Filippijnen – Kerstmis 2012

Dit voorbije jaar geen zware natuurrampen te melden hier in het noorden. Een paar provincies ten noorden van Manila waren er wel erg aan toe. De meeste dorpen daar stonden meer dan 14 dagen onder water. Een 60 mensen verdronken. En toen de mensen terug naar hun dorpen gingen zagen ze de schade aan hun huizen, hun velden,, aan bruggen en wegen, en geen huisdieren meer te vinden. Een ware ramp voor hen. Ge weet al langer dan vandaag dat corruptie hier schering en inslag zijn. Als het al ne keer niet zou gebeuren, hebben ze het waarschijnlijk vergeten. De vorige president heeft het toch te bont gemaakt. Ze dacht van zich veilig te stellen met zich te laten verkiezen tot volksvertegenwoordiger, maar het is niet gelukt. Ze zit nu in voorarrest.
Afwachten wat er van komt. Ze is natuurlijk rijk genoeg om de meest bekwame en duurste advocaten te huren, en die kunnen heel wat trukken uit hun mouw schudden, en daar bovenop een gift van enkele miljoentjes aan de rechter kan heel de zaak in haar voordeel doen overhellen. Zoiets is algemeen geweten hier. De huidige president, zoon van de president die na Marcos kwam, Cory Aquino, wil een einde maken aan de corruptie. Als hij wil dat de wetten onderhouden worden, moet hij het zelf ook doen. Zijn familie is "grote landeigenaar". De eigendom is 6000 hectaren, allemaal suikerrietvelden. Eigenlijk hadden die gronden moeten verdeeld worden aan de werkers volgens de wet op de landhervorming. Er werd iets op gevonden. Niets werd verdeeld maar de werkers kregen aandelen. Maar die hebben nooit iets opgebracht. Nu heeft het hoogste gerechtshof beslist dat de gronden toch moeten verdeeld worden. De president en heel de familie heeft verklaard dat ze zich bij die beslissing neerleggen.
Er zijn nog wel meer suikerbaronnen die vroeger de dans ontsprongen zijn en die zijn er nu niet te gerust in. Dit ene geval zou kunnen een domino effect hebben, of lijk ne sneeuwbal die begint te rollen en gestadig groter wordt.
Beste Vrienden, misschien arriveren mijn kerstwensen te laat. Ne zalige Nieuwjaar dan en op de eerste plaats: het beste voor de gezondheid. De andere wensen moogt Ge Zelf invullen.
Ik stel het goed hier, en doe nog een tijdje voort.

Correspondent: Fons Elst

India – 2 januari 2012

Vanuit "Jongens Stad - Kishor Nagar" stuur ik u mijn beste wensen voor het Nieuwe Jaar 2012.
Sinds Juni 2011 woon ik op Kishor Nagar, de jongenstad opgericht door Pater Victor Van Bortel 40 jaar geleden. In januari had ik aan onze Provinciale Overste laten weten dat ik bereid was om in Kishor Nagara te gaan wonen om Pater Isaac te helpen in zijn taak van director. De nieuwe Provinciale Overste, die een paar maanden later in functie trad, nam de beslissing van het werk van Fr. Vic toe te vertrouwen aan een nieuwe team van 3 Jezuïeten.
De eerste maanden hier zijn wel de drukste dagen geweest van mijn leven.
Kishor Nagar is een tehuis voor jongens die geen kans hebben om naar 't school te gaan en dus ook geen uitzicht hebben op een menswaardig bestaan, een thuis voor de amsten onder de armen. Er zijn er nu ongeveer 620, vanaf 6 jaar tot 18 jaar.
Wat is zo uniek in dit tehuis? Het is geen gewone school. Wat van de jongens gevraagd wordt is dat zij bereid zijn om samen te leven, te werken, te studeren als leden van een groot gezin en mede verantwoordelijk te zijn voor de dagelijkse taken, die noodzakelijk een familie in stand houden. Als personeel hebben we 11 leerkrachten, twee werklieden (één in de workshop voor onderhoud van gebouwen en al wat er is aan machines en de tweede heeft overzicht van de koeien en de varkensstal. En dan is er nog de chauffeur, die twee keer per dag met de jeep naar de stad rijdt om melk te verkopen en boodschappen te doen. We zitten op 12 km van de stad. De jongens doen al het werk, ook in de groentetuin en op de velden. De keuken is ook volledig in handen van de jongens zelf.
Alhoewel ik vroeger regelmatig op Kishor Nagar kwam, wist ik toch niet hoe alles hier draaide. Elke klas of studiejaar heeft 6 lesperiodes per dag. Vermits de hele dag door er jongens aan het werk zijn, hebben sommige klassen les in de voormiddag en de andere klassen in de namiddag.
De taken van het Jezuïetenteam zijn ook verdeeld: Pater Walter is verantwoordelijk voor de running van de school, geeft zelf ook les en houdt ook een oogje in 't zeil in de keuken.
Onze jongste confrater, Broeder Mukul, geeft les en zorgt voor de sport en andere activiteiten van de jongens. Broeder Blacius (op rust hier) is een man met veel ervaring en we kunnen altijd rekenen op zijn goede raad. Ik ben verantwoordelijk voor de boerderij, de boekhouding, het onderhoud van gebouwen en administratieve functies (brief wisseling met donors, contacten met plaatselijke donors enz.).
We zijn heel dankbaar dat goede vrienden van Kishor Nagar in België een werkgroep hebben opgericht om de financiële steun te vinden om het werk van Pater Van Bortel in stand te houden. Ge kunt meer lezen over de problemen en noden van jongenstad in het Kerstbladje van de Werkgroep. De noden zijn groot en dit jaar hebben we veel tegenslag gehad op de boerderij (teveel regen om groenten te groeien, ziekte in de koeienstal, lekken in de pipeline van het irrigatie systeem enz.).
De grootste uitdaging is om de jongens op te leiden in de geest van Pater Victor. Wat telt is wederzijds respect, vriendschap en liefde en de bereidheid om met elkaar te delen.
Het is een zware taak, vooral ook omdat ik nog ander verantwoordelijkheden heb en nog een dag of twee per week in Ranchi werk op het hoofdkwartier van de Provinciale overste.
Pater Vic heeft me dikwijls gezegd: “keep the Faith” (blijft geloven) en alles komt in orde. Dat heb ik de laatste maanden heel concreet ervaren en dat geeft me de moed en kracht om zijn werk voort te zetten.
Beste vrienden, ik ben heel dankbaar voor uw steun. En vergeet niet: bezoekers zijn hier altijd welkom.

