracht ze een experientie van samenwerken te laten beleven.
Dit aan één zijde, aan de andere zijde is er de grote nood aan werk in de streek. De oplossing is er in huisnijverheid en kleine werkplaatsen. Met een werkplaats voor de fabricatie van messen werd er ge-start. Er ontbreken echter nog enige basismachines. Eenmaal goed georganiseerd zal zij werk geven aan 8 mensen, de afzet, de messen trachten we in Buenos Aires en hier via Caritas-Anatuya te ver-kopen. In de aankoop van een machine gaat het andere deel van het geld. Dit alles vraagt veel tijd, iets nieuw organiseren, dat voor een groot deel door de mensen hier gedragen wordt, het heeft geen zin zomaar geld te geven, het vraagt een langzame groei, en af en toe met hulp vanuit België geven we een groeistimulans. Daarom dat mijn brief wat achterwege gebleven is en ik hoop dat jullie een beetje in deze groeiproblematiek kunnen treden.

Correspondent: Werner Verhoeven

Los Juries - november 1981

Een avondje met Lisette De Bruijne
Vrij plotseling en onverwacht is Lisette De Bruijne uit Argentinië huiswaarts gekeerd om te genieten van enkele weken vakantie. De bestuursleden van de Brug mochten zich een hele avond lang ver-kneukelen in het aanhoren van een: relaas over twee jaar intensieve ontwikkelingshulp en de proble-men die daar mee gepaard gaan.
Als trouwe lezer of lezeres van ons orgaan is het u sinds het verschijnen van het vorige nummer waarschijnlijk wel bekend dat de Brug eveneens speciale aandacht is gaan schenken aan het werk van Lisette.
Na deze gespreksavond zijn we beter in staat een beeld op te hangen over de werk-, en levensom-standigheden. Nu volgt een aanvulling op het eerder verschenen artikel.
Aan de andere kant van de oceaan, in het zuiden van Amerika, ligt de naar onze begrippen grote re-publiek Argentinië. Het land, bekend om zijn vleesexport, roept misschien associaties op met bergen, vee en vleesextract blokjes. Niet zo culinair, maar daarom niet minder geroemd zijn er de putches en perrons. Argentinië heeft circa 27 miljoen inwoners waarvan het grootste gedeelte geconcentreerd leeft aan de kust, rond de hoofdstad Buenos Aires. De weinige industrie heeft zich ook voornamelijk hier gevestigd. De officiële taal is het Spaans en het wordt nog steeds gebezigd onder het waakzaam oog van een dictator. Ondanks de frequente politiecontroles heerst er een betrekkelijke rust. Er is echter weinig werk en dan meestal nog erg slecht betaald, en na de recente devaluatie is dat er beskist niet beter op geworden. Sociale voorzieningen bestaan helemaal niet.
Lisette is ver in het binnenland gestationeerd en ervaart de politieke bemoeienissen minder sterk. In Santiago del Estero, de armste provincie van Argentinië en zo groot als Benelux en Frankrijk samen, leert zij scheikunde, plantkunde en tuinbouw aan jonge meisjes. De plaats waar dat gebeurt is een complex in de montes waar het leger in vroegere tijden een stoeterij placht te runnen.
Ten onrechte werd in het vorige nummer gesteld dat die montes een bergachtige streek bedoeld wordt, maar dat dient u te verstaan als hoogvlakte met een hoofdzakelijk cactus- en vetplantachtige moeilijk doordringbare vegetatie. Praktisch elke plant draagt doornen. De feestelijke noot wordt er gebracht door de fauna: fonkelende en kleurrijke dwergpapegaaien en frisse gifslangen.
Het dichtstbijzijnde dorp ligt op 8 km en is, gezien de slechte wegomstandigheden, na regenval meestal moeilijk te bereiken.
De mensen eten er weinig fruit en groenten, en praktisch nooit vlees omdat het voor hen onbetaal-baar is. Hun voedsel bestaat hoofdzakelijk uit daagwaren, zoals tortillas en maté, een aftreksel van bladeren dat de honger stilt. Aardappelen worden slechts aan iemand te eten gegeven wanneer hij echt ziek is.
De landbouw richt er zich voornamelijk op de productie van veevoedergewassen. Enorme problemen brengt de irrigatie met zich mee. Men is hoofdzakelijk afhankelijk van de regenval voor de watervoor-ziening, gezien het opgepompte water sterke concentraties magnesium en arsenicumzouten bevat en daardoor onbruikbaar voor bevloeiing en consumptie. Vandaar ook dat de groenteteelt er voorlopig nog praktisch onuitvoerbaar blijft. De werkkrachten zijn er bovendien schaars omdat het merendeel van de mannen naar de stad trekt of elders seizoenarbeid verricht. U merkt het, problemen te over.
Lisette blijft nog tot eind januari hier en zal dan terugkeren en misschien kunnen beginnen aan het kinderzaaltje van het hospitaal, waar ze al geruime tijd van droomt.

Correspondent: Werner Verhoeven

Los Juries - augustus 1981

Lisette is een jonge dame uit Kalmthout die in september 1979 vertrokken is naar Argentinië om al-daar haar kennis en arbeid ten goede te laten komen aan de minderbedeelden van deze wereld.
Tot in mei ‘76 was zij als assistente bedrijvig aan de universiteit te Gent, afdeling landbouwkunde. Toen ook zij een roeping voelde om meer te zijn en te doen voor de armen in de derde wereld keerde ze haar carrière in Gent de rug toe en begaf zich naar Lourdes waar ze zich drie jaar lang voorbereid-de op de zware taak die ze wenste aan te vatten.
Daarna vertrok ze naar Santiago Del Estero, de armste provincie van Argentinië en zo groot als Bel-gië, Nederland en Frankrijk samen.
In de gebouwen van een oude paardenkwekerij van het leger, geeft ze nu in het Spaans les in schei-kunde, botanica en tuinbouw. Deze school, de enige waar gestudeerd kan worden, ligt circa tien kilo-meter verwijderd van het dorp, omringd door een quasi ondoordringbare wildernis van struiken dn planten. Als haar taken als lesgeefster erop zitten houdt ze zich bezig met de opvoeding van de meis-jes die er intern zijn.
De onbeschrijflijke armoede die er heerst is hier niet in enkele woorden te schetsen. Bovendien is door het aanhoudende slechte weer de oogst van dit jaar volledig mislukt. Het weinige geld waarover de mensen nog beschikken zal dan ook uitsluitend gebruikt worden om voedsel aan te kopen.
Lisette’s grootste wens is het van hieruit hulp en steun te kunnen ontvangen om ginds het oprichten van een kinderhospitaal mogelijk te maken.