Correspondente: Clara Francken

Brazilië – 2 januari 2012

STEUNGROEP ZUSTER RENATA- Jardim Eldorado.
Elk project wordt geboren om huidige bestaanswijze van mensen te verbeteren. Jullie" DE BRUG" bent de financiële schenkers die samen dynamisch medewerkt om onze doelstellingen tot een goed einde te brengen, n.l. de minderbedeelden mensen een meer volwaardig bestaan te geven. In het jaar 2011 hadden we cursussen van: borduurwerk, schilderen, handwerken, snit en naad. Dit zijn allemaal cursussen waarvan de gemaakte werken verkocht worden. Zo mogen we wel met fierheid zeggen dit alles is uitgegroeid tot een klein “fabriekje"!!! Verder hadden we nog de kindskorven die gemaakt werdeden door “moeders in verwachting", bijscholing. We hadden ook een toelage van de gemeente om een "speelgoedhuis" op te richten, waar kindjes van 0 tot 6 jaar 2x per week samen met hun moeders spelen, om alzo de affectiviteit tussen moeder en kind te bevorderen. Verder nog de bijscholing voor 40 kinderen, lessen voor de zwakke leerlingen in Portugees, rekenen en Spaans, ontspanning. In totaal hadden we zo een 400 personen die deel uitmaken van al deze activiteiten. Daarbij hebben dan ook nog de" wekelijkse soep" die we uitdelen aan 300 families!
De subsidies die we van " DE BRUG" kregen werden gebuikt voor het aankopen van materiaal voor de lunches, de verschillende cursussen, schrijfboeken voor de bijscholing enz.
In het jaar 2011 hebben de 2 Sociaal Centrums" Steungroep van Zr. Renata in de wijk Eldorado en "Sociale samenleving - Moeder Theresia Vermeylen" in de wijk Castelo Branco samen gewerkt. Dit wil zeggen een wijk maakte bv. Keukenvoorschoten, de andere boodschappentassen. Deze waren bestemd om te verkopen… en er kwamen zelfs bestellingen van de andere scholen van onze Congregatie in andere steden van de staat Minas Gerais! En dit alles bracht “centjes” bij onze arme families, die zich hoe langer hoe meer bekwaam voelen om "degelijk" materiaal te ontwerpen en te verkopen. Dit alles is goed gestructureerd, bijgestaan door de vrijwilligers en als het materiaal verkocht is, wordt de opbrengst verdeeld, eerst om ander materiaal aan te schaffen, en daarna krijgt ieder zijn deel.
Zo kunnen we met fierheid en dankbaarheid zeggen dat we in 2011:
200 kindskorven maakten om te verkopen 2.000 boodschaptassen 400 schooltassen voor de kinderen van de bijscholing voor hun dag ( 12/10 =40) de overigen werden verkocht!
200 Keukenvoorschoten En dan mogen we ook nog zeggen: alles is uitverkocht… we hadden zelfs te kort voor de liefhebbers die nog wilden kopen! Is dat geen succes??
U kunt dan ook op merken dat de aankopen gedaan werden met uw subsidies, want hier is het basismateriaal ook duur. (zie financieel verslag) Onze vrijwilligers hebben dan ook 2x per week hun beste krachten gegeven om met raad en daad onze kinderen en moeders te helpen. Daarom mochten we zulk een mooi resultaat bereiken.
Met al deze cursussen hebben we deze mensen dan weer laten nadenken, en zijn ze tot besluit gekomen dat " samen werken" met verantwoordelijkheidszin en nauwkeurig werken noodzakelijk is! We ondervinden nu ook dat in deze 2 wijken, een familiegeest heerst, ze helpen elkaar ook om samen hun " andere" problemen" op te lossen. Er groeide een echte vriendschapsband, tussen de families, de vrijwilligers en de directie.
Dit alles is tot stand te komen dank zij uw nodige financiële ondersteuning! Nogmaals oprechte dank van al onze families en zeker van de moeders en de kinderen. En we hopen in de toekomst op jullie steun nog te mogen rekenen.
De Heer mogen U allen zegenen en bewaren!
Met onze oprechte en welgemeende dank Zusters Marie-Louise ( Zr. Guido) en Zuster Leda Muniz Gomes.