Correspondent: Werner Verhoeven

Los Juries - 9 september 2005

Hier een briefje met wat nieuwtjes zoals beloofd. Het is vandaag een zware dag, de atmosferische druk is plotseling gedaald en dat maakt dat men zich loom voelt, hopelijk wordt het een omweer met regen, er is buitengewoon veel stofzand, je dient geregeld de luchtfilter van de auto te vervangen of uit te blazen met lucht.
Dit jaar hadden we weer heel wat activiteiten, naast de gewone in het college en in Caritas. Zo kon ik met fondsen vanuit België een groot salon bouwen om vooral de kinderen met andere kwaliteiten be-ter op te vangen, dat ze wat meer ruimte hebben om zich te bewegen en ook om vergaderingen te houden met de ouders, kokkinnen van de gaarkeukens in de randwijken van het dorp, de leden van Caritas en nu ook met de lesgevers van de gehandicapte kinderen. Je ziet het geheel blijft traag maar zeker groeien.
De brief bleef liggen. Ik diende naar het college te gaan, de studiemeesters hadden me nodig, zodus. In het schooltje, beter gezegd werkplaats, Don Orione noemen we het, want men wit hem als be-schermheilige inroepen voor heel Argentinië, gaat alles goed. In twee stappen, we begonnen in maart met heel wat lesgevers die zich vrijwillig instellen om voor de integratie van deze kinderen mee te werken. Er waren verschillende nieuwe lesgevers en zo konden we alle dagen ’s namiddags les ge-ven aan heel de groep, 14 kinderen. Maar met de vakantie waren er ook nieuwe situaties ontstaan: Carlito, een kind met syndroom Down had zijn moeder verloren, een hartaanval juist wanneer hij met haar naar Buenos Aires was afgereisd, een familiebezoek. Het jongetje is op dit ogenblik erg agres-sief, blijkbaar beleeft hij wat hij nu in zijn thuis omgaat. Zijn ouders waren gescheiden, en nu zegt de vader dat hij het kind zal bijstaan ... Echter ziet hij er niet veel naar uit, er is vooral interesse in het pensioentje dat Carlito maandelijks ontvangt, niets meer. . Dat maakt dat hij heel wat op de straat rondhangt, en dat één van zijn broers, zo‘n 14 jaar, verantwoordelijk voor hem is. Het is een moeilijke situatie. Je dient heel wat bezoeken af te leggen en te babbelen, zo snel verandert iemand niet.
Ook met de “leerkrachten”, enkelen zijn onderwijzers, anderen zijn mensen met een beroep, zoals een naaister, enz., werken we verder. Zo bezochten we in twee groepen een school voor kinderen met andere capaciteiten, in Añatuva. Het gaf ons heel wat ideeën, en ook werden er nieuwe contacten ge-legd. Zo mochten we de kinderen in groepjes van 2 en 3, met hun ouders naar hen toesturen, waar ze een grondig onderzoek ondergingen door verschillend professionelen. Dit om de kinderen in groepjes in te delen, naargelang hun mogelijkheden, en zie, er is een meisje, Rosita, dat nu wat achter is, maar dat naar een gewone school zou kunnen gaan. De moeder was in der tijd met het meisje naar de school gegaan, maar daar hadden ze gezegd dat het niet mogelijk was, en de moeder was daar bij gebleven. Het kind kan zich niet alleen behelpen, maar intellectueel heeft ze capaciteiten als om ‘t even welk kind. We zullen naar de directrice gaan om met haar de situatie te bespreken en we willen het kind voorbereiden om vrij examen af te leggen, op zijn minst van het eerste studiejaar. We zullen nu aan Rosita een beetje meer eisen zodat ze zich stilletjes kan aanpassen aan een nieuwe situatie. Zo is er ook Javier. Die reageerde een beetje als een verschrikt diertje. Hij leefde in het platteland en imiteert wat hij de handen zag doen, en hij is doofstom. In het begin stond hij steeds bij de deur, en als er iemand te dicht bij kwam beet hij gewoon. Nu is hij al wat kalmer geworden, echter het is bijna on-mogelijk contact met hem te nemen. Nu blijkt dat hij aan één zijde niet doof is, zullen we trachten met de moeder deze zaak te bespreken en zo haar over te halen naar Santiago af te reizen met de indica-ties van de specialisten die hem zagen om zo een operatie te ondergaan die hem langs één kant ten-minste het gehoor zal geven. Het is een heel werk om de moeder te overhalen.
En zo begonnen we terug, na de wintervakantie in kleinere groepjes en een vernieuwde impuls en ook met een nieuwe leerkracht die wil helpen, Viviana, een Cordobeza. Je ziet tijd om ons te vervelen is er niet. De volgende keer vertel ik meer over het college.
Ik ga nog even naar de tuin, daar blijkt een “sonrino”, een erg mooi diertje, dat al de wortels van de snijbiet eet. Wat erger is als je te dicht komt, het is een stinkdiertje.
Zodus, nog vele groetjes aan al de medewerkers van ‘De Brug’, in het bijzonder aan de bestuursgroep en nog veel enthousiasme je werk.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 9 september 2003