Correspondent: Roland Putseys

Congo – 14 Januari 2012

Weer een werkjaar van DE BRUG voorbij en goed afgewerkt, dank zij de velen van DE BRUG die hun steentje bijdroegen op verschillende manieren. Hier ter plaatse is het een stap in de goede richting.
De zusters die de lagere school van onze parochie besturen zij heel blij met de 1ste stap, de fundaties van hun huis. Ze sturen U veel dankbare groeten. Het mag gezegd worden: de congregaties van zusters in de Kongo bloeien. Ze doen veel en mooi werk, vooral in de scholen en de medische dienst. Maar de weg is nog lang. Het zal nog wel een paar jaar duren eer ze hier wonen, dicht bij de school en dicht bij de parochie, tenzij de prijs van de cement normaal zou worden.
Voor het ogenblik kost een zak cement hier, verschiet niet, maar 35 $. Al ongeveer twee jaar was het tussen de 40 en de 50 $ . Wat zal het binnen een maand zijn? Niemand die het weet. Er gebeuren hier van die onmogelijke dingen, dingen die niet door de beugel kunnen zeggen ze bij ons. Zulke dingen blokkeren de ontwikkeling van een hele streek. Of is dat de bedoeling? Of is het geldzucht en roof van degenen die de taksen innen op transport? Of nog wat anders? Probeer het liever niet uit te zoeken! Het mag niet duidelijk en klaar zijn. Er zijn er teveel die in troebel water willen vissen.
De normale prijs van een zak cement zou wat boven de 10 $ mogen zijn. Ik heb over enkele jaren veel gebouwd voor onze nieuwe parochie. Dat was met cement van ongeveer 15 $. We vonden dat toen ruim duur.
Intussen is het hier volop regenseizoen. Alles groeit en bloeit. Het is ook volop verkiezingscampagne, theoretisch gesproken zeer goed, maar praktisch genomen gebeuren er veel dingen die niet zouden mogen gebeuren. De campagne is voor degenen die het te zeggen hebben al begonnen met de vorige verkiezingen. Het zal op dat gebied een zeer warm najaar worden hier.

Correspondente: Ria Van Thillo

Egypte – 17 januari 2012

Programma februari 2012:
Werkbezoek aan de kleuterschool ‘Santa Teresita’, in de volkswijk ‘Ras el Soda’, Alexandrië / Egypte
In november 2011 heb ik, om veiligheidsredenen, mijn verblijf in Egypte ingekort en geen grote binnenlandse verplaatsingen ondernomen. Om dat goed te maken heb ik aan Sœur Belia beloofd om in februari 2012 enkele weken te reserveren voor haar kleuterschool in Alexandrië. Ondertussen heeft men een deel van de speelplaats overkoepeld (met centjes van de bisschoppensynode in Rome), vooral om de kleuters, de juffen en de zusters te beschermen tegen de straatstenen die boze voorbijgangers over de kloostermuur werpen! Nu kunnen de kinderen weer buiten spelen en ten volle genieten van de zeelucht, want Alexandrië geniet grote faam als ‘de bruid van de witte zee’!
De vijf klasjes die zijn opgetrokken, deels met houten wanden en beschut tegen de buitenmuur van de kloostertuin werden, twee jaar geleden gerestaureerd en opgeschilderd. Ook het hele pedagogisch concept moest dringend aangepakt worden. Gedaan met roepen en scanderen en weg met de stok! In elke klas kwamen een speelhoek, een werkhoek en een blokkenmat.
En vele nieuwigheden: puzzels, parels, plasticine, verfpotjes, penselen…
We konden ook een behoorlijk sanitair blok laten inrichten met lavabo’s op kinderhoogte. Het project van de ‘propere tandjes’ loopt er nu voor het tweede jaar. Weer hebben een 50-tal kleuters een persoonlijk tasje (= koffiezakje) met beker, tandenborstel en tandpasta gekregen!
Dank u wel aan Bart Boucherie voor de vele hagelnieuwe kindertandenborsteltjes, dank u wel aan ‘De Brug’ voor de vele koffiezakjes van het OAB.
We willen de kleuterleidsters helpen met nieuwe technieken en materialen en modelletjes uit de tijdschriftjes van Averbode. We organiseren ook hier een ritmieklesje met een partij gebreide knuffels uit Limburg, die nadien een vast plekje krijgen in de knuffelhoek van de ‘babyklas’, met dank aan Wereldmissiehulp.
Met de steun van Memisa-Gevoka konden we vorig jaar, en ook weer dit schooljaar, in deze school een gezond vieruurtje organiseren, waarbij al de kleuters elke dag een stuk fruit of verse groente krijgen; een halve augurk, een verse wortel, een banaan of mandarijntje.
Natuurlijk wil Sœur Belia ook enkele themadagen organiseren, waarop we een theoretische vorming kunnen meegeven i.v.m. kinderpsychologie of ontwikkelingspro-blemen.
En die hele rimram willen we afsluiten met een opendeurdag voor de moeders, die we graag informeren over de nieuwe activiteiten in de klasjes. Dat blijft een moeilijke klus, want je stuurt je peuter of kleuter toch niet naar school om te laten spelen en kliederen, maar om te leren lezen en schrijven en rekenen, hoe jong ze ook nog zijn, ook al kunnen de piepkleine vingertjes amper een kleurtje vasthouden!
Duimen jullie voor de kleuters en de kleuterleidsters van ‘Santa Teresita’, voor Sœur Belia en voor mij? Van harte bedankt,