Hier een briefje met wat nieuwtjes.
Hier is alles goed. Het is hier echter zeer droog. Het wil maar niet regenen, typisch winters: frisse temperaturen ’s morgens en veel stuifzand.
De leerlingen zijn volop het feest van de lente aan het voorbereiden, 21 september. ’s Morgens wordt er gesport en ’s middags gedanst op ‘de koer’. Dat is de binnenplaats van het centrale gebouw van het college en bestaat uit aarde. ’s Avonds rond 19u gaat iedereen naar huis.
Voor het volgende jaar ben ik een project aan het voorbereiden met Caritas voor gehandicapten. Het gaat moeizaam, men ziet er het nut niet van in. Als je echter ziet hoe de meeste gehandicapten leven: veelal zonder behandeling, vaak zonder identiteitsbewijs (ze werden nooit aangegeven, ze bestaan niet). Daarom hebben we hier een groepje gevormd om elementaire hulp te verstrekken, voornamelijk aan de kinderen.
We willen ook een bewustwordingscampagne voeren met de ouders en eventueel met andere be-langstellenden. Momenteel zijn we nog een lokaal aan het zoeken. Caritas moest vorig jaar plots ver-huizen en nu zitten we heel krap.
Nog vele groetjes aan alle brugleden en hartelijk dank voor alles.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 11 september 2002

Bedankt voor je brief van 2 augustus. Jullie zijn alweer aan een nieuw schooljaar begonnen. Hier zijn we op het einde van de winter. We zijn 21 september aan het voorbereiden: de komst van de lente. We doen dit ieder jaar met een groot feest: ‘s Morgens voetbal en volley voor jongens en meisjes (van 12 tot 16 jaar), nadien een picknick. In de namiddag wordt er gedanst. Dat is bij ons op de aarden vloer van de binnenplaats. Het is onnodig te zeggen dat het stof opdwarrelt. We eindigen dan ook al-len zwart van het stofzand.
Dit jaar zal ik op verlof komen naar België: rond Kerstmis tot begin februari.
Ik zit hier plots tot over mijn oren in het werk: de secretaris nam ontslag en ik moet wachten op toela-ting om een nieuwe te zoeken. Zo dien ik alles alleen te doen en op dit ogenblik is er heel wat admini-stratief werk.

Korte evaluatie van het gesteunde project:
Dit jaar begon het schooljaar met heel wat problemen: De technologische school, het nieuwe project waarvan het college deel uitmaakte, verdween ‘zonder slag of stoot’ zonder ons iets te laten weten. Dit was het gevolg van het onvoorziene ontslag van de president, eind December 2000, met de poli-tieke chaos die daar op volgde. Het spaargeld van al de Argentijnen werd aangeslagen door de rege-ring. De banken deden gretig mee, met de belofte het nadien geleidelijk terug te geven. Stakingen, volksmanifestaties, ... waren hierop het antwoord aan de nieuwe regering. Die regering regeerde dan ook niet lang: in minder dan een maand kenden we 5 presidenten. Maar met al het slechte nieuws was er toch ook iets positiefs: het college kreeg opeens, heel onverwacht, de toelating met het nieuwe schoolsysteem te beginnen, met de derde cyclus van het lager secundair onderwijs. Zo mochten we beginnen met het 7de studiejaar en het 1ste en 2de jaar van het technisch agrarisch onderwijs werd om-gezet in het 8ste en 9de studiejaar. Dat bracht en brengt nog steeds heel wat administratie mee.
We begonnen overhaast de 2 leslokalen in orde te brengen. Zo werd er machimbre (hout voor de tus-senzoldering) gekocht en nagels. De oude bezetting, die gedeeltelijk afgevallen was, werd geheel af-gehamerd, nadien met cement bewerkt en uiteindelijk werd er het machimbre bevestigd. De werkuren werden bekostigd door de gemeente: zij stuurde 2 werklui. Het geheel ging langzaam maar zeker.
Machimbre, nagels, bout, ... werd aangekocht: de 1ste keer voor 583,50peso’s, de 2de keer (ze hadden het slecht uitgerekend) voor 159,50 peso’s. Ook cement, zand, calcemit en kalk werd aangekocht voor 292,00 peso’s. Nadien werden er sloten, deurklinken, vijzen gekocht (79,00 peso’s) en De timmerman regelde alles voor 40 peso’s (werkelijk een minimumbedrag: hij wilde het college ook een handje toe-steken.). Dan volgde de ramen, het glas, de plaatsing. Dit liep op tot 118,00 peso’s. We sloten alles af met De elektriciteitsinstallatie. We dienden vanuit de grote elektriciteitslijn een secundaire lijn te be-vestigen en nadien alles te installeren. Het elektriciteitsmateriaal koste 298,38 peso’s. Ook De elektri-cien hielp ons en vroeg echt een minimum voor al het werk dat hij diende te verrichten: 150,00 peso’s.
Dat maakte samen een totaal van 1720,38 peso’s, een heel bedrag voor in de kritische economisch situatie waarin we hier leven. Hartelijk dank aan allen die dit mogelijk maakten.

Ik kom op het einde van het jaar naar België en hoop dan jullie allen te ontmoeten. De situatie hier blijf ik slecht zien. In Buenos Aires zijn de overvallen schering en inslag. De onzekerheid stijgt met de dag. Je zou het kunnen vergelijken met Colombia. Het kan hier elk ogenblik uitbarsten in een volksopstand met bloedvergieten. Er is geen werk in de steden, er is geen werkloosheidsuitkering, er is honger, er wordt geen politiek gevoerd om deze situatie op te lossen.
Nog vele groetjes en tot schrijfs.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 22 december 2001