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 13 februari 2012

Het is weer eventjes stil in dit huis; de muedzin heeft net zijn vurig betoog en zijn dwangmatige gebeden beëindigd, hier vlakbij, met oorverdovende decibels en met de echo van een tweede minaret, aan de achterzijde van het klooster. Bij de missieposten weten ze er alles over, maar ook aan kinderen of ouderen wordt geen rust (stilte) gegund. Het laatste 'gebed' eindigt rond 23h00 en eerste 'Aluha Akbar' dendert al voor halfvijf over de slapende stad.
Vorige vrijdag reden de zes zusters met een busje naar het andere eind van de stad, naar de St.-Catharina-kathedraal waar er een viering was voor alle religieuzen. Ik bleef liever ter plekke, want buitenlanders worden weleens bedreigd en ook het verkeer op de Corniche is hectisch. Er is wel eenrichtingsverkeer, dus weinig kans op frontale botsingen, maar de chauffeurs slalommen van het ene rijvak naar het andere, zonder de lijnen tussen de baanvakken te respecteren. Ik heb steeds het gevoel dat ik in de 'botsautokes' van de kermis zit…
Ik zat dus, de hele avond alleen in een hermetisch afgesloten klooster! De Latijns-Koptische bisschop droeg de mis op, eigenlijk vierde men Lichtmis. Ik was ook benauwd omdat je nooit weet wat je in die chique wijk kunt verwachten na het vrijdaggebed! Ooit waren wij daar op stap om faraonische spulletjes te kopen en toen kwamen we ook in het gedrum terecht, omdat iedereen vrijdagnamiddag gaat flaneren op de boulevard en op 'de Meir' van Alexandrië.
En ja hoor, op de terugweg naar de parking werd één van de zusters in het gezicht gespuwd met een hatelijk verwijt dat ze hier niet gewenst is!
Hier wordt het 's avonds heel koud, van de noordenwind die vanuit Zuid-Europa over de zee naar hier waait. De woningen zijn daar niet op voorzien, er is geen centrale verwarming en de zusters zitten 's avonds op een dikke mat, dicht tegen mekaar met een deken over hun knieën voor de teevee. Gelukkig heb ik een elektrisch vuurtje op de kamer, een goede verlichting en twee spannende boeken.
Overdag is het gelukkig heerlijk warm op het terras, maar verraderlijk fris als er een wolkje voor de zon schuift.
Vandaag eindigt het halfjaarlijks verlof en begint het tweede semester. Benieuwd hoeveel moeders hun kleuters naar school zullen brengen; dat kan variëren tussen 150 en 20 kleuters, ngl de 'evenementen op straten en pleinen'.In deze wijk valt het voorlopig nogal mee; de meeste mensen die hier wonen, zijn Kopten, ooit afgezakt uit het zuiden om de armoede en de onveiligheid in de dorpen te ontvluchten. Ze brengen hun (woestijn-)cultuur mee naar de stad, maar wonen nu in piepkleine flatjes in de torenhoge betonnen gebouwen. Ze hebben al hun energie nodig om te overleven en dus geen tijd of interesse voor manifestaties en toestanden die de buitenlandse kranten vullen.
De congregatie, die deze missiepost leidt, is afkomstig uit Latijns-Amerika en de gebouwen zijn eigendom van de Paters Karmelieten. Op het terrein staat een hospitaal waar elke dag een grote drukte heerst. Het pakket (nieuwe) washandjes uit de winkel van Wereldmissiehulp werd direct aangeslagen door een zusterverpleegster. De zieken, die hier in het hospitaal terechtkomen brengen geen (proper) valieske mee en worden door familieleden gewassen met 'lappen'. In de grote kloostertuin heeft men vijf kleuterklasjes gebouwd, beschut tegen de buitenmuren van het domein. En een deel van de speelplaats is overkoepeld om de kinderen en personeel te beschermen tegen de straatstenen van boze voorbijgangers of buren!
De voorbije dagen heb ik de volgende werkweken goed voorbereiden. Gelukkig vond ik hier nog een reserve van 70 'koffiezakjes' die ik gisteren in orde heb gemaakt voor het project van de tandjes. En ik heb al 1.000 euro voorgeschoten voor de aankoop van de geluidsinstallatie; een vraag van Sr Belia, voor de maandelijkse vergaderingen voor 'moeder en kind', waarop zij de basisregels van gezondheid en hygiëne wil bijbrengen.
Aan iedere lezer een oprechte dankuwel voor de interesse en/of steun.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 22 februari 2012

In de bijlage stuur ik een overzicht van mijn bijdragen voor de werking van de kleuterschool Santa Teresita in de volkswijk Raz el Soda in Alexandrië en verder krijgt u een bloemlezing als toemaatje.
Er schijnt maar geen einde te komen aan de beruchte januariregens die de hele stad in een mum van tijd onder water zetten.
Niet zo erg in de betere wijken waar de stoepen meer dan een halve meter hoog zijn en de straten geasfalteerd. Maar wel een ramp voor de volkswijken waar de zanderige pleinen plots vol plassen komen te staan en modderstromen diepe geulen graven in de straten. Ook het huisvuil dat her en der tussen de geparkeerde auto's opgehoopt ligt, spoelt mee tot in de portalen van de flatgebouwen en tot diep in de steegjes. En dit, in vogelvlucht nog geen halve kilometer verwijderd van de chique corniche met de luxehotels en de riante flatgebouwen! Het werd dus een hele onderneming om, zondagmorgen met propere schoenen en droge voeten in de parochiekerk te geraken, drie straten hier vandaan. We reden met het Aziatisch minibusje van de zusters (een verlengde tok-tok), in een slakkengangetje, slalommend tussen de kuilen, voetgangers en winkelstalletjes ontwijkend. We moesten meerdere rondjes rijden, want elke keer was de toegang tot de kerk versperd door geparkeerde auto's en uitstappen voor de halfopenstaande poort had geen zin, gezien de zusters bezorgd waren voor hun gepoetste schoenen en hun zondagse habijt. Aan de straatkant zag je geen enkele aanwijzingen dat er, achter de hoge verweerde muur een kerk stond en ik heb er ook geen klokkentoren kunnen ontdekken. Neen, hier geen nostalgisch plaatje van een dorp waarvan de huizen gezellig tegen de kerk aanleunen en een toren die daar trots bovenuitsteekt zoals je dat soms ziet bij 'Man bijt hond'! Hier ook niet een historisch stadsplein aan de voet van een kathedraal met een majestueuze gevel en een gotische klokkentoren.
Hier regeren de duizenden minaretten, wiens galmende luidsprekers alle klokkengelui overstemmen en wiens flikkerende torens overal opdoemen als dreigende vingers in de nacht. De kerk zat, zoals gewoonlijk, stampvol; mannen en vrouwen apart en de kinderen pendelden tussen papa, mama en oma of één van de vele tantes.
En zoals elke keer weer, grijpt zo'n viering mij naar de keel; het enthousiasme waarmee iedereen de oude koptische hymnes meezingt, de ingetogenheid tijdens de consecratie, waarbij iedereen de hele teksten meemurmelt, de ontroerende overgave met opgeheven handen bij het 'Onze Vader'.
"Het is op plaatsen als deze dat deze mensen kunnen tonen wie ze zijn, even kunnen herademen en uiting kunnen geven aan hun angsten en aan het gevoel van onderdrukking", zegt Sœur Belia want iedereen herinnert zich nog die keer dat woedende buurtbewoners, hier niet ver vandaan, de toren van de Sint-Antoniuskerk beklommen om het kruis aan diggelen te slaan!
Ik kon het niet laten, dus heb ik een flinke fooi in de offerblok voor de armen gestoken, uit dankbaarheid voor mijn sponsors en voor iedereen die begaan is met het lot van de Christenen in het Midden-Oosten.
Zo is het gegaan en de H. Maagd is mijn getuige, want in dit verdoken armoedige kerkje heb ik, onder haar devote blik, een kaars aangestoken, speciaal voor uw intenties.

Correspondente: Hilde Van Laer

Guatemala – 12 januari 2012

Met heel veel hoop en geloof in de toekomst zijn gestart met een nieuw werkjaar. Zoals jullie weten werken we op het domein van educatie voor jongeren en volwassenen. Personen die omwille van de economische situatie en het gebrek aan steun van de overheid geen kans hadden om op schoolleeftijd te studeren. Personen die als kind het werk van volwassen op zich namen. Ze hadden de zorg voor hun broertjes en zusjes, ze werkten als straatventers, huismeiden of waren achtergelaten als straatkinderen. Het is een grote groep van mensen die geen mogelijkheid hadden om school te lopen niet wetend dat het hun recht was. Het feit dat ze niet kunnen lezen nog schrijven werden ze uitgebuid en minder geacht. Met onze programma´s van alfabetizatie lagere school en lagere middelbaar zijn we voor hen een ruimte waar ze zich persoonlijk en collectief kunnen ontwikkelen. We proberen hun persoonlijke zelfwaarden en capaciteit om in groep te werken te versterken zodat ze andere personen steunen
Dank je wel voor jullie giften.
We nodigen jullie ook uit om de website van de vereniging te bezoeken:
www.alfasepa.net.

Correspondente: Ria Van Thillo

Congo – 23 januari 2012

Vandaag zijn we dicht bij "De Brug". Hartelijk dank voor de toegereikte handen. Via Pater Ribbens mochten we uw gift van 1.500 Euro ontvangen ten voordele van de Kleuterschool "Cocorico" te Seke Banza.
Het is en blijft een uitdaging om MISSIE waar te maken in het Congolese binnenland.
Ik (Zr Noëlla) die hier schrijf in naam van Zr Irène, ga er binnenkort weer naartoe. Concrete aanwezigheid is zo belangrijk . Ze verstevigt de goede wil van allen om zich te blijven inzetten voor ontwikkeling en Evangelie.
We proberen ook bij u aanwezig te blijven met brieven (soms wat moeilijk omwille van het vele werk hier)
Nogmaals veel DANK.
Van Zr Irène Peeters en mezelf en de kleine gasten te S.Banza.

Correspondent: Frans Douwen

El Salvador – 11 februari 2012

Bedankt voor de het tijdschrift en de andere bijlagen. Veel dank zo te mogen delen in het doen en laten van de Brug en jullie wortels tot in het zuiden. Toch wel prachtig dat alles.
Hier is de verkiezingskoorts (of moet ik zeggen verkiezingsoorlog?) los gebroken… nu mogen de partijen ook officieel campagne voeren voor de gemeenteraadverkiezingen (ook al zijn ze daar al een tijd mee bezig, wat volgens de wetten niet mag). Je kan je niet voorstellen hoe het milieu vervuild wordt: wat je ook maar kan beschilderen of beplakken… het krijgt allemaal kleuren van de partijen. Kleine en immens grote affiches overal te pas en te onpas… De reclame wereld maakt goeie zaken nu met de verkiezingen. TV kijken, naar de radio luisteren… je wordt overdonderd door partijpropaganda voor parlementsleden en gemeenteraden (geen presidentsverkiezingen). Zal het FMLN een klap krijgen na 2,5 jaren regering (zoals rechts beweert), of zal het proces van verandering zich versterken (zoals links het aankondigt)? Op 11 maart zijn er hier verkiezingen. Maar nu staat de wereld stil voor de pers… alles draait nu om de verkiezingen… Het is gewoonweg tragisch.
Ondertussen doen we verder met onze groepen. Dat is werk van de lange adem waarvan pas over enkele jaren echt het impact van zal zichtbaar zijn, maar ondertussen gaan we de weg verder… Het is een enorme uitdaging… Ik doe het bijzonder graag… Wat ben ik blij op pensioen te zijn het opnieuw naar mijn wortels te kunnen gaan…
Vele dankbare vriendengroeten aan ieder van jullie en aan de medewerkers/sters in de Brug.