Zoals jullie in de nieuwsberichten zien en horen is het in de politiek zeer moeilijk. Ongelooflijk, maar de syndicaten lieten samen met de Peronisten opnieuw de nationale regering vallen. Opnieuw, want met Alfonsin gebeurde er hetzelfde. Het is een politiek manoeuvre, en nu hopen we op iets goed. In het binnenland is de spanning niet zo groot als in Buenos Aires, maar de onzekerheid groeit. Hier in de provincie Santiago Del Estero nam de gouverneur ontslag om naar de senaat te gaan. Hopelijk heeft de opvolger die hij aangeduid heeft voldoende karakter en wilskracht om het geheel politiek vooruit te helpen. Hier in Santiago is geen industrie. Diegenen die werken, doen dit voor de provincia-le regering, maar de lonen worden zeer laat betaald. Men werkt in de verschillende provincies met ‘bonnen’ omdat er geld ontbreekt. Onnodig te zeggen dat die niets waard zijn: alle provincies hebben grote schulden.
In het college blijven de meisjes in de meerderheid, een heel verschil met enige jaren terug. Dit is een waardevolle aanwijzing dat de mentaliteit op het platteland aan het veranderen is. Ook de leerkrach-ten werken positief mee. Zo werd samen met de gemeente Los Juries het project ‘Ciudad verde’ (De groene stad) uitgewerkt om beplantingen door te voeren. Er zijn hier heel weinig bomen, en in de zo-mer met 40°C is een beetje schaduw altijd waardevol. Op die manier wordt het stofzand ook afgeremd en wordt een natuurlijk filtersysteem opgebouwd. Onze leerlingen maakten een radioprogramma om de bevolking te motiveren. Ze maakten ook affiches en hingen die op in winkels. Kinderen werden aangesproken om de planten te eerbiedigen. Ook vroeg men aan de gemeente en de politie om de eigenaars van paarden, koeien en geiten te verwittigen om hun dieren in een omheinde weide te zet-ten. Iedereen was heel enthousiast om mee te werken: er werden meer dan duizend bomen geplant. Dit is een stap om te groeien in het bewustzijn van het gemeenschappelijk belang, iets waarvoor we allen dienen bij te dragen, en waar we allemaal van kunnen genieten.
Ook werkten we een ‘Convenio’ (samenwerkingsovereenkomst) uit met de universiteit van Santiago. De leerlingen van het vijfde jaar leerden er tijdens de praktijklessen conserven maken, worst draaien enz. Erg interessant, niet alleen om ervaring op te doen voor de leerlingen, maar ook uit uitwisseling van ideeën tussen de mensen was verrijkend.
Wat eens een droom was, is nu in December 2001 werkelijkheid geworden: het college werd geselec-teerd om deel uit te maken van de ‘Escuela Technologica’ technisch onderwijs in het kader van de nieuwe federale schoolwet; iets waar we al jaren voor strijden. Nu kan men vanaf twaalf jaar het se-cundair onderwijs beginnen in het college, vroeger kon dat pas na het zevende leerjaar. Dit is een he-le uitdaging, vooral omdat de kinderen erg jong naar het internaat komen, en velen van hen kennen nauwelijks het dorp. Ze kennen veelal geen stenen vloer, elektriciteit en stromend water is hen volle-dig onbekend. En je dient het gebruik van al die dingen echt nog aan te leren, verbazend...
Met Caritas blijven we in het dorp ook nog verder werken. De nationale regering sloot de fondsen voor de kindereetplaatsen af sedert half november. Tot de eerste week van December konden we de situa-tie nog aan, maar toen waren we genoodzaakt ook onze eetplaatsen voor kinderen te sluiten. De on-kosten zijn erg hoog, onmogelijk voor ons om die kosten te blijven dragen. Aangezien de regering de fondsen voor het hele land afsloot, was dit één van de factoren dij bijdroeg om de onlusten te laten losbarsten.
Tijdens de loop van het jaar 2001 kenden we de medewerking van ingenieur Dirk Roos, van ‘ingeni-eurs zonder grenzen. Hij kwam op mijn vraag het grondwaterprobleem te bestuderen. En op drie maanden tijd waren er al heel wat resultaten; het grondwater is heel verschillend, en slechts in relatief kleine hoeveelheid aanwezig. In enkele waterlopen zit heel wat arsenicum en soms ook fluor. Elke wa-terloop is bacteriologisch besmet: niemand heeft drinkbaar water. Logisch dat er dus heel wat proble-men van buikloop bestaan, naast de besmettingen met andere ziekten. In het college schreef hij een project uit om het water drinkbaar te maken, en ook om het regenwater op te vangen omdat het debiet erg klein is. Ook in het dorp ging hij motiverend werken om aandacht aan dit probleem te besteden. Op dit ogenblik is er een vereniging opgericht om in eerste instantie stromend water te voorzien in het ziekenhuis en in de lagere school. Zoals u ziet blijft er nog heel wat werk te verrichten: het bewust-wordingsproces verloopt langzaam.
Ik wil nu dan afsluiten met jullie een schone kersttijd toe te wensen, en dat 2002 werkelijk een jaar moge zijn waar de vrede tussen de volkeren groeit. Nog hartelijk dank voor jullie geestelijke en solidaire bijdrage.

Correspondent: Kristel Verpoten

Los Juries - 17 juli 2000

Wat deed ik met uw steun van vorig jaar?
Omdat de schoolbevolking blijft groeien diende ik, naast het herstellen van oudere, 29 nieuwe school-banken te kopen aan de prijs van 38 peso’s. Dat maakt 1.100 peso’s.
Er was tevens behoefte aan een bibliotheekkast. Die heb ik geplaatst in “preceptorla” (dat zijn studie-meesters geloof ik) en die kunnen dan de boeken ter beschikking geven aan de leerkrachten. Hier hebben wij geen bibliothecaris, dat maakt het heel moeilijk. Wanneer er velen verantwoordelijk zijn, vervalt de controle en heb je op de duur geen boeken meer. Hopelijk zuilen zij nu gemakkelijker iets lezen of iets opzoeken. Het blijft hier een probleem van hoe ze te motiveren zodat ze zich actueel houden.
Voor volgend jaar weet ik het nog niet goed. Ik twijfel nog of ik couchettes zal laten maken of dat we zullen trachten drinkwater te bekomen door bemiddeling van ionenwisselaars om het zout uit het water te halen. Dit kost veel geld en ik moet hiervoor andere bronnen zoeken.
Volgende week begint hier de wintervakantie. Ik wil dan studeren, hopelijk komt er niets tussen.
Nog vele groetjes aan De Brugleden en hartelijk dank voor al wat jullie voor ons allen doen.