Correspondent: Guy Verpoten

El Salvador – 22 februari 2012

Gisteren heb ik de transferentie van de subsidie van De Brug ontvangen op mijn rekening. Heel veel dank. Ik informeerde ANADES reeds. Straks zal ik de cheque gaan bezorgen, zodat het project vlug kan starten.
Heel veel dank voor jullie blijvende ondersteuning.
Jammer genoeg is er niet veel “goed nieuws” uit El Salvador te vertellen. Ondanks de militarisatie van het Ministerie van Justitie en Veiligheid is het aantal dagelijkse moorden gestegen tot bijna 15. Gisteravond na de vergadering bij de groep op de weg naar de vulkaan konden we niet meer door: een buschauffeur was net doodgeschoten, een kogel door zijn hoofd. Omdat het droogseizoen is konden we toch nog een uitweg vinden over een in deze tijd van het jaar droog riviertje. De “brand” in een gevangenis van Honduras is ook een bedreiging voor El Salvador waar er slechts plaats is voor 8000 gevangenen, maar er zitten er meer dan 25,000 opgesloten. Rechtse stemmen komen op om de delinquentie te bestrijden zoals in Honduras!!! Nog een goede drie weken en dan zijn het hier parlements- en gemeenteraadverkiezingen (niet voor de regering, want dit is hier een republikeinssysteem: de president wordt gekozen voor 5 jaren en die kiest zijn regering). Alle media zijn verzadigd van onvoorstelbare kiespropaganda… Allemaal lokaas om stemmen te halen. De partijen beschuldigen mekaar van alle kwaad in dit land en stellen zichzelf voor als het paradijs. Voor de eerste keer ga ik ook stemmen hier, nu ik via naturalisatie ook Salvadoraanse staatsburger ben. Het is niet eenvoudig te stemmen. Je moet echt kijken naar de utopie van elke partij, naar hun horizont, naar wat ze nu niet zeggen in de campagne, naar waar ze eigenlijk en op lange termijn voor staan. Politiek is natuurlijk ook de kunst van het mogelijke. Zonder meerderheid in het parlement kan zelfs de beste partij geen wetten maken in dienst van de bevolking. Maar natuurlijk is heel veel goeds in dit land: dat komt uiteraard niet in de kranten of op TV.
Ik moet soms terug denken, Guy, aan wat je eens zei: dat je meer werk hebt wanneer je op pensioen bent, dan vroeger. Inderdaad, ook al is het voor mij iets totaal anders, terug naar mijn wortels, het basiswerk vraagt veel werk, aandacht,
energie. Ik doe het heel graag en ik ben zo dankbaar dicht bij arme mensen te staan en hen, bij hen thuis te mogen ontmoeten. De harde realiteit van hun leven is het kader waarin we een stukje Evangelie als blijde boodschap mogen zijn. Niet eenvoudig want de grote kerk slaat de bal mis. Vandaag, Aswoensdag, zijn er weer duizenden die naar de kerken gaan om een askruisje, met de kleine kindjes er bij… eigenlijk als een magisch gebeuren. In deze cultuur werd (wordt?) as gebruikt om de slechte geesten te verwijderen en op afstand te houden (wanneer een storm op komst is werd (wordt?) een askruis op de grond gemaakt). Waar ligt het verschil met het askruisje vandaag? Er is zo weinig “bekering”, zoveel traditie en religieuze gewoonte. De kerken staan zo ver af van de realiteit van het dagelijks leven (het dagelijks kruis dat hen opgelegd wordt door het politiek / economisch systeem) van de armen. Vanavond hebben we een samenkomst met een groep van 8 mensen (ze noemen zich de pastorale equipe van de wijk). De reflectie die we samen houden, herdoen zij met twee andere groepen en zo straalt het uit. Deze maanden zullen onze groepen nog aangroeien… dat is goed.
Nogmaals heel veel dank. Veel groeten aan de vrienden van De Brug. Goede moed.

Correspondent: Guy Verpoten

India – 12 februari 2012

Niets of niemand kan je verplichten om lief te hebben.
Maar als je gelooft in je medemensen, dichtbij of verre weg, kun je niet anders!

Hartelijk bedankt voor de mooie financiële steun van 1500,00€ die ik mocht ontvangen op zaterdag 28 januari 2012.
Dat onze mensen in de wijk Kychypalam, de wijk waar de vuilnisbelt van Salem is gelegen, letterlijk en figuurlijk op de rand van de maatschappij leven, blij zullen zijn met deze steun, kunnen jullie zich wel levendig voorstellen. Deze steun betekent voor één gezin de zekerheid naar een betere toekomst.
Het is duidelijk dat wij in onze samenleving goed moeten beseffen waarmee we bezig zijn. Onze maatschappij wordt bestuurd en beschermd door zijn wetgeving. Een wetgeving die soms hard overkomt als mensen erdoor wat opzij worden geschoven. En dan denk ik aan onze mensen van de wijk Kychypalam. Maar telkens wanneer we zeggen dat mensen die om welke reden dan ook aan de rand van of zelfs buiten de maatschappij leven, zelf er maar moeten voor zorgen dat ze de eindjes aan elkaar knopen, er zelf maar voor moeten zorgen dat zij een plaats in de maatschappij veroveren, schieten wij tekort in onze menselijkheid. Als wij niet geraakt worden door mensen in nood, schieten wij tekort in onze sociale en religieuze houding.
En jullie lieve Bruggebouwers beseffen dat maar al te best. Zie de resultaten.
Nogmaals hartelijk bedankt in naam van onze mensen in Kychypalam.