Correspondent: Guy Verpoten

Los Juries - 26 december 1998

Alweer vlogen er twee jaar voorbij en ben ik op verlof. Het levende kerstspel gedurende de H. Mis op Kerstdag heeft ons kerkgangers sterk aangesproken. De spontaniteit en verwondering van de kinde-ren, hun vreugde en overtuiging hun voorbeden uit het leven gegrepen maakten dat we allen een beetje dieper Kerstmis beleefden. Het is een nieuwe boodschap, sprankelend van leven, hoop en overtuiging waar ik me graag bij aansluit.
Langs deze weg wens ik jullie allen dan ook een zeer vreugdevol Kersttijd en dat 1999 ons de ware vrede en diepe vreugde moge schenken.
Hier nog wat nieuwtjes uit Argentinië. De economische situatie blijft verslechteren. Hier hebben we geen algemene sociale voorzieningen (enkel wie werkt, en zeer dikwijls geeft de werkgever niets offi-cieel aan) en dat maakt dat de steden zeer onveilig zijn geworden. In Buenos Aires, waar ik een dag verbleef alvorens af te reizen, staan er iedere 200 meter twee politieagenten. Het belooft niet veel goeds, hopelijk houdt de jonge democratie met al zijn gebreken stand. Volgend jaar is ook een verkie-zingsjaar. Dat maakt alles moeilijker. In de politiek laat men zich vooral door “stemmen” leiden en er worden er heel wat gekocht. Voor her Congresgebouw staat er al meer dan een jaar een tent met leerkrachten uit het hele land, die in hongerstaking zijn. Ook de onderwijssector kon niet ontsnappen uit de inflatiespiraal, ondanks de nieuwe schoolwet. Afwachten wat de regering gaat doen met al die onderwijsperikelen.
Dit jaar gebeurde er heel wat bij ons in Los Juries. In December studeerden er zeven jongeren af en zes hebben zich vol enthousiasme ingeschreven voor hogere studies. Een is nog aan ‘t twijfelen. .Het is stimulerend te zien dat ze vooruit willen komen, ondanks dat ze niet in een economisch gunstige si-tuatie leven en dat ze beroepen zoeken die nuttig zijn in de streek. Je kunt dus nadat je afgestudeerd bent, terugkeren naar je streek.
Ook de inzet van de ouders blijft groeien. Vorig jaar werden er ons oude computers geschonken. Tot vandaag kon ik echter nog geen programmawijziging bekomen om het in het leerprogramma in te schakelen (ik ben daar alweer een jaar mee bezig, de administratie is erg bureaucratisch). Zo beslo-ten de ouders dan zelf maar een lerares te zoeken en haar te betalen. Iedere klas kreeg wekelijks twee lesuren om zich de beginselen eigen te maken. Ieder kind diende 3 peso’s per maand bij te dra-gen om de leerkracht te betalen. Hopelijk kan ik ik bij mijn terugkeer tijd besteden om de papieren uit-eindelijk bij de beslissende persoon te laten geraken.
Ook werd er lopend water in het centrale gebouw in gebruik genomen, in de drie jongensslaapplaat-sen en in de keuken. De nieuwsgierige kinderen draaiden aan de vijsjes van de waterbakken, maak-ten de drijvers los, enz... Ze vonden het zo geheimzinnig. De stap is groot, van ofwel naar een water-put te gaan op verschillende (kilo)meters, tot nu een kraantje opendraaien. Reeds twee keer diende ik een algemene herstelling uit te voeren: van de motor van de watertoren (tripode met een waterreser-voir van 1000 liters) tot de kraantjes van de wasplaatsen. De voor ons “logische” dingen aanleren is niet zo eenvoudig voor de kinderen.
Ook organiseerden we voor de eerste keer een ‘opendeurdag’. We wilden de mensen dichter bij het college brengen door de kinderen te laten tonen hoe ze leven, wat ze doen en met de mogelijkheid te middagmalen en nadien sport en spel te beoefenen. De leerlingen waren wild enthousiast, bereidden producten voor, schilderden de stallen, er werden affiches getekend, souvenirs geknutseld. De leer-krachten konden niets anders doen dan er achteraan huppelen. Wat zei men weer van de jongeren? Heel wat hangt van ons volwassenen af. Ook in het dorp met de parochiale Caritas-dienst wordt er verder gebouwd. Het naaiatelier staat definitief op eigen benen. Dit jaar sprongen we voor elektrici-teitsrekeningen en ook met levenswaren bij. Nu zijn we een lokaal aan het voorbereiden om te verhui-zen, om plaats te laten voor het groeiende internaat. Het is een betonnen gebouw dat aan het bisdom geschonken werd, waar we nu houten schotten in plaatsten, om zo drie plaatsen te bekomen:
een opslagplaats voor de eerwaren, “de kleerkast en een vergaderzaaltje. Jongeren zijn ons nu volop aan het helpen het geheel te schilderen en de wanden van binnen te bezetten met laadhouten, om wat te isoleren. Dat zal nog heel wat geloop meebrengen, maar ik hoop van opnieuw enkele jongeren te kunnen aantrekken. Het is ideaal te werken met mensen van verschillende leeftijden.
Ook de eetplaatsen blijven groeien al meer dan 460 kinderen eten er dagelijks. Een eetplaats moeten we splitsen. 83 Kleintjes is echt te veel om alleen, of met een buurvrouw, deze kinderen tussen 2 en 12 jaar eten te geven, ze rustig te houden en ze te bedienen. We willen het huiselijk houden. Het zijn huismoeders die koken en het zijn vrijwilligsters. Ook is er geen infrastructuur. Ik werk daar aan met Roxanne, een sociaal assistente. Bij mijn terugkeer gaan we zien of we een project kunnen opsturen naar her Nationaal Ministerie van Ontwikkeling, zodat we vorming kunnen geven aan de kokkinnen en ook aan de ouders van de kinderen. We willen groeien tot wijkcomités die hun eigen problemen zullen oplossen. Daarnaast functioneert nog altijd de ‘kleerkast’, waar er tweedehandskleding voorhanden is, en de apotheek, waar er geneesmiddelen verstrekt worden (enkel met doktersvoorschrift) en voor mensen die ze echt niet kunnen kopen. Er worden ook huisbezoeken afgelegd. Dat alles doen de dames praktisch alleen, we zien elkaar in de tweewekelijkse vergadering en ook als er iets wat moeilijker gaat.
Jullie zien, er is nog steeds geen rijt om mij te vervelen, integendeel. Dit jaar ben ik op het college drie keer zonder secretaresse gevallen. Dat maakt dat al de schooladministratie bij mij alleen terecht-kwam. En dit juist met de geleidelijke toepassing van de nieuwe schoolwet: leerplicht van 5 tot 16 jaar, maar ... er zijn geen kindertuinen op de plattelandsscholen. Er bestaat een grote schoolverlating (zo’n 100 leerlingen in het eerste studiejaar, in het zevende beëindigen er een goede Dertigtal). Er wordt niets ondernomen tegen de ouders die hun kinderen niet naar school sturen, noch van de schooldirec-tie, noch van de politie. Er zullen drie cyclussen zijn van drie jaar in het lager onderwijs, drie jaar voor het secundair onderwijs en het technisch onderwijs wordt herleid tot 1 jaar na her secundair. We die-nen ons allen te herscholen. Men is nu echter nog maar de eerste mensen aan het opleiden. Daar-naast dienen we heel war projecten uit te werken voor de schoolhervorming, inlichtende vergaderin-gen in Santiago Del Estero, enz.. Enkele leerkrachten helpen me erbij, maar en zijn ook heel wat offi-ciële zaken die je zelf moer doen. Dat maakt dat ik wat teveel op de gaspedaal heb getrapt en nu echt wat stoom moet afblazen, anders weet ik niet wat de gevolgen zullen zijn. Hopelijk kan ik bekomen dat men personeel benoemt (enkel ik werk zonder politieke kleur en dan is alles moeilijker).
Volgend jaar wil ik werken met het meisjesinternaat. Het is echt te klein, niet alleen voor de slaap-plaatsen, ook voor de hygiëne. En het is onmogelijk te studeren. Op een bed kun je toch niet schrijven of studeren, zo dien ik iets te bedenken om een zitplaats te bekomen. Het staat nu vol bedden. Ook is het erg belangrijk De praktijklessen verder uit te bouwen. Enerzijds omdat de jongeren nieuwe tech-nieken zouden leren en anderzijds om een inkomen te voorzien dat de uitbouw van deze lessen kan bewerkstelligen. Ideeën zijn altijd welkom. In de eerste plaats dachten we aan de verwerking van de seizoenproducten, maar het moet systematischer en professioneler aangepakt worden. Ook de ver-koop dient georganiseerd te worden.
En in het dorp dienen we de zelfstandigheid van de eetplaatsen uit te bouwen door het vormen van wijkcomités die niet politiek werken, enkel familiebewust. Dat is niet gemakkelijk en er zal ook wat rijd over lopen. Stappend kom je aan het einde van een weg, zodus we doen door. Dank aan jullie allen voor de aandacht. Dank ook voor al de steun en belangstelling die ik ondervond en blijf ondervinden. Als iemand contact wil opnemen is hij of zij altijd welkom en in naam van al de personen ginder dank ik jullie van harte.

Correspondent: Magda Geudens

Los Juries - 18 augustus 1997

Hier alles goed, een erg zachte winter en zoals steeds droog. Het stuifzand is indrukwekkend, hier hebben we de typische noorder(warm) en zuider-(koud)wjnden van augustus, en dus grote temperatuurschommelingen die heel wat ziektes meebrengen. Velen hebben dan ook griep en de verkoudhe-den zijn heel gewoon, door de geringe weerstand vaak chronisch. En daarnaast de vele huidziekten door gebrek aan water. Ook is er weer geelzucht (de slechte kwaliteit van het water, de geringe hyg-ëne). De situatie is hier niet erg gemakkelijk. De president zegt maar dat alles goed gaat, maar de ve-le stakingen laten zien dat het niet zo is. Ook de Kerk klaagt de grote armoede aan. Maar de regering onderkent alle oppositie; afwachten wat dat gaat worden. We hebben verkiezingen in oktober, die wil-len ze winnen, ze zullen zeker beginnen suiker en yerba uit te delen in de volkswijken... Hier op het college is er steeds erg veel werk. Vorig jaar schreef ik je dat ik de productie verder wilde uitbouwen, en gedurende mijn verlofperiode sprak ik over de uitbreiding van het sanitair in het internaat. De no-den zijn groot en het gebruik van stromend water is toch erg nodig om de hygiëne te waarborgen. Op het ogenblik was het onmogelijk hieraan te beginnen... voor volgend jaar. Waarom? Omdat de investering erg groot is, enkel de plaatsing van de leidingen kost al 3.400 $ en wij dienen alle ‘artefacten’ te betalen en ook een toren om daar een reservoir op te plaatsen om druk op de leidingen te hebben. Daarnaast dienen we of een perforatie uit voeren (dat kost gemakkelijk 1.000 $) of een put te laten kuisen (600 $), maar met het risico dat het debiet niet toereikend is. En hier zit ik voor het ogenblik klem door de grote onkosten en zonder de waarborg. Daarom ben ik volop contacten aan het nemen met de ministeries en I.N.T.A., opdat zij me zouden raad geven en met hun ervaring ons zou-den bijstaan. Dat neemt tijd, maar het is nodig en ik wil dit in gang steken om dit volgend jaar verder uit te kunnen werken, en de nodige steun te kunnen bekomen, of tijd te kunnen geven aan de ouder-vereniging om een basisfonds te kunnen bekomen.
Dit jaar bleef ik werken om de productie te stimuleren en alternatieven uit te bouwen. Zo konden we een plan van de nationale regering bekomen om werklozen werk te geven, De regering betaalt 200 peso’s per maand, men dient 6 uur per dag te werken, vijf dagen in de week. Dat is een hulp voor de mensen, ze kunnen hier niet van leven, en ook de regering betaalt maandelijks. Van wat leven zij on-dertussen? Velen hebben een grote familie en ook hebben ze gewoonlijk veel schulden (ze laten alles opschrijven bij de winkelier, 3 werklui van de 10 die ik hier heb, kunnen niet schrijven, dus is er ook geen controle). De anderen hebben het lager onderwijs niet beëindigd. Ook zij ondergaan gedwee het “manejo” van de winkelier. Zo komt het dat ze zeer snel ‘verdwijnen’, er komt ook bij dat ik wil dat ze werken, enkelen werkten voor de partij, om stemmen te bekomen in de verkiezingen. Ze denken dus dat daarmee alles gedaan is. Ik zeg hun dat het hier maar begint, maar er dient nog een hele weg af-gelegd te worden. Vier mensen werken aan de herstelling van een gebouw en de anderen zijn vier hectaren in orde aan het brengen om te kunnen zaaien. Hier groeit er steeds een spontane begroeiing van struikgewassen, veel met stekels, die dienen met een pikhouweel uitgedaan te worden om het wortelstelsel te kunnen vernietigen. Daarna dient er omheind te worden: palen geplant en draden ge-trokken. En dit jaar investeerde ik daar het geld van De Brug in, want De regering betaalt enkel de lo-nen van de personen, en de uitrusting is voor de rekening van ons college. De oudervereniging orga-niseert heel wat voetbal om zo fondsen bijeen te krijgen, maar de oogst in de streek was niet goed dit jaar en ook de katoenprijs bleef erg laag, dat maakt dat het zeer moeilijk is. Je mag niet vergeten dat zij ook in de andere behoeften van het college moeten voorzien zoals de eetplaats (als het geld van de regering niet toereikend is) of voor de werking van het college, het internaat, de aula’s enz. De re-gering betaalt enkel de lonen, zodat de kosten van het krijt, kuisgerief, administratie enz allemaal voor hun rekening is.
Voor de productie investeerde ik voornamelijk in gereedschap:
5 pikhouwelen (95 $) en 5 cabos (handvaten en stelen 16.25 $), 2 machetes (kapmes 14 $), 2 bijlen met stelen (43 $) en 1 vijl met handvat (12.75 $). Daarnaast elektrisch materiaal, nodig om een lokaal te kunnen inrichten om kuikens te kweken: ondergrondse kabel (448.55 $), gewone kabel (9.25 $), schakelaars, stopcontacten enz. Het geheel kostte 511,60 $ aan materiaal. De installatie werd door de leerlingen verricht zodat we de onkosten konden drukken. De kuikentjes komen er volgende week, zodat we de kweek kunnen beginnen; Ook hadden we dit jaar tegenslag met de tractor. Van motoren heb ik alles hier geleerd, zodat ik me enige Vlaamse namen niet meer herinner; hopelijk is dat voor jul-lie geen bezwaar. We dienen een vervanging van de aros (ringen) te doen. Dat is zo kostelijk niet, maar er was een ‘esparrago’ doorgeroest, en ze konden de basis niet uit het stuk krijgen. Zodus dien-den we het op te sturen naar een grote stad. Nadien diende het geheel weer ineen gestoken te wor-den, Eerst aarzelde ik, maar een landbouwcollege zonder tractor... Het mag nog een klein model zijn, Fiat 600, maar het is uiteindelijk een tractor. Zodus investeerde ik ook een deel van het geld van De Brug voor de herstelling. Het is waar dat de tractor al 23 jaar oud is en heel wat leerlingen op geleerd hebben, maar tussen niets en iets, heb ik iets. Dat is blijkbaar filosofie. De herstelling kostte 465 dol-lar. Ook kocht ik een batterij. Tot nu toe duwden we iedere keer de tractor in gang. In de winter is dat niet zo gemakkelijk. Uiteindelijk was er ook geen licht en dat was gevaarlijk bij valavond. Trouwens door de hitte in de dag wordt er ook dikwijls ‘s nachts geploegd en dan hebben we licht nodig.
Dat maakt een geheel van 181,10 + 511,60 + 465 = 1.157,70 $. Ook volgend jaar wil ik in het college investeren. Ik Denk hier aan het water. Het sanitair is een heel probleem ook de opvoeding aanleren ervan, is niet eenvoudig, maar water is wel onmisbaar. Als ik een subsidie van de staat kan bekomen wil ik opnieuw in de productie investeren. We zijn de praktijklessen aan het reorganiseren dit brengt ook heel wat kosten mee; omheiningen, dieren, werkuren enz.. In naam van alle leerlingen wil ik jullie hartelijk danken en hopelijk kunnen we verder werken met het enthousiasme waarmee we begonnen.
Het is hier erg warm, maar droog. Hopelijk komt er onweer. De bisschop zendt waarschijnlijk een con-tainer op. Als je aan voetbaluitrusting kan geraken: dat zou hier door de schoolploeg in dank worden aanvaard. Er dient dan wel contact opgenomen te worden met Wereldmissie in Boechout.
Veel groeten aan de leden van De Brug.

Correspondent: Johan Willemen

Los Juries - 1 juni 1996

Gisteren kreeg ik het tijdschrift aan van De Brug dat me altijd trouw wordt toegezonden. Het doet altijd goed wat nieuws van het thuisfront te ontvangen. Je staat niet alleen en leest al de belevenissen van die andere personen in de 4 windhoeken van de aarde.
Hier is alles goed, we doen dapper voort. Vorige nacht vroor het plots, donderdag was het nog een 30°, maar dat is hier nu zo uitzonderlijk, die grote weersveranderingen.
Ik schrijf je ook om te melden dat ik de 34.000 Bf. goed heb aangekregen, later schrijf ik je uitgebreid, of via Johan (die waarschijnlijk hard aan het blokken is) laat ik het jullie weten.
Als ik jullie brief lees, zie ik dat je de normen aan het aanpassen bent door het groot getal van aan-vragen. Het is logisch dat de leden weten wat er met dat geld gebeurt. Voor ons is het een hele steun omdat grote projecten deze manier van werken met de kleine man, gewoon stappen ondernemen in de ontwikkeling ieder, geen plaats geven.
Hartelijk dank aan allen, leden en sympathisanten en ook de hele steungroep.