Correspondente: Gerarda Hoefman

Nepal – 24 februari 2012

Een update over het YRP project, vanuit Kathmandu, Nepal.
Het Youth Rehabilitation Program is één van de projecten van Shangrila Home met als doel het rehabiliteren van straatjongeren in Nepal door hen op te nemen in een transit home en hen van daaruit op vocationele opleiding te sturen.
In april 2004 hebben we dit project opgestart, met veel goede moed omdat het heel erg nodig was om iets te proberen te doen aan de uitzichtloze situatie van zo vele jongeren van +15 jaar die op de straten van Kathmandu leefden, en met een bang hartje omdat we de slaagkansen van zulk een project heel moeilijk konden inschatten.
Nu, bijna 8 jaar later, zijn we heel erg blij dat we het initiatief hebben genomen en dat we kunnen melden dat het heel erg goed gaat met het YRP. In de loop der jaren zijn er juist geteld 240 straatjongens bij ons de revue gepasseerd. 60 % van deze jongeren hebben hun opleiding afgemaakt, een diploma behaald en een job met salaris gevonden. 33% heeft het opgegeven. 7% is momenteel nog volop bezig met een opleiding.
We zijn heel erg tevreden met deze cijfers, in die zin dat we weten dat we met een heel erg moeilijke doelgroep werken en we heel erg gevreesd hadden voor het slaagpercentage. Natuurlijk vinden we het spijtig van die 33% die we niet genoeg hebben kunnen motiveren en overtuigen om door te zetten, maar het feit dat de meerderheid van deze jongeren toch hebben volgehouden, ondanks hun gebrek aan eigenwaarde, zelfvertrouwen, educatie en toekomstplanning, sterkt ons in onze motivatie en gedrevenheid en overtuigt ons van het nut van, en de nood aan een project zoals het YRP.
Met velen van onze vroegere begunstigden hebben we nog contact. Zij die het hier gehaald hebben, doen het allemaal nog steeds goed, sommigen zelfs heel erg goed. Er zijn voorbeelden genoeg: iemand die een houtbewerkingopleiding volgde en nu daarin lesgeeft in afgelegen districten via een overheidsproject en daarmee een enorm salaris verdient, iemand die een kook cursus heeft gevolgd en nu zijn eigen barbecue restaurantje heeft met werknemers in dienst, iemand die net een eigen korte documentaire over het leven in Humla (een afgelegen district) heeft gemaakt, iemand die als loodgieter zo veel werk heeft dat hij nauwelijks wat tijd kan spenderen met zijn vrouw en 2 kindjes, maar wel vlotjes in hun levensonderhoud kan voorzien… Zo veel mensen die hier als bange, kwade, onzelfzekere, gedeprimeerde, moegetergde jongeren zijn toegekomen en nu een volwaardig leven leiden binnen de Nepalese maatschappij.
Dat we gemotiveerd zijn om door te gaan met dit project ligt voor de hand. En dat dit ons mogelijk gemaakt wordt door het vertrouwen van zo veel personen, en organisaties zoals De Brug om ons hiervoor financieel te blijven steunen, geeft ons de moed en kracht die we hiervoor nodig hebben.
Met dank, vanwege alle medewerkers, en natuurlijk ook alle begunstigden.

Correspondent: Koen Cassimon

Filippijnen – 18 maart 2012

Twee van de hoogtepunten in het vorige kwartaal waren de kerstactiviteiten op 3 december vorig jaar voor de vrouwelijke gevangenen en hun dierbaren in Cebu City Female Dormitory, en op 17 december voor de straatkinderen aan de Universiteit van San Carlos. Ik schat dat er 500 of meer vrouwen en kinderen deelnamen aan deze gebeurtenissen. De leiding werd gedeeld met de "recollecnic opgeleide" deelnemers. Een interessante ontwikkeling is het toenemend aantal vrijwilligers uit verschillende religieuze tradities, zelfs mensen uit andere landen, een van hen uit België. Ze was blij toen ik aangekondigde hoe dankbaar we zijn in onze samenwerking met De Brug.
Een ander interessant evenement was op 4 december, de "Internationale Aids Dag" in Cebu. De mensen die leven met hiv en aids speelde de rol van "Ervaringsgericht advocaten, de opvoeders van de Dag." Samen met hen, deelden we de ervaringen met de studenten aan de Universiteit van San Carlos, de straat bewoners en enz. Heb ik je verteld dat van de 300 sekswerkers en injecterende druggebruikers die getest werden dit jaar, er 159 positieven zijn? Met onze schatting van 10.000 SWS en ID's in Cebu, meer dan 5.000 van hen zijn met HIV - AIDS. Dit aantal omvat niet de andere studenten, mensen uit verschillende beroepen enz. .
Nogmaals, met oprechte dankbaarheid danken wij u voor onze voortdurende samenwerking.
Hier is de lijst van uitgaven van 1 oktober-31 december 2011:
Donatie van De Brug … (Euro 1,494.90, 15 april, 2011) 92,612.25
Begin balans 30,871.35 Pese
Min de kosten:
Eten / Maaltijden P 40,125.15
Transport / Fare 12,394.30
Het organiseren van kosten 8,325.25
Totaal 60,844.70
Minder andere donaties: 29,973.35 Pesos
De totale lasten voor rekening van De Brug 30,871.35
Eindsaldo 00,00
Maraming Salamat po sa uulitin (Dank u wel voor de volgende zegeningen.)