Correspondent: Johan Willemen

Los Juries - december 1984

Er is in Argentinië opnieuw een door het volk verkozen regering, maar van een democratie spreken is veel gezegd. Er dient nog een hele weg afgelegd te worden. De menging van eigen- en partijbelang, voorgesteld als politiek is hier gewoon. Het gemeenschappelijk goed, werken voor de vooruitgang van een dorp of een wijk, of een college of wat dan ook, wordt als iets heel eigenaardigs voorgesteld. Er is een mentaliteitsverandering nodig die zo snel nog niet wordt bereikt.
Vannacht regende het, d.w.z. vandaag zijn er geen schoolactiviteiten omdat de wegen onberijdbaar zijn door de modder. Dat kun je je moeilijk voorstellen daar in België, niet ? De jongeren zijn tevreden, geen klassen en dat is wel voorstelbaar in België.
Wat gebeurde er verder hier in ‘t college?
Een verandering van rector, een politieke benoeming. Onvoorstelbaar hoe ze de vorige buitengewerkt hebben en iets gelijkaardigs gebeurde er met De secretaris. In dit land dient nog heel wat te rijpen, vooral een scheiding van partijpolitiek belang en algemeen belang. Ook werden er opnieuw heel wat professoren van vroeger benoemd, deze die om ernstige redenen uit hun ambt werden gezet.
Al met al heb ik in deze maanden heel wat bijgeleerd. De mens is een raar diertje als hij zich niet door een geestelijk, hoger doel laat leiden.
De inflatievoet hier is, geloof ik, de grootste ten wereld. ‘t Is werkelijk onvoorstelbaar. De lonen zijn laag in verhouding. Ze kunnen De prijzenstijging niet volgen. In juli ontving ik een loon van ongeveer 10.000 peso’s. ‘k Diende een tweede reservewiel te kopen. Eén is hier erg weinig omdat er op het platteland zeer veel bomen en planten met stekels zijn. Eén platte band is erg zeldzaam, gewoonlijk heb je er meer…
Eén reservewiel, op dat ogenblik betaalde ik contant, dus met een kleine prijsvermindering 5.100 pe-so’s!I
Een jeans, die hier algemeen gedragen wordt door jong en oud, omdat het een kledingstuk is dat ste-vig is, het weer doorstaat en het vele wassen, kostte op dat ogenblik tussen de 2.000 à 3.000 peso’s naargelang het merk!
Schoenen kosten ongeveer hetzelfde. De voeding steeg met een klap, het vlees per kilo 160 peso’s! Het brood 46 per kg. De nafte: 1 liter 50,7 peso’s. Je ziet dat de situatie hier moeilijk blijft en de buiten-landse schuldeisers laten de intresten duizelingwekkend stijgen.
Maar dit alles leidt er naar dat iemand andere waarden gaat zoeken, dat iemand in de diepte gaat van het leven. Dat men leert de kleine dingen van alle dagen te beleven als grote, belangrijke zaken.
Enkel de inflatie al brengt de arme mens aan de rand van een noodsituatie. In de steden zegt men dat de buitenwijken erg dramatisch worden. Hier op het platteland gaat het op en af.
Avondmalen is er praktisch voor niemand meer bij, ontbijt evenmin. “El mate”, een soort thee neemt het gevoel van honger weg.
De som die me overhandigd werd door “De Brug” dit jaar (nvdr 1984) besteedde ik aan diverse dingen Aan de elektrische uitrusting van het college. Het meisjesinternaat verhuisde die keer van plaats en licht is iets zeer noodzakelijk. De basisuitrusting is er. De afwerking mankeert nog, maar dat gaan we zo laten. Bijna drie weken geleden trad er een kortsluiting op met als gevolg een kleine brand; dit rond 10 u. ‘s nachts, en er was een onweer, wind en regen.... Gelukkig bleef alles zonder erg en doofden de vlammen uit zichzelf. Er is in heel de school niet één blusapparaat.
Verder kocht ik heel wat vergif om vleermuizen te bestrijden. Taai zijn die beestjes. Ze doen niets, maar zijn erg weinig aangenaam, daarbij hebben ze een reuk bij. Je wordt er bijna door vergiftigd, maar die beestjes weten er niets van. Over het intieme leven van de vleermuis weet ik je bijna alles te vertellen, na de maanden die we samen leefden. Gelukkig dienden we te verhuizen. Daarin ben ik nu ook al een specialist.
Verder kocht ik ook ijzerwaren zoals nagels, hangsloten, deurkrukken, sloten enz... om herstellingen te kunnen verrichten. En uiteindelijk ging er ook een deel van het geld naar de jongeren, t.t.z. in het bisdom organiseert men jongerendagen, ontmoetingsdagen voor jongens en meisjes van verschillen-de dorpen, die dan enige dagen samen kunnen doorbrengen. Men geeft ze “charlos”, groepswerk, zang, creativiteit.
Een unieke belevenis voor de meeste, erg vormend.
Voor de meeste een eerste keer dat ze die mogelijkheid hebben.
De onkosten voor het verblijf aldaar en ook voor het vervoer betaalde ik vroeger van mijn loon, maar dat is nu niet meer mogelijk.
Sinds enige weken is er een nieuwe jonge dokter in ‘t dorp toegekomen. Hij wil op het platteland wer-ken. Misschien kunnen jullie hem wat helpen qua aankoop van enige elementaire zaken. Alles is nog op het plan van zoeken en bespreken. Binnen enkele maanden laat ik hierover meer horen.
Ook begon dit jaar in een schooltje op 25 km van ‘t dorp catechese. Dat is erg dankbaar. De kinderen zijn erg open en ze zingen steeds uit volle borst. Wat het nog interessanter maakt is dat ik daardoor de ouders ga bezoeken, en dit in samenwerking met de parochiepriester, wordt zowat de basis voor een kleine gemeenschapsviering. Om de vele noden, verborgen op het eerste gezicht te kunnen op-lossen. Sanitaire zorg, de geneeskundige zorg, de slechte voeding, het niet naar school gaan, kinde-ren van 10 jaar die gaan werken.... Er is nog een hele weg af te leggen, werk ontbreekt er niet.
‘k Ga hier stoppen. Een volgende keer meer.
Hartelijk dank aan alle medewerkers, verre en nabije, vele groetjes aan alle bekenden en tot schrijfs.

Noot
De messenproductie gaat erg goed, alleen is er voor ‘t ogenblik weinig verkoop mogelijk.
Voorbereiding van het zaaiseizoen, er is voor het ogenblik weinig geld in omloop.
Ik ga trachten dia’s te sturen of foto’s.

Correspondent: Frans Van Hauwaert