Correspondent: Kris Van Thillo

Filippijnen – 8 maart 2012

Ik kreeg uw brief van de 18de december pas een paar weken geleden. Vroeger toen alles per boot kwam was dat gewoon. Maar nu met de vlieger zou ne mens verwachten dat het een beetje rapper gaat.
Verleden week ging ik naar de bank in Tuguegarao en heb dus het geld afgehaald.
Het was US$ 1.950. In pesos 83.200 en zo is de coöperatief gestart. We begonnen met varkensvoeder. Het trekt heel goed.
Verleden maand zaten we hier twee weken zonder stroom: heel de installatie verbrand. Eerst werd er verteld dat het een paar maanden zou duren voor we terug stroom zouden hebben omdat de machines van Japan moesten komen. Ze hebben er dan toch iets op gevonden en na twee weken was alles weer in orde. Natuurlijk elke week wel nen dag dat we het zonder moeten doen. Wat er altijd scheelt weet ik niet.
Zoiets is natuurlijk de moeite niet om over te zagen. Veel erger is het op het eiland Negros. Marissa is Van daar. Maar zij komt van de andere kant van het eiland. Een sterke aardbeving. Een deel van nen berg kwam naar beneden. De huizen met de mensen erin bedolven onder die berg. Hoeveel dodelijke slachtoffers er waren heb ik niet kunnen volgen. Natuurlijk huizen en gebouwen kapot. Veel bruggen kapot en ook betonnen wegen. De beton van 20 cm dik gewoon in stukken gebroken. Hoe het kan verstaat ne mens niet. Dat was dus de eerste natuurramp voor dit jaar. Laat ons hopen dat het ook de laatste was! Vlak bij Manila is er een breuk in de aardlaag. Moest het daar gebeuren bij zo een miljoenenstad, dan zou de ramp niet te overzien zijn.
Groeten aan alle mensen van ‘De Brug’.

Correspondent: Fons Elst

India – 25 maart 2012

Groeten uit Jongens Stad (Kishor Nagar) – Namkum-Ranchi.
Eerst en vooral dank ik van harte voor de overschrijving van Euro 1500 voor de aankoop van koeien. Er is nog wat herstel werk nodig in de stal voordat we koeien zullen kopen.
Hier is het leven nog altijd even druk. Het schooljaar loopt ten einde en de examens zijn juist acther de rug. De eerste drie dagen van Maart waren, zoals elk jaar, de dagen om aanvragen te ontvangen voor nieuwe inschrijvingen. Op 3 dagen hebben we 720 jongens met hun “guardians” ge-interviewed. Dat was een zware karwei, want er is maar plaats voor een 120 jongens (65 in de kleuter klas en enkele nieuwe inschrijvingen in de andere klassen – 1 tot 10). Tenminste 500 van de 720 waren jongens, waarvan één van de ouders overleden is (vader of moeder) ofwel weg gelopen en de familie in de steek gelaten heeft (broken families). De vader or de moeder gaan werken op het veld of in de steenbakkerijen en de kinderen worden aan hun lot overgelaten. Vele gaan niet naar school. Ook gevallen waar de vader of moeder ernstig ziek zijn en niet in staat zijn hun kinderen op te voeden. Ja, er is toch nog veel miserie in de dorpen. Soms zorgen de grootouders voor de kinderen, maar dat zijn oude mensen die zelf niks verdienen (er is geen pensioen) en ook afhankelijk zijn van anderen. Hopeloze situaties.
Het nieuwe schooljaar begint normaal op 1 April, maar wij zullen beginnen na Pasen. Voor Pasen zullen we trachten van de tarwe oogst binnen te halen en te dorsen. Heel veel tarwe hebben dit jaar niet, maar het graan zou genoeg moeten zijn voor het ontbijt van de jongens voor 3 - 4 maanden.
Morgen beginnen met de voorbereiding van de kinderen voor hun Eerste Communie. Er zijn 100 kinderen (van de 300 katholieken), die hun eerste communie nog niet gedaan hebben omwille van het feit dat verschillende jaren er geen Eerste communie was. Sommige jvan hen zitten al nu in het 7de studie jaar. Er zijn drie weken om de kinderen voor te bereiden tegen Beloken Pasen. Drie Zusters (Ursulinen) zullen ons komen helpen voor de voorbereidingen, want daar komt zoveel bij kijken. Ik weet nog niet hoe we het zullen klaar spelen om 100 kinderen nieuwe kleren te geven.
In de loop van de laatste 3 weken hebben we al een 60 kleinere jongens naar hun familie moeten sturen omdat ze waterpokken hadden en dat is heel besmettelijk. De mensen in dorpen hebben hun eigen midddelen (blad van Neem boom enz.) om de ziekte te behandelen. Een 30 tal zijn al terug gekomen en ze zijn gezond. In al deze situaties zeg ik dikwijls: God zorgt voor onze kinderen.
Beste Vrienden, nogmaals hartelijk dank voor uw steun en mijn beste wensen voor een Zalig Paasfeest.
Vriendelijke groeten,

Correspondente: Clara Francken